สวัสดัค่ะเพื่อนๆทุกคน ตามหัวข้อกระทู้เลยนะคะ เครียดค่ะ รู้สึกกดดันมาก ก่อนอื่นเราขอแนะนำตัวก่อนเลย เราขอไม่บอกชื่อนะคะ ตอนนี้เราอายุ 17 ปี วันเกิดเราเป็นวันที่ตั้งกระทู้นี้พอดีค่ะ เรากำลังจะขึ้น ม6 เริ่มเลยแล้วกันนะคะจะได้ไม่เป็นการเสียเวลา คือ เราเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวค่ะ แต่มีญาติพี่น้องเยอะแล้วอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงกัน รอบล้อมกันเลยก็ว่าได้ หรือจะเรียกว่าหันไปทางไหนก็ญาติเราหมดเลยค่ะ แต่นี่ไม่ใช่ประเด็น คือเราเป็นคนที่ไม่รู้ความรู้สึกตัวเองค่ะ เหมือนมันด้านชาไปหมด เริ่มแรกเรารุ้สึกกดดันจากครอบครัวค่ะ เมื่อก่อนตอนเด็กๆเราเป็รคนที่มีนิสัยร่าเริงแจ่มใส แต่เราก็เริ่มกดดันตั้งแต่เด็กเพราะไม่มีความยุติธรรมสำหรับเราเลย เอาเรื่องที่เราจำความได้นะคะ ขอพูดเรื่องครอบครัวของเราก่อน มีวันนึงตอนเด็กเราไปเล่นกับน้องข้างบ้านค่ะ ละชา่วงนั้นคือวัยกำลังซน สักประมาณ 8-9 ขวบมั้ง แล้วฝนตก เราก็รอฝนหยุดตกก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน เพราะฝนตกเยอะมาก แล้วบ้านที่เราไปก็ไม่ได้ไกลค่ะ ห่างจากบ้านเราไปแค่ 2 หลังเท่านั้น พอเรากลับบ้านมาก็โดนแม่ด่าแม่ตี เพราะเหตุผลว่าทำไมไม่ยอมกลับบ้าน เราก็บอกว่าฝนตกหนักก็รอฝนหยุดก่อน แต่ก็ไม่ยอมฟังความเห็นเราเลย ซึ่งเราก็เด็กมาก เราก็โดนตีก้นลายไป และตั้งแต่นั้นมาทำให้เราเวลาทำอะไรจะผิดหรือไม่ผิดเราจะไม่พูดออกมา โดนอะไรเป็นอะไรเราก็จะเงียบ จนเราเริ่มโตค่ะ เรารู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมบนโลก ตอนนั้นเราอยู่ ม1 ถือว่ายังเด็กอยู่ แต่เราคิดอยากฆ่าตัวตายตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ค่ะ มันเป็นความกดดันรวมกับการที่เราทำอะไรไม่ได้ มีวันนึงค่ะ วันรวมญาติ แล้วลูกพี่ลูกน้องเราคนนึงอยู่อีกบ้านละบอก ไม่สิ ใช้ให้เราเอามาม่าไปให้ที่บ้านพี่เขาเพราะว่าเขาจะกิน แต่เราเข้าใจว่าเดี๋ยวเขาจะมาเอาเองค่ะ มันก็ควรจะเป็นแบบนี้อยู่แล้วใช่มั้ยคะเพราะตัวเองเป็นคนที่จะกิน เราลืมบอกไป เราเป็นน้องเล็กสุดของบรรดาญาติพี่น้องทุกคนค่ะ ต่อเลยเน้าะ ละพี่เขาก็เดินมาเอาค่ะ แล้วก็ทำหน้างอมาโกรธเราเพราะเราไม่เอามาม่าไปให้ เราก็หวั่นๆนิดหน่อยค่ะ แต่ยังไงเราก็คิดว่าเราไม่ผิด แล้ววันรวมญาตินั่นแหละค่ะ ทุกคนบังคับให้เราไปขอโทษพี่เขาเพียงเพราะว่าเราเป็นน้อง คือมันทำให้เราจำเรื่องแย่ๆพวกนี้มาจนถึงทุกวันนี้ค่ะ ทำไมทุกคนไม่เห็นความรู้สึกเราบ้าง ให้ไปขอโทษเพียงเพราะว่าเป็นน้อง เราบอกเลยเราเกลียดพี่คนนี้มากค่ะ นี่แค่เกิ่นเรื่องพี่เขาแบบี่สุดของเรา มีหลายเรื่องมาก ทำอะไรชอบขัดทำให้เราไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง เช่นมันก็ต้องมีบ้างใช่มั้ยค่ะที่เริ่มโตละจะมีการซอยผมงี้ ซึ่งพี่เขาก็เคยทำ แต่ตอนเราทำก็มาแขวะมาว่าต่อหน้าพ่อแม่ ทำให้เราโดนด่าค่ะ ถ้าเราไม่ได้ตัดผมเลยก็มาว่าผมทำไมสั้น ตัดผมอีกละ แบบพูดเหมือนจะให้คนอื่นด่าเราอ่ะ เอามาจนถึงปัจจุบันเลยแล้วกันค่ะ ปิดเทอมนี้เราคิดว่าจะไปเรียนพิเศษที่เชียงใหม่ค่ะ เราเป็นคนเชียงรายนะ แล้วเราก็บอกแม่พ่อแล้ว สรุปว่าอนุญาติให้เราไปเรียนได้ค่ะ เราก็โอเคมาก เพราะเราไปกับเพื่อน2คน อย่างน้อยเราก็ไม่เหงางี้ แล้วแม่เราก็ไปถามพี่คนนี้ค่ะ แต่นางมาบอกว่าไม่ให้ไป ด้วยเหตุผลที่นางเรียนเก่ง เรียนคณะรองจากหมอค่ะ ทำให้ทุกคนเชื่อแล้วไม่ให้เราไปเรียนเชียงใหม่ ให้เราเรียนอยู่ที่เชียงรายแล้วก็ให้เรียนแยก เราก็บอกแล้วว่าสถาบันต่างๆมันไม่ได้อยู่ใกล้กันค่ะ กว่าจะไปถึงแต่ละที่มันเหนื่อยมาก แต่ไม่มีใครฟังเราค่ะ สรุปคือเราก็ต้องมาเรียนที่เชียงราย เรียนคนเดียว ซึ่งบอกเลยว่าเราเหนื่อยมาก มาจนถึงตอนนี้ เราเหมือนคนที่ไม่ไหวแล้วอ่ะค่ะ ไปเรียนเราต้องไปทุกวันทั้งๆที่มันจองเรียนเป็น ชม แต่เราต้องไปทุกวันค่ะ ขึ้นรถไป 2 ชม พอถึงท่ารถก็ต้องเดินไปที่เรียนอีกเรียนเสร็จก็เดินกลับอีกรวมๆระยะทางก็ปาไปประมาณครึ่งกิโลค่ะ แล้วเราก็ต้องมานั่งรถกลับบ้านอีก 2 ชม กว่าๆ ทุกคนว่าเหนื่อยมั้ยคะ เรารู้ค่ะว่าพ่อแม่เหนื่อยกว่า แต่เราก็อยากมีเวลาพักผ่อนบ้าง เราเป็นคนที่แคร์คนอื่นมากๆค่ะ แต่ไม่มีใครแคร์เราเลย พอถึงบ้าน เราก็โดนด่าโดนว่า เป็นเรื่องปกติค่ะสำหรับการโดนเปรียบเทียบ และการประจารลูกต่อหน้าคนอื่นๆซึ่งเราโดนแบบนี้มาจนเป็นชีวิตจิตใจแล้ว มีครั้งนึงเราเคยพูดว่า เพราะที่บ้านเป็นแบบนี้ไงเราถึงไม่ชอบการอยู่บ้าน ผลออกมาคือโดนด่าเละค่ะ นั่นก็แปลว่าเรารู้สึกยังไงก็พูดออกมาไม่ได้ แล้วมาตอนนี้ค่ะ เราเหนื่อย แต่เราพักผ่อนไม่ได้ค่ะ แม่เราก็เอาเราไปพูดอย่างนั้นอย่างนี้ จนเราคิดว่าไม่ไหวอยู่ทุกวัน ทุกวันนี้เราคิดอยากตายมากกว่า2 รอบค่ะ จิตใจเราเหมือนคนไร้แรงไม่อยากทำอะไรไม่อยากเจอใคร เราเคยมีความหวังมีคำสัญญาแต่พ่อแม่ไม่เคยรักษามันไว้ค่ะ เวลามีอะไรอย่างเช่นปากกาพ่อหาย ก็จะโทษเราคนแรก แล้วก็ด่าเรา สรุปคือเราไม่ได้เอาไป แต่ก้ไม่เคยมีคำขอโทษออกมาจากปากของพ่อและแม่สักครั้งค่ะ เราจะทำยังไงต่อไปดีคะ เรารู้ตัวนะคะว่าตอนนี้ตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า แต่ถ้าปล่อยแบบนี้เราจะต้องบ้าแน่ๆ บอกความรู้สึกของเราเราก็บอกไม่ได้ค่ะ ในหัวมีแต่เรื่องเลวร้าย เรื่องที่เราไม่ได้เล่าก็มีค่ะ แต่เราขอเล่าแค่นี้ก่อนนะ ใครมีปัญหาแบบนี้บ้างมาช่วยแชร์กันหน่อยนะคะ หรือใครไม่เคยมีก็มาเตือนมาเม้นได้ค่ะ เราจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ เราพูดอะไรไม่ได้ เราเป็นเด็กที่เก้บความรุ้สึกจนเครียดแต่ไม่มีใครสนใจเราเลย  ช่วยเราหน่อยนะคะ เราไม่รุ้จะทำยังไงจริงๆ