ก่อนหน้านี้ผมรู้จักเขามา 2 ปีแล้วครับ แล้วก็คบกัน 2 ครั้ง ครั้งแรกมีปัญหากันครับเนื่องจากอยู่หอประจำเดียวกัน ทางหอประจำมีกฏว่า ห้ามเป็นแฟนกันครับ
แต่เราก็ยังคบครับ จนกระทั่งมาวันนึง เขาก็โทรมาบอกเลิกครับ เขาบอกว่า ''เราเป็นเพื่อนกันดีกว่านะ เพราะความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมแล้ว'' แล้วเขาก็วางไปเลยครับ จนเวลาผ่านไป 2-4 เดือน (ตอนนี้ผมก็ออกมาจากหอประจำแล้วครับซึ่งเขาก็ยังอยู่) ช่วงนั่นผมก็พยายามลืมเขานั่นแหละครับ แต่ก็ยอมรับนะครับว่ายังลืมไม่ได้ แต่ผมก็ไม่ได้ทักเขาไปเลย จนกระทั่งวันนึงเขาก็มาไลค์ในเฟสผม แล้วก็โพส หาอะไรทานด้วย ฝันดีนะ ทุกวันโดยที่ผมไม่ได้คุยอะไรเลย ตอนนั้นผมก็รู้สึกว่าเขาเริ่มจะเข้ามาในชีวิตผมอีกแล้ว และแล้วมันก็จริงครับ เขาฝากบอกเพื่อนเขามาว่า ''กลับไปคืนดีกับเขาได้ไหม ตอนนั้นเขาขอโทษ'' ผมก็บอกเพื่อนเขาไปว่า ''ทำไมตอนนั้นเรายื้อเธอแล้วเธอยังคิดจะไป'' (ตอนนั้นเขาเริ่มคุยกับเขาใหม่ แล้วผมก็มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับแฟนเขานั่นแหละครับ) แล้วหลังจากวันที่เพื่อนเขามาบอก เขาก็เริ่มทักผมมาทุกวัน นู่นนี้นั่นอยู่หลายวัน แล้วเขาก็โทรมาหาผมครับ โทรมาขอคืนดี แต่สุดท้ายผมก็คืนดีกับเขานะครับ เพราะผมยังรักเขา ผมไม่กล้าโกหกใจตัวเอง
พอเริ่มครบครั้งที่ 2 กัน แรกๆเขาดีหมดทุกอย่างเลยครับเขาเปลี่ยนไปจริงๆเขามีเวลาให้ผมเสมอโทรมาหาตลอด ทักมาตลอด ไปดูหนังกันบ้างครับ อยู่โรงเรียนเดียวกันด้วย (อันที่จริงเราแทบที่จะไม่ค่อยได้คุยด้วยกันเลยครับในโรงเรียน) เลิกเรียนผมเดินไปส่งเขาทุกเย็นเลยครับที่รถหอประจำ แต่พอผ่านไปสัก 4-6 เดือนไปแล้ว ผมก็เริ่มรู้สึกแล้วละครับว่าเขาไม่เหมือนเดิม เขาไปกับเพื่อนตลอด อยู่โรงเรียนเดียวกันเขาก็ไม่เคยเดินมาหาผมเลย แต่พอผมเดินไปหาเขาไปคุยกับเขา เขากับเหมือนไม่อยากคุยกับผม จนผ่านไปแบบนี้หลายวันเข้าๆ ผมจึงตัดสินใจคุยกับเขาตรงๆครับว่า เป็นอะไร ไม่มีเวลาให้กันเลยน้ะ
