สวัสดีค่ะ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆชาวพันทิป นี่เป็นกระทู้แรกของเรา สมัครมาเพื่ออยากเล่าประสบการณ์ตรงที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองสดๆร้อนๆ
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ หากพิมพ์ผิดพลาดไปก็ขออภัยไว้ด้วย
เรื่องของเรา จะมาพูดถึงผู้ชายคนนึงค่ะ ซึ่งตอนนี้เค้าได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับแล้ว จากไปอย่างสบายไปอยู่บนสวรรค์
แต่เรายังคงเก็บความทรงจำทุกอย่างที่เกี่ยวกะตัวเค้า เรายังคงจำมันได้ทุกอย่างจริงๆ
กว่าเราจะได้รักกันได้คบกัน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ฟ้ากำหนดเวลามาให้เรากับเค้าได้แค่นี้ คิดแล้วมันเจ็บปวดทรมานมาก
เริ่มเรื่องเลยนะคะ.. เรากะเค้า รู้จักกันผ่านทางเพื่อนผู้ชายที่เราเล่นด้วย ตอนนั้นเราอยู่ม.6 วันนั้นไปดูเพื่อนผู้ชายในแก๊งร้องเพลงประกวดกัน
ตอนเจอกันครั้งแรกจะว่าเรามโนก็ได้นะ แต่มันเป็นเหมือนพรหมลิขิต เราไปซื้อของที่เซเว่นกะเพื่อนอีกคนนึง
ก็เจอเค้าที่หน้าเซเว่น เค้าอยู่กับเพื่อนของเค้า ยืนยิ้มมองมา ก็ยังคิดในใจว่ามองทำไม
พอเลิกจากงานประกวดร้องเพลง เพื่อนผู้ชายกลุ่มของเราก็ชวนไปสังสรรค์กันต่อ ก็ได้ไปเจอกะเค้าอีก ก็คิดๆว่า อ้าว!! พี่คนที่เจอหน้าเซเว่นนี่หว่า
ก็ได้มารู้ว่าเค้าเป็นพี่ที่รู้จักกันกะกลุ่มเพื่อนของเรา วันนั้นก็ปาร์ตี้กันไปตามประสา
พอวันต่อมา เพื่อนก็มาบอกว่าพี่มะคืนเค้าขอเบอร์เรา เพื่อนก็ให้ไป วันต่อๆมาเค้าก็โทมาหา มาชวนไปกินข้าวนู่นนี่นั่น เราก็ไปนะ
ความรู้สึกตอนนั้นก็เหมือนชอบเค้าไปแล้วล่ะ เค้าเป็นคนเฮฮา ชอบเล่นมุขตลก อยู่ด้วยแล้วมีความสุข แต่ก็ไม่ได้ชอบมากมายอะไร
ลืมบอกว่าตอนนั้นเรามีแฟนที่คบกันตั้งแต่ม.4 แต่ด้วยความที่ช่วงนั้นจะจบม.6แล้วเราติดเพื่อนมาก เลยทำให้ห่างกันกะแฟน
พูดง่ายๆเลยคือ เราเป็นกิ๊กกะเค้านั่นแหละ แล้วมารู้ทีหลังอีกว่าเค้าก็มีแฟนที่คบกันมานานแล้วเหมือนกัน แต่แฟนเค้าอยู่ต่างจังหวัด ไม่ค่อยได้เจอกัน
เราสองคนก็คุยๆกันมาได้ประมาณสองเดือน โดยที่ต่างคนต่างไม่ได้เลิกกะแฟน แล้วก็ไม่ได้คิดจริง
กัน
พอมาวันนึง วันนั้นเค้าบอกว่าจะมารับเราช่วงค่ำๆไปกินข้าวกัน แต่แล้วเราก็แต่งตัวรอเก้อ เค้าไม่มา ไม่มีแม้แต่จะโทรมาบอกว่าเป็นอะไร
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เราไม่ได้โทรไปถามไปตามเค้าเลย เพราะตอนนั้นเราก็รู้สถานะของตัวเองดี แล้วเค้าก็หายไปจากชีวิตเราเลยในช่วงนั้น..
