สวัสดีครับผมพึ่งลองมาเล่นพันทิพครั้งแรกและนี้ก็คือกระทู้แรกของผม ถ้าผมผิดผลาดหรือตกหล่นตรงไหนก็ขออภัยไว้นะที่นี้ก่อนเลยนะครับ
เริ่มเลยนะครับ ผมก็เปนแค่เด็กผู้ชายธรรมดาๆคนนึงผมมีพ่อแม่ที่ใจดีและผมก็รักพวกท่านมากแต่...มีนิสัยบางอย่างที่ผมไม่ค่อยจะชอบสีกเท่าไหร่คือ
ทุกอย่างที่ท่านคิดคือถูกหมด เวลาผมคุยอะไรกับพวกท่านถ้าพวกท่านถามอะไรมาและถ้าผมพูดอะไรกลับหรือเป็นสิ่งที่พวกท่านฟังแล้วกท่านเถียงไม่ออก
พวกท่านก็จะหาว่าผมพูดย้อนทั้งๆที่ผมไม่ได้เจตนาเลยแม้แต่นิดเดียว ทำไมละ??เพราะผมเป็นเด็กจึงไม่สามารถออกความเห็นได้อย่างงั้นหรือ??ทำให้ผมไม่ผมไม่ค่อยอยากที่จะพูดอะไรมากกับพวกท่านสักเท่าไหร่ และมีอีกนิสัยนึงที่ผมไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ คือ พวกท่านชอบบังคับผมทำอะไรต่างๆที่ผมไม่อยากจะทำและเหมือนจะไม่เคยเห็นด้วยกับความคิดของผมเลย เช่น ผมขอพวกท่านไปเรียนพิเศษอย่างนึงที่ผมชอบพวกท่านก็อนุญาตินะแต่ไม่ค่อยจะเห็นพร้อมกับพูดว่า"เรียนทำไมไม่มีประโยชน์ แพงก็แพง"ทั้งๆที่มันเทียบไม่ได้เลยกับการเรียนพิเศษที่สยามที่พ่อแม่จัดให้ ผมเข้าใจว่าพวกท่านอยากให้ผมสอบได้คะแนนดีๆ(ลืมบอกไปครับว่าผมเป็นคนที่คะแนนสอบไม่ค่อยจะดีโดยเฉพาะวิทย์และคณิต)แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่พวกท่านมาบังคับให้ผมเรียนโดยที่ไม่ปรึกษาผมก่อน เย็นวันนึงหลังจากสอบปลายภาคเสร็จผมก็กลับบ้านมาด้วยความดีใจหวังว่าจะได้พักเสียทีแต่...ความสุขมันช่างหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อคุณพ่อคุณแม่ของผมได้บอกกับผมว่าพรุ่งนี้มีเรียนพิเศษนะ ผมก็ทำอะไรไม่ได้ผมจึงต้องไปเรียนพิเศษ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผมทรมานมากเนื่องจากวิชาที่พ่อมแม่ผมให้เรียนนั้นคือวิชาที่ผมไม่ถนัดเอามากทำให้ผมยิ่งทรมานเข้าไปใหญ่ แต่ละวันหลังกลับบ้านมาจากเรียนพิเศษแม่ของผมจะถามเสมอว่า"เรียนวันนี้เป็นอย่างไรบ้างลูก ผมจึงตอบไปว่า"ก็โอเคครับแม่"เนื่องผมไม่อยากจะเถียงกับแม่เพราะผมรู้ว่าเถียงไปก็ไม่มีเหตุผลเพราะยังไงมันก็ลงเอยด้วยการที่ผมผิดอยู่ดีเพราะผมเป็นเด็กไงละ ตอนนี้ผมก็ต้องทนทรมานเรียนไปจนเปิดเทอม ผมจะไปเที่ยวกับเพื่อนเพื่อนก็ไม่ได้ขนาดวางแผนมากันเป็นเดือนเพราะต้องไปเรียนพิเศษ ชาวพันทิพคนอื่นคิดว่าอย่างไรครับ คิดว่าใครผิดกันแน่ครับ พ่อแม่ผมที่ห่วงลูกอย่างผิดวิธี หรือผมที่ห่วงแต่สบาย ขอบคุณท่านที่สละเวลามาอ่านกระทู้ของผมนะครับ