เขาก็บอกขอโทษนั่นแหละครับ แล้วเขาก็กลับมาดีเหมือนเดิม แต่ก็ไม่กีวันหรอกครับ เขาก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม ไปกับเพื่อนเสมอ ระยะหลังผมชวนไปไหนก็ไม่เคยไปเลย บอกผมว่า ''ดูก่อนนะ เราไม่ว่าง'' แต่กับเพื่อนเขาไปโดยไม่ต้องคิดอะไรเลยแหละครับ ส่วนผมระยะหลังก็เดินคนเดียวนั่นแหละครับ เลิกเรียนทั้งที่เมื่อก่อนผมเดินกับเขาประจำ จนผ่านไปถึงเดือนที่ 10 ช่วงนั้นก็วันวาเลนไทน์นั่นแหละครับ ตรงกับวัน ศุกร์ พอดี ผมก็กะเซอร์ไพร เขานั้นแหละครับผมโกหกเขาว่าผมยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย เขาก็โกรธผมนั้นแหละครับ 555+ แต่ผมก็เตรียมดอกกุหลาบสีขาวช่อประมาณกลางๆไว้แล้วหละครับ (ผมถามเขาก่อนหน้านี้หลายวันแล้วว่าอยากได้อะไร เขาก็บอกว่า อยากได้ดอกกุหลาบครับ) แล้ววันศุกร์ก็มาถึง ตอนเที่ยง เขาก็นั่งที่โรงอาหารประจำของเขาและเพื่อนนั้นแหละครับ ผมก็ไปเอาช่อกุหลาบมา เดินผ่าน นักเรียนหลายคนเลยแหละครับ อายมากๆ แต่ก็เพื่อเขาผมจึงกล้าครับ ผมเดินเอาไปให้เขา แล้วก็บอกเขาว่าผมไม่ได้ลืมเธอนะ เธอสำคัญกับเราเสมอเขาก็บอก ขอบคุณนะ ผมก็รีบเดินออกมาเลยครับคนเยอะมาก แต่แล้วผมก็ต้องชะงักแหละครับ พอผมเห็นเขาโพสใน เฟสบุ้คส่วนตัวของเขาว่า '' ขอบคุณนะสำหรับดอกไม้ #C '' นั้นแหละครับผมงงเลย เรากับเขาแฟนกันแต่เขาไม่คิดจะโพสแท้กกันเลยเหรอเขากลับโพส แค่ ชื่อย่อของเราเสียความรู้สึกมากเลยครับตอนนั้น แต่ก็ผ่านมันมาได้ และแล้วก็จะถึงวันเกิดเขาครับ ตอนนีเแหละครับที่ผมตัดสินใจที่จะเลิกกับเขาเพราะผมรู้สึกว่า ''เป็นคนรู้ใจ แต่เหมือนผมไม่มีตัวตนเลย'' แล้วผมก็เอาของขวัญไปให้เขาซึ่งตอนนั้นก็บอกเลิกไปแล้วแหละครับ หลังจากนั้นผมก็ไม่คุยกับเขาอีกเลยเฟสผมก็บล้อคไปแล้ว หลังจากเลิกกันไป 4 วัน เขาก็กลับไปคบแฟนเก่าครับ ซึ่งไวมาก ผมก็ได้แต่ทำใจครับ พยายามลืมจนถึงทุกวันนี้แหละครับ นี่ก็ 2 เดือนแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกคิดถึงเขาเหมือนเดิมเลยครับ ยังจำภาพเขาได้เสมอ ซึ่งตามหัวข้อนั้นแหละครับผมคิดถูกหรือผิดกันแน่ที่บอกเลิกเขาไปทั้งที่ผมยังรักเขา
ตอนที่คบกัน
1.เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน เรากลับได้คุยกันแค่ในเฟสในโทรศัพท์กันแค่นั้นเอง ใน 11 เดือน
2.เราชวนไปดูหนังบ่อยมาก แต่เขาก็บอกว่าจะไปแต่สุดท้ายก็ไม่ไปครับเขาบอกว่าไม่ว่างเหมือนเดิม (ดูหนังด้วยกันไม่ถึง 5 ครั้งใน 11 เดือน)
3.ไปเดินถนนคนเดิน แค่ 1 ครั้งครับใน 11 เดือน
4.ไม่เคยที่จะชวนเราไปไหนเลย แต่กับเพื่อนเขาไปเสมอครับ
5.เวลาเขาท้อเขาเครียดเหมือนเขาไม่ต้องการผมเลย นั่นแหละครับเหตุผลที่ผมบอกเลิกเขาไป
คิดถูกหรือคิดผิดที่บอกเลิกเขาไป..