เราก็ติดตามข่าวเค้านะ เข้าส่องเฟสเค้าบ้าง ทั้งๆที่ไม่ได้มีกันเป็นเพื่อนในเฟส เค้าเปิดสาธารณะเราก็เห็นว่าเค้ามีความสุขดี
เรามาถามเพื่อนผู้ชายเราว่า ทำไมพี่เค้าถึงหายไป มันก็บอกแค่ว่าไม่ใช่ความผิดเรา แต่เป็นเพราะคนอื่น เราก็คิดเอาเองล่ะว่าแฟนเค้าคงจับได้
ช่วงนั้นจะสอบเข้ามหาลัย ไม่มีเค้าเราก็กลับไปหวานกะแฟนเหมือนเดิม ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่คิดไรมากมาย
พอเข้ามหาลัยช่วงนั้นตอนปี1เทอม2 เรามาเรียนที่ต่างจังหวัด ช่วงนั้นเราทะเลาะกะแฟนบ่อยมาก และแฟนก็มีคนอื่น
วันนั้นเรากลับมาเยี่ยมบ้าน เพราะเป็นช่วงออกพรรษาเดือนตุลาคม เราไปเที่ยวผับกะเพื่อน ก็ไปเจอพี่เค้า จากที่ไม่ได้เจอกันนานมาก
ก็เข้าไปขอชนแก้ว คุยกันธรรมดา แล้วเค้าก็ชวนเรากะเพื่อนไปต่อที่บ้านเพื่อนเค้าจนถึงเช้า
หลังจากวันนั้นเค้าก็โทรมา ชวนไปนู่นนี่นั่นเหมือนเดิมกับตอนนั้นเป๊ะ แต่พอมาถึงตอนนี้ ความรู้สึกเรามันมีมากขึ้น
เพราะจากที่เราระหองระแหงกะแฟน เราเลิกไปเลยตอนนั้น แล้วมาคุยกะเค้า คาดหวังกับเค้า เรียกง่ายๆคือเราคิดจริงจังกับเค้าไปแล้วในตอนนั้น
แต่เค้ากลับไม่ใช่ เค้ายังอยากคบกะเราเป็นแค่กิ๊กเหมือนเดิม คงเป็นเพราะเค้าทะเลาะกะแฟนเค้า
เฟสก็ไม่แอดมา แต่เค้าพาเราไปบ้านแม่มันทำให้เราเหมือนมีความหวัง
เราก็ทนมาจนถึงเดือนที่3ที่กลับมาคุยกัน เราก็เสียตัวให้เค้า เพราะเรารักเค้าไปแล้ว
จนมาถึงจุดๆนึง ที่เราคิดว่ามันไม่ใช่แล้วล่ะ เค้าไม่ชัดเจนกับเราซักอย่าง เราบอกเลิกเค้าไปวันนั้น
เราบอกเค้าว่า เราไม่ควรคบกันแบบนี้ มันไม่มีอะไรชัดเจนซักอย่าง เค้าก็ไม่พูดอะไร ไม่คิดจะยื้อเราไว้เลย แล้วเรากะเค้าก็เลิกคุยกันไป(อีกแล้ว)
ครั้งนี้ที่เลิกกะเค้าไป ความรู้สึกมันมีมากกว่าครั้งแรกมาก แฟนที่คบกันมา3ปี เราก็เลิกเพื่อที่จะจริงจังกะเค้า แต่เมื่อมันผิดหวัง มันก็เสียใจเป็นธรรมดา
ช่วงแรกๆ เราเข้าส่องเฟสเค้าทุกวัน ก็เห็นเค้าไปคบกะรุ่นพี่ที่รร.เก่าเรา ที่ไม่ใช่แฟนคนเดิมที่อยู่ต่างจังหวัดของเค้า เราก็คิดว่าเค้าคงเลิกกันแล้ว
แต่พอหลายเดือนผ่านไป เข้าไปส่องอีกก็เห็นเค้าเลิกกะพี่คนนั้น แล้วไปเที่ยวกะแฟนที่อยู่ต่างจังหวัด คือตอนนั้นแบบงงมากก
ยังไม่รวมที่เรารู้เรื่องเค้ากะผู้หญิงคนอื่นอีกเยอะแยะ เค้าเป็นคนหล่อรวยอารมณ์ดี ไม่แปลกเลยที่จะมีผู้หญิงเข้าหา
พอเดือนมีนาคม ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอม เรากลับมาอยู่ที่บ้าน แล้วเราเพิ่งไปเสริมจมูกมาใหม่ ช่วงนั้นเราก็ฮอตมากเหมือนกันนะ มีแต่คนมาจีบ
รวมถึงเพื่อนของเค้า ที่อยู่ในแก๊งเดียวกัน ก็ทักมาคุยมาถามว่าเราเลิกรึยัง ถ้าเลิกพี่เค้าจะจีบ เค้าบอกเค้าขออนุญาตเพื่อนเค้าแล้ว
ในหัวของเราตอนนั้น เราไม่ได้ชอบเพื่อนเค้าเลย เคยเจอแค่ครั้งสองครั้งตอนที่คุยกะเค้าอยู่ แล้วเค้าพาไปเจอพวกเพื่อนๆ
เราคิดแค่ว่า เราอยากทำใส่เค้า คุยกะเพื่อนเค้า เค้าน่าจะรู้สึกอะไรบ้าง
แล้วเราก็คุยกะเพื่อนเค้า เพื่อนเค้าก็พาไปเจอไปสังสรรค์กับแก๊ง ก็มีเค้าอยู่ในนั้นด้วย เราสังเกตปฎิกิริยาเค้าตลอดเวลาที่เราอยู่กะเพื่อนเค้า
เค้าจะนิ่งมากก ไม่แสดงออกอะไรที่ทำให้เรารู้ว่าเค้ารู้สึกยังไง เพราะเค้าเป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง
เราคุยกะเพื่อนเค้ามาเรื่อยๆ คุยแบบไม่ได้ชอบ คุยกะคนอื่นด้วยหลายๆคนพร้อมกัน สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ เรากะเพื่อนเค้าก็ค่อยๆห่างกันไป
