ตามหัวข้อเลย เรายังไม่เคยมีแฟนสักคนเเต่พอถึงจุดๆนึง เราเริ่มรู้สึกเหาเพราะเพื่อนเขามีแฟนกันหมด มมีเเค่เราคนเดียวยังไม่มีแฟน เราค่อนข้างชอบคนอายุมากกว่าเราเพราะเราคิดว่าเขาสามารถดูเเลเราได้ เเล้ววันนึงเราก็เจอคนคนนั้นจริงๆ พรหมลิขิตขีดไว้ให้เรามาเจอกันเราคุยกันเป็นปี คบกันก็หลายปีเเล้ว เขารักและหวงเรามาก ไม่เคยทิ้งเราเลย มีเเต่เรานี่แหละที่เป็นฝ่ายหาเรื่องนำทะเลาะเขาก่อนทุกครั้ง เขาตามใจเรามาก อยากทำอะไรได้ทั้งนั้น ขอเเค่อย่านอกใจเขาเเค่นี้เอง เขาทำเพื่อเราทุกอย่างไม่เคยทิ้งเราเลย พูดง่ายๆเขาตายเเทนเราได้ เขาเป็นสุภาพบุรุษมากๆ ค่อนข้างหล่อเเละมีหญิงมาติดเยอะ เขาก็คุยๆเเต่ก็ไม่สนใจไรมาก เพราะเราต่างเชื่อใจกัน เขาให้รหัสเฟสโดยไม่ขอ โทสับเขาก็ให้ตั้งรหัสวันเกิดตั้งตามโทสับเราจะได้เหมือนกัน เเต่ก็น่าเสียดายที่วันนึงมันมีเหตุผลบางอย่างที่สำคัญกับชีวิตเขามาก อาจทำให้ถึงแก่ชีวิต ที่ทำให้เขาเเละเราต้องจากกัน วันสุดท้ายก่อนจากกันเราไม่ได้คุยกันเลย จากกันเฉยๆโดยที่เราไม่ทันตั้งตัวอะไรเลย เราอยากเจอเขาอีกสักคริง อยากกลับไปขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ทำให้เขาเสียใจ เราอยากบอกว่าเรารักเขามากจนถึงตอนนี้เราก็ยังรัก จากกันเราไม่เคยได้คุยกันเลยเรานอนร้องไห้ทุกคืน เรายังมีหวังว่าจะได้เจอกันอีกสักครั้ง รักครั้งเเรกของเราเป็นเเบบนี้เเหละ เเล้วเราก็สัญญากับตัวเองเเล้วว่าถ้าเขาไม่กลับมา เราก็จะไม่มีใครอีก จนกว่าจะได้เจอได้ขอโทษได้บอกความในใจกับเขา #เรื่องทุกอย่างที่เราเล่าเป็นความจริง แล้วของเพื่อนๆเป็นยังไงกันบ้างงงงงงง?
รักครั้งเเรกของคุณเป็นยังไงกันบ้าง