แต่เราก็ยังคบครับ จนกระทั่งมาวันนึง เขาก็โทรมาบอกเลิกครับ เขาบอกว่า ''เราเป็นเพื่อนกันดีกว่านะ เพราะความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมแล้ว'' แล้วเขาก็วางไปเลยครับ จนเวลาผ่านไป 2-4 เดือน (ตอนนี้ผมก็ออกมาจากหอประจำแล้วครับซึ่งเขาก็ยังอยู่) ช่วงนั่นผมก็พยายามลืมเขานั่นแหละครับ แต่ก็ยอมรับนะครับว่ายังลืมไม่ได้ แต่ผมก็ไม่ได้ทักเขาไปเลย จนกระทั่งวันนึงเขาก็มาไลค์ในเฟสผม แล้วก็โพส หาอะไรทานด้วย ฝันดีนะ ทุกวันโดยที่ผมไม่ได้คุยอะไรเลย ตอนนั้นผมก็รู้สึกว่าเขาเริ่มจะเข้ามาในชีวิตผมอีกแล้ว และแล้วมันก็จริงครับ เขาฝากบอกเพื่อนเขามาว่า ''กลับไปคืนดีกับเขาได้ไหม ตอนนั้นเขาขอโทษ'' ผมก็บอกเพื่อนเขาไปว่า ''ทำไมตอนนั้นเรายื้อเธอแล้วเธอยังคิดจะไป'' (ตอนนั้นเขาเริ่มคุยกับเขาใหม่ แล้วผมก็มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับแฟนเขานั่นแหละครับ) แล้วหลังจากวันที่เพื่อนเขามาบอก เขาก็เริ่มทักผมมาทุกวัน นู่นนี้นั่นอยู่หลายวัน แล้วเขาก็โทรมาหาผมครับ โทรมาขอคืนดี แต่สุดท้ายผมก็คืนดีกับเขานะครับ เพราะผมยังรักเขา ผมไม่กล้าโกหกใจตัวเอง
พอเริ่มครบครั้งที่ 2 กัน แรกๆเขาดีหมดทุกอย่างเลยครับเขาเปลี่ยนไปจริงๆเขามีเวลาให้ผมเสมอโทรมาหาตลอด ทักมาตลอด ไปดูหนังกันบ้างครับ อยู่โรงเรียนเดียวกันด้วย (อันที่จริงเราแทบที่จะไม่ค่อยได้คุยด้วยกันเลยครับในโรงเรียน) เลิกเรียนผมเดินไปส่งเขาทุกเย็นเลยครับที่รถหอประจำ แต่พอผ่านไปสัก 4-6 เดือนไปแล้ว ผมก็เริ่มรู้สึกแล้วละครับว่าเขาไม่เหมือนเดิม เขาไปกับเพื่อนตลอด อยู่โรงเรียนเดียวกันเขาก็ไม่เคยเดินมาหาผมเลย แต่พอผมเดินไปหาเขาไปคุยกับเขา เขากับเหมือนไม่อยากคุยกับผม จนผ่านไปแบบนี้หลายวันเข้าๆ ผมจึงตัดสินใจคุยกับเขาตรงๆครับว่า เป็นอะไร ไม่มีเวลาให้กันเลยน้ะ
เขาก็บอกขอโทษนั่นแหละครับ แล้วเขาก็กลับมาดีเหมือนเดิม แต่ก็ไม่กีวันหรอกครับ เขาก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม ไปกับเพื่อนเสมอ ระยะหลังผมชวนไปไหนก็ไม่เคยไปเลย บอกผมว่า ''ดูก่อนนะ เราไม่ว่าง'' แต่กับเพื่อนเขาไปโดยไม่ต้องคิดอะไรเลยแหละครับ ส่วนผมระยะหลังก็เดินคนเดียวนั่นแหละครับ เลิกเรียนทั้งที่เมื่อก่อนผมเดินกับเขาประจำ จนผ่านไปถึงเดือนที่ 10 ช่วงนั้นก็วันวาเลนไทน์นั่นแหละครับ ตรงกับวัน ศุกร์ พอดี ผมก็กะเซอร์ไพร เขานั้นแหละครับผมโกหกเขาว่าผมยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย เขาก็โกรธผมนั้นแหละครับ 555+ แต่ผมก็เตรียมดอกกุหลาบสีขาวช่อประมาณกลางๆไว้แล้วหละครับ (ผมถามเขาก่อนหน้านี้หลายวันแล้วว่าอยากได้อะไร เขาก็บอกว่า อยากได้ดอกกุหลาบครับ) แล้ววันศุกร์ก็มาถึง ตอนเที่ยง เขาก็นั่งที่โรงอาหารประจำของเขาและเพื่อนนั้นแหละครับ ผมก็ไปเอาช่อกุหลาบมา เดินผ่าน นักเรียนหลายคนเลยแหละครับ อายมากๆ แต่ก็เพื่อเขาผมจึงกล้าครับ ผมเดินเอาไปให้เขา แล้วก็บอกเขาว่าผมไม่ได้ลืมเธอนะ เธอสำคัญกับเราเสมอเขาก็บอก ขอบคุณนะ ผมก็รีบเดินออกมาเลยครับคนเยอะมาก แต่แล้วผมก็ต้องชะงักแหละครับ พอผมเห็นเขาโพสใน เฟสบุ้คส่วนตัวของเขาว่า '' ขอบคุณนะสำหรับดอกไม้ #C '' นั้นแหละครับผมงงเลย เรากับเขาแฟนกันแต่เขาไม่คิดจะโพสแท้กกันเลยเหรอเขากลับโพส แค่ ชื่อย่อของเราเสียความรู้สึกมากเลยครับตอนนั้น แต่ก็ผ่านมันมาได้ และแล้วก็จะถึงวันเกิดเขาครับ ตอนนีเแหละครับที่ผมตัดสินใจที่จะเลิกกับเขาเพราะผมรู้สึกว่า ''เป็นคนรู้ใจ แต่เหมือนผมไม่มีตัวตนเลย'' แล้วผมก็เอาของขวัญไปให้เขาซึ่งตอนนั้นก็บอกเลิกไปแล้วแหละครับ หลังจากนั้นผมก็ไม่คุยกับเขาอีกเลยเฟสผมก็บล้อคไปแล้ว หลังจากเลิกกันไป 4 วัน เขาก็กลับไปคบแฟนเก่าครับ ซึ่งไวมาก ผมก็ได้แต่ทำใจครับ พยายามลืมจนถึงทุกวันนี้แหละครับ นี่ก็ 2 เดือนแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกคิดถึงเขาเหมือนเดิมเลยครับ ยังจำภาพเขาได้เสมอ ซึ่งตามหัวข้อนั้นแหละครับผมคิดถูกหรือผิดกันแน่ที่บอกเลิกเขาไปทั้งที่ผมยังรักเขา
ตอนที่คบกัน
1.เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน เรากลับได้คุยกันแค่ในเฟสในโทรศัพท์กันแค่นั้นเอง ใน 11 เดือน
2.เราชวนไปดูหนังบ่อยมาก แต่เขาก็บอกว่าจะไปแต่สุดท้ายก็ไม่ไปครับเขาบอกว่าไม่ว่างเหมือนเดิม (ดูหนังด้วยกันไม่ถึง 5 ครั้งใน 11 เดือน)
3.ไปเดินถนนคนเดิน แค่ 1 ครั้งครับใน 11 เดือน
4.ไม่เคยที่จะชวนเราไปไหนเลย แต่กับเพื่อนเขาไปเสมอครับ
5.เวลาเขาท้อเขาเครียดเหมือนเขาไม่ต้องการผมเลย นั่นแหละครับเหตุผลที่ผมบอกเลิกเขาไป