จนเปิดเทอมของปี2 ช่วงนั้นเกมเศรษฐีกำลังฮิตมากในไลน์ เค้ากะเราก็เล่นแข่งกัน มีไลน์กันมานานแล้วแต่แค่ไม่ได้ทัก มีคุยๆแซวกันบ้าง
แต่ก็ไม่ได้อะไรมากมาย แล้วเราก็เจอผู้ชายคนนึงที่เข้ามา ทำให้เรารู้สึกชอบ
คนนี้เป็นน้องของเพื่อนสนิท จนเราตัดสินใจคบกะคนนี้จริงจังเป็นแฟน คิดว่าคงลืมเค้าไปได้แล้ว
แต่มันไม่ใช่แบบนั้น.. เรากะแฟนคนนี้ทะเลาะกันบ่อยมาก อาจเป็นเพราะเค้าเด็กกว่า แต่ดูเหมือนเค้าก็รักเรานะ มีวันนึง เราทะเลาะกะแฟนแล้วก็ไปกินเหล้า เริ่มจะเมาๆเราก็ทักไลน์ไปหาพี่เค้า บอกว่าเราคิดถึงงั้นงี้ อารมณ์แบบอยากทำใส่แฟน
เค้าก็ตอบมาว่าคิดถึงเราเหมือนกัน เคยรักเรามากแต่โดนเราบอกเลิก แล้วเรายังไปคุยกะเพื่อนเค้าอีก ถามเราว่าสะใจมั้ยที่ทำแบบนี้
คืนนั้นเราเมาแต่เหมือนว่าเราได้ปรับความเข้าใจกะเค้าอีกครั้งนึง ได้พูดคุยกัน จนวันต่อๆมา ก็ทักคุยกันบ่อยขึ้น แต่ไม่ได้ทุกวันเพราะตอนนั้นเราก็มีแฟน
แต่เราไม่รู้กะเค้าหรอกว่าเค้าคบใครยังไง และเราก็ไม่ได้ถาม ตอนนั้นยังรักแฟนคนปัจจุบันอยู่ แล้วคุยกับเค้าเล่นๆไปเท่านั้น
โชคชะตามันคงกำหนดมาแล้ว.. เรายังคบกะแฟนคนปัจจุบันอยู่ แต่ก็ทะเลาะกันเกือบทุกวัน ก็จะได้เค้ามาคอยคุยให้รู้สึกดี
วันนั้นเป็นวันหยุดยาวเรากลับบ้านมา แต่ไม่ได้ไปหาแฟนเพราะทะเลาะกันอยู่ ก็คุยกะเค้าอยู่ เค้าก็ชวนเราไปกินข้าวนู่นนี่นั่นเหมือนเดิม(อีกแล้ว)
เราก็ไปนะ ไม่ได้รู้สึกเข็ดอะไรเลย แต่มาครั้งนี้เรารู้สึกได้ว่าเค้าไม่มีใคร เค้าให้เราถือโทรศัพจับโทรศัพเค้าได้ และรู้สึกว่าเค้ามีความสุขที่ได้อยู่กับเรา
ไม่เหมือนครั้งแรกที่เป็นกิ๊กกัน หรือครั้งที่2 ที่เรารักเค้าอยู่ฝ่ายเดียว
พอกลับมาเรียน เค้าก็แอดเฟสเรามา ถามเราว่าตอนนี้มีใครรึป่าว เค้าจะจริงจังล่ะนะ เราก็บอกเค้าว่าไม่มี คุยๆกันไปก่อน ไม่อยากพลาดเหมือนครั้งนั้นอีก
แต่กะแฟนที่เป็นน้องของเพื่อน เราก็ยังคบนะ เหมือนช่วงนั้นคบสองคนพร้อมกัน และรู้สึกสับสนมาก
มีอยู่วันนึง เรากลับบ้านไปแล้วไม่ได้บอกเค้า เพราะเราจะไปเที่ยวกะแฟนก็ไปเจอรถเค้าจอดที่ข้างหน้าผับ เราไม่กล้าเข้าไปเลยโกหกแฟนว่าไม่สบาย แต่แฟนเรารู้ล่ะเลยบอกเลิกเรา บอกว่าถ้ายังลืมเค้าไม่ได้ก็ไปเถอะ ตอนนั้นเหมือนรู้ใจตัวเองแล้วว่ายังลืมเค้าไม่ได้เลย
เราก็กลับมาคบกะเค้า ในตอนนั้นมันมีความสุขมาก เค้าแคร์ใส่ใจทุกอย่าง มีเฟสกันอัพรูปคู่ลงได้ เชคเฟสได้ อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขมาก
เป็นแฟนกันจริงๆ ไม่เหมือนครั้งแรกหรือครั้งที่2เลย ตอนนั้นยังคิดในใจว่ามันคงเป็นเวลาของเราแล้ว เวลาของเรากะเค้าตรงกันแล้ว เรารักเค้าแล้วตอนนี้เค้าก็รักเรา จะมีทะเลาะกันบ้างเรื่องหึงหวง ยิ่งทำให้เรามั่นใจว่าเค้ารักเราแล้วจริงๆ บ่นให้ฟังว่าอยากกินนั่นนี่แค่ครั้งเดียว พอเรากลับบ้านมาเค้าก็จะพาไปกิน เรามารู้เรื่องแฟนเก่าเค้าที่อยู่ต่างจังหวัดคบกันมาได้5ปี ว่าคนนั้นมีคนใหม่ เค้าเลยเลิกกันได้ เพราะเค้าเล่าให้ฟัง เรากะเค้าคุยกันเปิดใจกัมากขึ้น เรียนรู้ปรับตัว เราจะบอกเค้าเสมอว่ามีอะไรก็พูดก็บอก ถ้าเราไม่ใช่สำหรับเค้าก็ให้บอก อย่าทำเหมือนที่ผ่านมา เค้าก็พาเราไปหาแม่หาพ่อ ไปทำบุญ9วัดกัน เพราะเป็นปีชงของเค้า
แต่แล้วความสุขก็อยู่กะเราไม่นาน... เราคบกับเค้าแบบจริงจังมา ตั้งแต่ตุลาปีที่แล้วจนถึงเดือนนี้ก็รวมได้5เดือน
วันนั้นเป็นวันที่เรางอลเค้าแบบไม่มีเหตุผล เค้าก็โกรธเราเรื่องที่มีผู้ชายมาโพสหน้ากระดาน เลยตะคอกใส่กันตั้งแต่มะคืน จนมาถึงเช้าก็ไม่มีการทักมา เราก็ไม่ได้ทักไป เพราะนิสัยเราส่วนตัวเป็นคนที่มีทิฐิสูง ถ้าเค้าไม่ทักมาเราก็ไม่ทักไปเลย คิดว่าเค้าก็คงออกไปทำงานกะพ่อเหมือนปกติที่เค้าทำ ตอนเช้าถึงเย็นจะทำงาน พอเย็นก็จะเปลี่ยนชุดไปเตะบอล เค้าก็ทักเรามาก่อนตอนประมาณ5โมงว่า เค้าออกไปเตะบอลล่ะนะ พอเค้าเตะบอลเสดประมาน1ทุ่ม เค้าก็ทักมาบอกอีกว่าจะออกไปหาไรกิน แล้วโผล่มาอีกตอนประมาณ4ทุ่ม มาๆหายๆแล้วบอกเราว่าจะออกไปเที่ยวกะเพื่อน เราพยายามจะคุยจะถามเค้าให้เข้าใจว่าเรื่องที่โกรธงอลกันหายรึยัง แต่เค้าก็เหมือนเลี่ยงที่จะพูด เราพิมบอกเค้าว่า มีไรจะพูดก็พูดเลยนะ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูด
เราไม่คิดเลยว่าคำๆนี้จะเป็นเหมือนสัญญานเตือนบางอย่าง เพราะว่าหลังจากนั้นเค้าก็ไม่มีโอกาสจะพูดกะเราจิงๆ
พอเหมือนคุยกันไม่รู้เรื่องเราก็บอกเค้าว่า จะทำไรก็ทำเลย แล้วเค้าก็ออกไปเที่ยว ตอนไปเที่ยวก็ยังออนเฟสตลอด ยังตั้งตัสใส่เราอยู่เลย
เราก็ดูเฟสเค้าตลอดนะว่าใช้งานกี่นาทีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทักไปบอกให้เค้ากลับบ้านหรืออะไร เป็นเพราะทิฐิของเราเอง
พอประมานตีสาม เรากะลังจะนอนเพราะเห็นเฟสเค้าออฟไปแล้ว ก็คิดว่าเค้าคงจะกลับบ้านนอนแล้ว ก็มีเฟสเด้งขึ้นมา เป็นเฟสของเพื่อนเค้าทักมาถามเราว่า ได้คุยกะเค้ารึป่าว เห็นรถเค้าโดนรถตำรวจลากไปสภาพดูไม่ได้เลย เรายังไม่คิดอะไร จนเพื่อนเค้าบอกให้โทรไปถามตำรวจ เราโทรไปแล้วถามป้ายทะเบียนรถเค้า ตำรวจตอบมาว่าใช่ หัวใจเราหล่นวูบลงไป ทำไรไม่ถูก พยายามถามตำรวจว่าคนในรถเป็นไรมากรึป่าว ตำรวจตอบมาว่ายังไม่รู้ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล เรารีบบอกเพื่อนเค้าให้ไปดู แล้วโทรไปถามเพื่อนเค้า เพื่อนเค้าเงียบไม่พูดอะไร แล้วก็ส่งรูปอุบัติเหตุมาให้เราดูแทนคำตอบ
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็2อาทิตกว่าแล้วที่เค้าจากไป มันเป็นอะไรที่ทรมานมาก เป็นเหมือนฝันร้าย เคยคุยกันทุกวัน ทะเลาะกันแค่ไหนเค้าก็จะทักมาก่อนเสมอ วันไหนที่เราจะกลับบ้านจะมีเค้ามาคอยรับที่ขนส่ง คอยโทรถามว่าถึงรึยัง มันไม่มีอีกแล้ว
งานศพเค้าวันแรกกับวันที่สามเราไปนอนห้องเค้า เพราะพ่อแม่เค้าก็รู้จักเราหมดแล้ว แม่เค้ายังพาเราไปซื้อเสื้อบังสกุลให้เค้า บอกว่าเราเลือกเหมือนเค้าใส่ ผู้เฒ่าผู้แก่ในงานก็พูดกันว่าเค้ากะลังขยันทำงานช่วยพ่อ เหมือนทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่กลับกลายมาเป็นแบบนี้
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราจะทำดีกะเค้าให้มากกว่านี้ ในวันนั้นจะไม่พูดกะเค้าแบบนั้น แต่สุดท้ายก็พูดได้แค่คำว่า ถ้า..
ในวันนี้คงทำได้แค่คิดถึงเค้า คิดถึงเวลาที่อยู่ด้วยกัน มีความสุขกัน เราคงบุญไม่ถึงเค้า กว่าจะได้รักกันมันยากแล้ว แต่กลับได้อยู่ด้วยกันไม่นาน
สุดท้ายนี้เราอยากให้เพื่อนๆดูกรณีของเราเป็นตัวอย่างนะคะ เวลารักกัน มีกันอยู่ดูแลกันดีๆ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส อยากย้อนเวลาไปแค่ไหนก็ทำได้แค่ฝัน
รักกันเมื่อยังหายใจ ก่อนที่จะสายเกิน...
