คือเราว่าเราเป็นคนปรหลาด พอมีคนมาจีบ เราจะกลัวมาก ระแวง พอเราไปชอบใครสุดท้ายก็แค่ชอบไม่เคยคิดจะบอก พอลองศึกษาใครคุยกันจริงจัง เรามักจะหาเหตุผลมาบอกตัวเองว่ามันไปไม่รอดหรอก อย่าฝืนจะเจ็บ เอาง่ายๆเราว่าความรักคือความเสี่ยง เสี่ยงต่อความเสียใจ เสี่ยงที่จะสูญเสียความเป็นตัวเอง เราว่าเราเป็นคนเห็นแก่ตัว และที่พร่ำบอกว่าโสดเรามักจะเป็นคนจบความสัมพันด้วยการหายไปอย่างเงียบๆ จนตอนนี้มานั่งนึกว่าเพราะอะไรทำไมเราไม่กล้าเสี่ยงเลย ตอนนี้ก็เหงาตามประสาคนโสดไปเรื่อย ใครเป็นแบบเราบ้าง เราต้องไปเลิกนิสัยนี้ที่ถ้ำกระบอกไหมค่ะ ขอคำแนะนำหน่อยค่า
ใครอยู่ในสถานะแบบเราบ้าง อึนๆ