สวัสดีครับ ผมตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพียงอยากระบายความรู้สึกที่เจ็บปวดครับ
ก่อนอื่นต้องขอบอกว่าผมเคยเป็นไบมาก่อน จนกระทั่งได้มาพบกับแฟน(ผู้ชาย)คนนี้ ผมจึงเลิกสนใจคนอื่นทั้งหญิงและชาย เรารักกันมาก เค้าดูแลและเทคแคร์ผมดีมาก พอๆกับที่ผมคอยเป็นห่วงเป็นใยเค้า เรามักจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ โดยเฉพาะในเวลากลางคืน เค้ากับผมเราอายุห่างกันแค่ปีเดียว เค้าทำงานแล้วเป็นปีแรก ส่วนผมกำลังเรียนอยู่ ปกติผมอยู่หอพักของมหาลัย แต่ตั้งแต่คบเค้ามาผมก็มักไปนอนที่บ้านเค้าเป็นประจำ เรานอนด้วยกัน ตื่นมาด้วยกัน ทานอาหารเช้าด้วยกันบ่อยๆ บางวันถ้าต่างคนต่างว่าง เราก็จะไปเที่ยวดูหนังด้วยกันตามประสาแฟนที่รักกันมากอยู่เสมอ เค้าเป็นแฟนที่ดีมาก ไม่เคยนอกใจผมเลย และผมก็รักเค้าจนไม่สามารถนอกใจและไปมองใครได้อีก ดูเหมือนความรักของเราจะไปได้อย่างแฮปปี้
แต่...ผมลืมบอกไปว่า ผมนับถือศาสนาอิสลาม มาจากครอบครัวที่ค่อนข้างเคร่งครัดในหลักศาสนา แน่นอนว่าการเป็นเกย์นั้นผิดตามหลักศาสนา และคนอบครัวของผมก็คงไม่ยินดีแน่ถ้ารู้ว่าผมมีแฟนเป็นผู้ชาย ผมรู้ดีว่าในอนาคตผมกับเค้าจะต้องจบความสัมพันธ์ที่ดีนี้ลงสักวันด้วยเหตุผลทางศาสนา และครอบครัวของผมก็ต้องคาดหวังให้ผมแต่งงานมีครอบครัวที่สมบูรณ์ที่มี พ่อ แม่ ลูก
สิ่งเหล่านี้ ความสุข ความรัก ความผูกพัน ที่เราทั้งสองคนมี กับอนาคตที่เป็นความจริงที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันทำให้ผมทรมานและเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องนึกถึงมัน ผมมักจะแอบไปร้องไห้คยเดียวอยู่บ่อยครั้ง แม้ในวันที่เราทั้งสองต่างมีความสุข บางครั้งผมอยู่บ้านก็เคยโทรไปร้องไห้กับเค้า เพราะไม่อยากเลิกกับเค้า อยากอยู่ด้วยกันนานๆ แต่อนาคตแห่งความเป็นจริงที่นับถอยหลังลงเรื่อยๆ กำลังจะพรากผมกับเค้าออกจากกัน.
มันเจ็บปวดมากนะครับ เหมือนรู้ตัวว่าความรักของเราเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ที่รอเวลาตาย ทั้งๆที่เรายังอยากให้ความรักนี้อยู่ตลอดอีกนานเท่านาน
ไม่มีอะไรครับ แค่อยากระบายเฉยๆ
มันทรมานเน่อะ กับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้
ก่อนอื่นต้องขอบอกว่าผมเคยเป็นไบมาก่อน จนกระทั่งได้มาพบกับแฟน(ผู้ชาย)คนนี้ ผมจึงเลิกสนใจคนอื่นทั้งหญิงและชาย เรารักกันมาก เค้าดูแลและเทคแคร์ผมดีมาก พอๆกับที่ผมคอยเป็นห่วงเป็นใยเค้า เรามักจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ โดยเฉพาะในเวลากลางคืน เค้ากับผมเราอายุห่างกันแค่ปีเดียว เค้าทำงานแล้วเป็นปีแรก ส่วนผมกำลังเรียนอยู่ ปกติผมอยู่หอพักของมหาลัย แต่ตั้งแต่คบเค้ามาผมก็มักไปนอนที่บ้านเค้าเป็นประจำ เรานอนด้วยกัน ตื่นมาด้วยกัน ทานอาหารเช้าด้วยกันบ่อยๆ บางวันถ้าต่างคนต่างว่าง เราก็จะไปเที่ยวดูหนังด้วยกันตามประสาแฟนที่รักกันมากอยู่เสมอ เค้าเป็นแฟนที่ดีมาก ไม่เคยนอกใจผมเลย และผมก็รักเค้าจนไม่สามารถนอกใจและไปมองใครได้อีก ดูเหมือนความรักของเราจะไปได้อย่างแฮปปี้
แต่...ผมลืมบอกไปว่า ผมนับถือศาสนาอิสลาม มาจากครอบครัวที่ค่อนข้างเคร่งครัดในหลักศาสนา แน่นอนว่าการเป็นเกย์นั้นผิดตามหลักศาสนา และคนอบครัวของผมก็คงไม่ยินดีแน่ถ้ารู้ว่าผมมีแฟนเป็นผู้ชาย ผมรู้ดีว่าในอนาคตผมกับเค้าจะต้องจบความสัมพันธ์ที่ดีนี้ลงสักวันด้วยเหตุผลทางศาสนา และครอบครัวของผมก็ต้องคาดหวังให้ผมแต่งงานมีครอบครัวที่สมบูรณ์ที่มี พ่อ แม่ ลูก
สิ่งเหล่านี้ ความสุข ความรัก ความผูกพัน ที่เราทั้งสองคนมี กับอนาคตที่เป็นความจริงที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันทำให้ผมทรมานและเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องนึกถึงมัน ผมมักจะแอบไปร้องไห้คยเดียวอยู่บ่อยครั้ง แม้ในวันที่เราทั้งสองต่างมีความสุข บางครั้งผมอยู่บ้านก็เคยโทรไปร้องไห้กับเค้า เพราะไม่อยากเลิกกับเค้า อยากอยู่ด้วยกันนานๆ แต่อนาคตแห่งความเป็นจริงที่นับถอยหลังลงเรื่อยๆ กำลังจะพรากผมกับเค้าออกจากกัน.
มันเจ็บปวดมากนะครับ เหมือนรู้ตัวว่าความรักของเราเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ที่รอเวลาตาย ทั้งๆที่เรายังอยากให้ความรักนี้อยู่ตลอดอีกนานเท่านาน
ไม่มีอะไรครับ แค่อยากระบายเฉยๆ