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ หากพิมพ์ผิดพลาดไปก็ขออภัยไว้ด้วย
เรื่องของเรา จะมาพูดถึงผู้ชายคนนึงค่ะ ซึ่งตอนนี้เค้าได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับแล้ว จากไปอย่างสบายไปอยู่บนสวรรค์
แต่เรายังคงเก็บความทรงจำทุกอย่างที่เกี่ยวกะตัวเค้า เรายังคงจำมันได้ทุกอย่างจริงๆ
กว่าเราจะได้รักกันได้คบกัน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ฟ้ากำหนดเวลามาให้เรากับเค้าได้แค่นี้ คิดแล้วมันเจ็บปวดทรมานมาก
เริ่มเรื่องเลยนะคะ.. เรากะเค้า รู้จักกันผ่านทางเพื่อนผู้ชายที่เราเล่นด้วย ตอนนั้นเราอยู่ม.6 วันนั้นไปดูเพื่อนผู้ชายในแก๊งร้องเพลงประกวดกัน
ตอนเจอกันครั้งแรกจะว่าเรามโนก็ได้นะ แต่มันเป็นเหมือนพรหมลิขิต เราไปซื้อของที่เซเว่นกะเพื่อนอีกคนนึง
ก็เจอเค้าที่หน้าเซเว่น เค้าอยู่กับเพื่อนของเค้า ยืนยิ้มมองมา ก็ยังคิดในใจว่ามองทำไม
พอเลิกจากงานประกวดร้องเพลง เพื่อนผู้ชายกลุ่มของเราก็ชวนไปสังสรรค์กันต่อ ก็ได้ไปเจอกะเค้าอีก ก็คิดๆว่า อ้าว!! พี่คนที่เจอหน้าเซเว่นนี่หว่า
ก็ได้มารู้ว่าเค้าเป็นพี่ที่รู้จักกันกะกลุ่มเพื่อนของเรา วันนั้นก็ปาร์ตี้กันไปตามประสา
พอวันต่อมา เพื่อนก็มาบอกว่าพี่มะคืนเค้าขอเบอร์เรา เพื่อนก็ให้ไป วันต่อๆมาเค้าก็โทมาหา มาชวนไปกินข้าวนู่นนี่นั่น เราก็ไปนะ
ความรู้สึกตอนนั้นก็เหมือนชอบเค้าไปแล้วล่ะ เค้าเป็นคนเฮฮา ชอบเล่นมุขตลก อยู่ด้วยแล้วมีความสุข แต่ก็ไม่ได้ชอบมากมายอะไร
ลืมบอกว่าตอนนั้นเรามีแฟนที่คบกันตั้งแต่ม.4 แต่ด้วยความที่ช่วงนั้นจะจบม.6แล้วเราติดเพื่อนมาก เลยทำให้ห่างกันกะแฟน
พูดง่ายๆเลยคือ เราเป็นกิ๊กกะเค้านั่นแหละ แล้วมารู้ทีหลังอีกว่าเค้าก็มีแฟนที่คบกันมานานแล้วเหมือนกัน แต่แฟนเค้าอยู่ต่างจังหวัด ไม่ค่อยได้เจอกัน
เราสองคนก็คุยๆกันมาได้ประมาณสองเดือน โดยที่ต่างคนต่างไม่ได้เลิกกะแฟน แล้วก็ไม่ได้คิดจริง
พอมาวันนึง วันนั้นเค้าบอกว่าจะมารับเราช่วงค่ำๆไปกินข้าวกัน แต่แล้วเราก็แต่งตัวรอเก้อ เค้าไม่มา ไม่มีแม้แต่จะโทรมาบอกว่าเป็นอะไร
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เราไม่ได้โทรไปถามไปตามเค้าเลย เพราะตอนนั้นเราก็รู้สถานะของตัวเองดี แล้วเค้าก็หายไปจากชีวิตเราเลยในช่วงนั้น..