ตกลงใครผิดกันแน่
เริ่มเลยนะครับ ผมก็เปนแค่เด็กผู้ชายธรรมดาๆคนนึงผมมีพ่อแม่ที่ใจดีและผมก็รักพวกท่านมากแต่...มีนิสัยบางอย่างที่ผมไม่ค่อยจะชอบสีกเท่าไหร่คือ
ทุกอย่างที่ท่านคิดคือถูกหมด เวลาผมคุยอะไรกับพวกท่านถ้าพวกท่านถามอะไรมาและถ้าผมพูดอะไรกลับหรือเป็นสิ่งที่พวกท่านฟังแล้วกท่านเถียงไม่ออก
พวกท่านก็จะหาว่าผมพูดย้อนทั้งๆที่ผมไม่ได้เจตนาเลยแม้แต่นิดเดียว ทำไมละ??เพราะผมเป็นเด็กจึงไม่สามารถออกความเห็นได้อย่างงั้นหรือ??ทำให้ผมไม่ผมไม่ค่อยอยากที่จะพูดอะไรมากกับพวกท่านสักเท่าไหร่ และมีอีกนิสัยนึงที่ผมไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ คือ พวกท่านชอบบังคับผมทำอะไรต่างๆที่ผมไม่อยากจะทำและเหมือนจะไม่เคยเห็นด้วยกับความคิดของผมเลย เช่น ผมขอพวกท่านไปเรียนพิเศษอย่างนึงที่ผมชอบพวกท่านก็อนุญาตินะแต่ไม่ค่อยจะเห็นพร้อมกับพูดว่า"เรียนทำไมไม่มีประโยชน์ แพงก็แพง"ทั้งๆที่มันเทียบไม่ได้เลยกับการเรียนพิเศษที่สยามที่พ่อแม่จัดให้ ผมเข้าใจว่าพวกท่านอยากให้ผมสอบได้คะแนนดีๆ(ลืมบอกไปครับว่าผมเป็นคนที่คะแนนสอบไม่ค่อยจะดีโดยเฉพาะวิทย์และคณิต)แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่พวกท่านมาบังคับให้ผมเรียนโดยที่ไม่ปรึกษาผมก่อน เย็นวันนึงหลังจากสอบปลายภาคเสร็จผมก็กลับบ้านมาด้วยความดีใจหวังว่าจะได้พักเสียทีแต่...ความสุขมันช่างหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อคุณพ่อคุณแม่ของผมได้บอกกับผมว่าพรุ่งนี้มีเรียนพิเศษนะ ผมก็ทำอะไรไม่ได้ผมจึงต้องไปเรียนพิเศษ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผมทรมานมากเนื่องจากวิชาที่พ่อมแม่ผมให้เรียนนั้นคือวิชาที่ผมไม่ถนัดเอามากทำให้ผมยิ่งทรมานเข้าไปใหญ่ แต่ละวันหลังกลับบ้านมาจากเรียนพิเศษแม่ของผมจะถามเสมอว่า"เรียนวันนี้เป็นอย่างไรบ้างลูก ผมจึงตอบไปว่า"ก็โอเคครับแม่"เนื่องผมไม่อยากจะเถียงกับแม่เพราะผมรู้ว่าเถียงไปก็ไม่มีเหตุผลเพราะยังไงมันก็ลงเอยด้วยการที่ผมผิดอยู่ดีเพราะผมเป็นเด็กไงละ ตอนนี้ผมก็ต้องทนทรมานเรียนไปจนเปิดเทอม ผมจะไปเที่ยวกับเพื่อนเพื่อนก็ไม่ได้ขนาดวางแผนมากันเป็นเดือนเพราะต้องไปเรียนพิเศษ ชาวพันทิพคนอื่นคิดว่าอย่างไรครับ คิดว่าใครผิดกันแน่ครับ พ่อแม่ผมที่ห่วงลูกอย่างผิดวิธี หรือผมที่ห่วงแต่สบาย ขอบคุณท่านที่สละเวลามาอ่านกระทู้ของผมนะครับ