ลูกอยากมาเรียนต่อใน กทม หลายอารมณ์บอกไม่ถูก หาคนคุยด้วยครับ

ช่วงนี้ปิดเทอม
ลูกสาวทั้งสามผมมาเรียนพิเศษใน กทม เหมือนเช่นเคย
พักบ้าน ปู่ย่า ตายาย ตามประสาให้ คนแก่ชื่นใจ
และแล้ว บรรดาลูกสาวโทรมาคุยด้วย

หนูอยากเรียนต่อใน กทม
ถามเขาว่า โรงเรียนเดิมไม่ดียังไงถึงอยากมาเรียนในกทม
อีหนูน้อยๆของผมว่า ในกทม มีโรงเรียนดีๆเยอะ
ครูเก่งๆ นักเรียนเก่งๆเป็นคู่แข่งคู่ซ้อมที่ท้าทาย

ถามเขาว่าอยากเรียนต่อที่ไหนกัน
เจ้าแฝดพี่ อยากเรียน ธรรมศาสตร์ รังสิต
อยากอยู่กับปู่กับย่า บ้านพ่อแม่ผมอยู่แถวอนุสรณ์สถาน
ูเจ้าแฝดน้อง อยากเรียน วิศวะ จุฬาฯ ที่เดียวกับที่พ่อเรียน
ส่วนเจ้าคนเล็กก็ติดพี่ อยากอยู่กับพี่ เพราะอายุห่างกันปีเดียว
เกิดเดือนเดียวกันกับเจ้าแฝด เลยเหมือนแฝดสามเลยครับ


ซักไซ้เขาว่า ค่อยไปตอน admission ก็ได้
หล่อนๆตอบว่าอยากมาตั้งแต่ ม ปลาย
ถามต่ออีกว่าแล้วหนูๆของพ่อจะต่อ ม ปลายที่ไหน
มันจะดีหรือลูก ไม่ดีพ่อก็ไม่อยากให้มา
ทีนี้ ตอบไปคนละเสียง
เตรียมอุดม ที่พ่อกับแม่เรียน หนูคิดว่าดีนะ
อีกคน หอวัง ที่แม่เรียน ม.ต้น

เจอลูกสวนครับ ถ้าพวกหนูสอบติด พ่อจะให้มากรุงเทพไหม
ผมจุกๆ หนักๆ อึ้งๆ ยังไงไม่รู้
ทำเอาผมนิ่งไป จนลูกสาวถามสำทับต่อมาอีกว่า
พ่อจะให้มาอยู่กรุงเทพไหม
ผมได้แต่เฉไฉไปว่า เดี๋ยวคุยกับแม่พร้อมๆกันดีกว่านะลูก

ใครมีประสบการณ์ทำนองนี้บ้างครับ
มองไปในห้องนอนอีหนูของพ่อแล้วจะเห็นแต่เตียงเปล่าๆ
ตอนเช้าๆ ไม่รู้จะปลุกใครให้ตื่นไปเรียน
ตอนเย็นๆ จะไม่มีใครมากระโดดโหนคอจุ๊บแก้ม
ผมวิตก คิดแต่ตัวเองจนไม่นึกถึงลูกหรือเปล่าครับ