เราก็ติดตามข่าวเค้านะ เข้าส่องเฟสเค้าบ้าง ทั้งๆที่ไม่ได้มีกันเป็นเพื่อนในเฟส เค้าเปิดสาธารณะเราก็เห็นว่าเค้ามีความสุขดี
เรามาถามเพื่อนผู้ชายเราว่า ทำไมพี่เค้าถึงหายไป มันก็บอกแค่ว่าไม่ใช่ความผิดเรา แต่เป็นเพราะคนอื่น เราก็คิดเอาเองล่ะว่าแฟนเค้าคงจับได้
ช่วงนั้นจะสอบเข้ามหาลัย ไม่มีเค้าเราก็กลับไปหวานกะแฟนเหมือนเดิม ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่คิดไรมากมาย
พอเข้ามหาลัยช่วงนั้นตอนปี1เทอม2 เรามาเรียนที่ต่างจังหวัด ช่วงนั้นเราทะเลาะกะแฟนบ่อยมาก และแฟนก็มีคนอื่น
วันนั้นเรากลับมาเยี่ยมบ้าน เพราะเป็นช่วงออกพรรษาเดือนตุลาคม เราไปเที่ยวผับกะเพื่อน ก็ไปเจอพี่เค้า จากที่ไม่ได้เจอกันนานมาก
ก็เข้าไปขอชนแก้ว คุยกันธรรมดา แล้วเค้าก็ชวนเรากะเพื่อนไปต่อที่บ้านเพื่อนเค้าจนถึงเช้า
หลังจากวันนั้นเค้าก็โทรมา ชวนไปนู่นนี่นั่นเหมือนเดิมกับตอนนั้นเป๊ะ แต่พอมาถึงตอนนี้ ความรู้สึกเรามันมีมากขึ้น
เพราะจากที่เราระหองระแหงกะแฟน เราเลิกไปเลยตอนนั้น แล้วมาคุยกะเค้า คาดหวังกับเค้า เรียกง่ายๆคือเราคิดจริงจังกับเค้าไปแล้วในตอนนั้น
แต่เค้ากลับไม่ใช่ เค้ายังอยากคบกะเราเป็นแค่กิ๊กเหมือนเดิม คงเป็นเพราะเค้าทะเลาะกะแฟนเค้า
เฟสก็ไม่แอดมา แต่เค้าพาเราไปบ้านแม่มันทำให้เราเหมือนมีความหวัง
เราก็ทนมาจนถึงเดือนที่3ที่กลับมาคุยกัน เราก็เสียตัวให้เค้า เพราะเรารักเค้าไปแล้ว
จนมาถึงจุดๆนึง ที่เราคิดว่ามันไม่ใช่แล้วล่ะ เค้าไม่ชัดเจนกับเราซักอย่าง เราบอกเลิกเค้าไปวันนั้น
เราบอกเค้าว่า เราไม่ควรคบกันแบบนี้ มันไม่มีอะไรชัดเจนซักอย่าง เค้าก็ไม่พูดอะไร ไม่คิดจะยื้อเราไว้เลย แล้วเรากะเค้าก็เลิกคุยกันไป(อีกแล้ว)
ครั้งนี้ที่เลิกกะเค้าไป ความรู้สึกมันมีมากกว่าครั้งแรกมาก แฟนที่คบกันมา3ปี เราก็เลิกเพื่อที่จะจริงจังกะเค้า แต่เมื่อมันผิดหวัง มันก็เสียใจเป็นธรรมดา
ช่วงแรกๆ เราเข้าส่องเฟสเค้าทุกวัน ก็เห็นเค้าไปคบกะรุ่นพี่ที่รร.เก่าเรา ที่ไม่ใช่แฟนคนเดิมที่อยู่ต่างจังหวัดของเค้า เราก็คิดว่าเค้าคงเลิกกันแล้ว
แต่พอหลายเดือนผ่านไป เข้าไปส่องอีกก็เห็นเค้าเลิกกะพี่คนนั้น แล้วไปเที่ยวกะแฟนที่อยู่ต่างจังหวัด คือตอนนั้นแบบงงมากก
ยังไม่รวมที่เรารู้เรื่องเค้ากะผู้หญิงคนอื่นอีกเยอะแยะ เค้าเป็นคนหล่อรวยอารมณ์ดี ไม่แปลกเลยที่จะมีผู้หญิงเข้าหา
พอเดือนมีนาคม ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอม เรากลับมาอยู่ที่บ้าน แล้วเราเพิ่งไปเสริมจมูกมาใหม่ ช่วงนั้นเราก็ฮอตมากเหมือนกันนะ มีแต่คนมาจีบ
รวมถึงเพื่อนของเค้า ที่อยู่ในแก๊งเดียวกัน ก็ทักมาคุยมาถามว่าเราเลิกรึยัง ถ้าเลิกพี่เค้าจะจีบ เค้าบอกเค้าขออนุญาตเพื่อนเค้าแล้ว
ในหัวของเราตอนนั้น เราไม่ได้ชอบเพื่อนเค้าเลย เคยเจอแค่ครั้งสองครั้งตอนที่คุยกะเค้าอยู่ แล้วเค้าพาไปเจอพวกเพื่อนๆ
เราคิดแค่ว่า เราอยากทำใส่เค้า คุยกะเพื่อนเค้า เค้าน่าจะรู้สึกอะไรบ้าง
แล้วเราก็คุยกะเพื่อนเค้า เพื่อนเค้าก็พาไปเจอไปสังสรรค์กับแก๊ง ก็มีเค้าอยู่ในนั้นด้วย เราสังเกตปฎิกิริยาเค้าตลอดเวลาที่เราอยู่กะเพื่อนเค้า
เค้าจะนิ่งมากก ไม่แสดงออกอะไรที่ทำให้เรารู้ว่าเค้ารู้สึกยังไง เพราะเค้าเป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง
เราคุยกะเพื่อนเค้ามาเรื่อยๆ คุยแบบไม่ได้ชอบ คุยกะคนอื่นด้วยหลายๆคนพร้อมกัน สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ เรากะเพื่อนเค้าก็ค่อยๆห่างกันไป
จนเปิดเทอมของปี2 ช่วงนั้นเกมเศรษฐีกำลังฮิตมากในไลน์ เค้ากะเราก็เล่นแข่งกัน มีไลน์กันมานานแล้วแต่แค่ไม่ได้ทัก มีคุยๆแซวกันบ้าง
แต่ก็ไม่ได้อะไรมากมาย แล้วเราก็เจอผู้ชายคนนึงที่เข้ามา ทำให้เรารู้สึกชอบ
คนนี้เป็นน้องของเพื่อนสนิท จนเราตัดสินใจคบกะคนนี้จริงจังเป็นแฟน คิดว่าคงลืมเค้าไปได้แล้ว
แต่มันไม่ใช่แบบนั้น.. เรากะแฟนคนนี้ทะเลาะกันบ่อยมาก อาจเป็นเพราะเค้าเด็กกว่า แต่ดูเหมือนเค้าก็รักเรานะ มีวันนึง เราทะเลาะกะแฟนแล้วก็ไปกินเหล้า เริ่มจะเมาๆเราก็ทักไลน์ไปหาพี่เค้า บอกว่าเราคิดถึงงั้นงี้ อารมณ์แบบอยากทำใส่แฟน
เค้าก็ตอบมาว่าคิดถึงเราเหมือนกัน เคยรักเรามากแต่โดนเราบอกเลิก แล้วเรายังไปคุยกะเพื่อนเค้าอีก ถามเราว่าสะใจมั้ยที่ทำแบบนี้
คืนนั้นเราเมาแต่เหมือนว่าเราได้ปรับความเข้าใจกะเค้าอีกครั้งนึง ได้พูดคุยกัน จนวันต่อๆมา ก็ทักคุยกันบ่อยขึ้น แต่ไม่ได้ทุกวันเพราะตอนนั้นเราก็มีแฟน
แต่เราไม่รู้กะเค้าหรอกว่าเค้าคบใครยังไง และเราก็ไม่ได้ถาม ตอนนั้นยังรักแฟนคนปัจจุบันอยู่ แล้วคุยกับเค้าเล่นๆไปเท่านั้น
โชคชะตามันคงกำหนดมาแล้ว.. เรายังคบกะแฟนคนปัจจุบันอยู่ แต่ก็ทะเลาะกันเกือบทุกวัน ก็จะได้เค้ามาคอยคุยให้รู้สึกดี
วันนั้นเป็นวันหยุดยาวเรากลับบ้านมา แต่ไม่ได้ไปหาแฟนเพราะทะเลาะกันอยู่ ก็คุยกะเค้าอยู่ เค้าก็ชวนเราไปกินข้าวนู่นนี่นั่นเหมือนเดิม(อีกแล้ว)
เราก็ไปนะ ไม่ได้รู้สึกเข็ดอะไรเลย แต่มาครั้งนี้เรารู้สึกได้ว่าเค้าไม่มีใคร เค้าให้เราถือโทรศัพจับโทรศัพเค้าได้ และรู้สึกว่าเค้ามีความสุขที่ได้อยู่กับเรา
ไม่เหมือนครั้งแรกที่เป็นกิ๊กกัน หรือครั้งที่2 ที่เรารักเค้าอยู่ฝ่ายเดียว
พอกลับมาเรียน เค้าก็แอดเฟสเรามา ถามเราว่าตอนนี้มีใครรึป่าว เค้าจะจริงจังล่ะนะ เราก็บอกเค้าว่าไม่มี คุยๆกันไปก่อน ไม่อยากพลาดเหมือนครั้งนั้นอีก
แต่กะแฟนที่เป็นน้องของเพื่อน เราก็ยังคบนะ เหมือนช่วงนั้นคบสองคนพร้อมกัน และรู้สึกสับสนมาก
มีอยู่วันนึง เรากลับบ้านไปแล้วไม่ได้บอกเค้า เพราะเราจะไปเที่ยวกะแฟนก็ไปเจอรถเค้าจอดที่ข้างหน้าผับ เราไม่กล้าเข้าไปเลยโกหกแฟนว่าไม่สบาย แต่แฟนเรารู้ล่ะเลยบอกเลิกเรา บอกว่าถ้ายังลืมเค้าไม่ได้ก็ไปเถอะ ตอนนั้นเหมือนรู้ใจตัวเองแล้วว่ายังลืมเค้าไม่ได้เลย
เราก็กลับมาคบกะเค้า ในตอนนั้นมันมีความสุขมาก เค้าแคร์ใส่ใจทุกอย่าง มีเฟสกันอัพรูปคู่ลงได้ เชคเฟสได้ อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขมาก
เป็นแฟนกันจริงๆ ไม่เหมือนครั้งแรกหรือครั้งที่2เลย ตอนนั้นยังคิดในใจว่ามันคงเป็นเวลาของเราแล้ว เวลาของเรากะเค้าตรงกันแล้ว เรารักเค้าแล้วตอนนี้เค้าก็รักเรา จะมีทะเลาะกันบ้างเรื่องหึงหวง ยิ่งทำให้เรามั่นใจว่าเค้ารักเราแล้วจริงๆ บ่นให้ฟังว่าอยากกินนั่นนี่แค่ครั้งเดียว พอเรากลับบ้านมาเค้าก็จะพาไปกิน เรามารู้เรื่องแฟนเก่าเค้าที่อยู่ต่างจังหวัดคบกันมาได้5ปี ว่าคนนั้นมีคนใหม่ เค้าเลยเลิกกันได้ เพราะเค้าเล่าให้ฟัง เรากะเค้าคุยกันเปิดใจกัมากขึ้น เรียนรู้ปรับตัว เราจะบอกเค้าเสมอว่ามีอะไรก็พูดก็บอก ถ้าเราไม่ใช่สำหรับเค้าก็ให้บอก อย่าทำเหมือนที่ผ่านมา เค้าก็พาเราไปหาแม่หาพ่อ ไปทำบุญ9วัดกัน เพราะเป็นปีชงของเค้า
แต่แล้วความสุขก็อยู่กะเราไม่นาน... เราคบกับเค้าแบบจริงจังมา ตั้งแต่ตุลาปีที่แล้วจนถึงเดือนนี้ก็รวมได้5เดือน
วันนั้นเป็นวันที่เรางอลเค้าแบบไม่มีเหตุผล เค้าก็โกรธเราเรื่องที่มีผู้ชายมาโพสหน้ากระดาน เลยตะคอกใส่กันตั้งแต่มะคืน จนมาถึงเช้าก็ไม่มีการทักมา เราก็ไม่ได้ทักไป เพราะนิสัยเราส่วนตัวเป็นคนที่มีทิฐิสูง ถ้าเค้าไม่ทักมาเราก็ไม่ทักไปเลย คิดว่าเค้าก็คงออกไปทำงานกะพ่อเหมือนปกติที่เค้าทำ ตอนเช้าถึงเย็นจะทำงาน พอเย็นก็จะเปลี่ยนชุดไปเตะบอล เค้าก็ทักเรามาก่อนตอนประมาณ5โมงว่า เค้าออกไปเตะบอลล่ะนะ พอเค้าเตะบอลเสดประมาน1ทุ่ม เค้าก็ทักมาบอกอีกว่าจะออกไปหาไรกิน แล้วโผล่มาอีกตอนประมาณ4ทุ่ม มาๆหายๆแล้วบอกเราว่าจะออกไปเที่ยวกะเพื่อน เราพยายามจะคุยจะถามเค้าให้เข้าใจว่าเรื่องที่โกรธงอลกันหายรึยัง แต่เค้าก็เหมือนเลี่ยงที่จะพูด เราพิมบอกเค้าว่า มีไรจะพูดก็พูดเลยนะ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูด
เราไม่คิดเลยว่าคำๆนี้จะเป็นเหมือนสัญญานเตือนบางอย่าง เพราะว่าหลังจากนั้นเค้าก็ไม่มีโอกาสจะพูดกะเราจิงๆ
พอเหมือนคุยกันไม่รู้เรื่องเราก็บอกเค้าว่า จะทำไรก็ทำเลย แล้วเค้าก็ออกไปเที่ยว ตอนไปเที่ยวก็ยังออนเฟสตลอด ยังตั้งตัสใส่เราอยู่เลย
เราก็ดูเฟสเค้าตลอดนะว่าใช้งานกี่นาทีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทักไปบอกให้เค้ากลับบ้านหรืออะไร เป็นเพราะทิฐิของเราเอง
พอประมานตีสาม เรากะลังจะนอนเพราะเห็นเฟสเค้าออฟไปแล้ว ก็คิดว่าเค้าคงจะกลับบ้านนอนแล้ว ก็มีเฟสเด้งขึ้นมา เป็นเฟสของเพื่อนเค้าทักมาถามเราว่า ได้คุยกะเค้ารึป่าว เห็นรถเค้าโดนรถตำรวจลากไปสภาพดูไม่ได้เลย เรายังไม่คิดอะไร จนเพื่อนเค้าบอกให้โทรไปถามตำรวจ เราโทรไปแล้วถามป้ายทะเบียนรถเค้า ตำรวจตอบมาว่าใช่ หัวใจเราหล่นวูบลงไป ทำไรไม่ถูก พยายามถามตำรวจว่าคนในรถเป็นไรมากรึป่าว ตำรวจตอบมาว่ายังไม่รู้ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล เรารีบบอกเพื่อนเค้าให้ไปดู แล้วโทรไปถามเพื่อนเค้า เพื่อนเค้าเงียบไม่พูดอะไร แล้วก็ส่งรูปอุบัติเหตุมาให้เราดูแทนคำตอบ
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็2อาทิตกว่าแล้วที่เค้าจากไป มันเป็นอะไรที่ทรมานมาก เป็นเหมือนฝันร้าย เคยคุยกันทุกวัน ทะเลาะกันแค่ไหนเค้าก็จะทักมาก่อนเสมอ วันไหนที่เราจะกลับบ้านจะมีเค้ามาคอยรับที่ขนส่ง คอยโทรถามว่าถึงรึยัง มันไม่มีอีกแล้ว
งานศพเค้าวันแรกกับวันที่สามเราไปนอนห้องเค้า เพราะพ่อแม่เค้าก็รู้จักเราหมดแล้ว แม่เค้ายังพาเราไปซื้อเสื้อบังสกุลให้เค้า บอกว่าเราเลือกเหมือนเค้าใส่ ผู้เฒ่าผู้แก่ในงานก็พูดกันว่าเค้ากะลังขยันทำงานช่วยพ่อ เหมือนทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่กลับกลายมาเป็นแบบนี้
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราจะทำดีกะเค้าให้มากกว่านี้ ในวันนั้นจะไม่พูดกะเค้าแบบนั้น แต่สุดท้ายก็พูดได้แค่คำว่า ถ้า..
ในวันนี้คงทำได้แค่คิดถึงเค้า คิดถึงเวลาที่อยู่ด้วยกัน มีความสุขกัน เราคงบุญไม่ถึงเค้า กว่าจะได้รักกันมันยากแล้ว แต่กลับได้อยู่ด้วยกันไม่นาน
สุดท้ายนี้เราอยากให้เพื่อนๆดูกรณีของเราเป็นตัวอย่างนะคะ เวลารักกัน มีกันอยู่ดูแลกันดีๆ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส อยากย้อนเวลาไปแค่ไหนก็ทำได้แค่ฝัน