ผิดที่ใจของเราเอง

เริ่มเลยนะค่ะ คือตอนนี้อึดอัดมากค่ะไม่กล้าพูดกับเพื่อนกลัวเพื่อนจะรำคารไม่อยากฟังเรื่องมีอยู่ว่า เรารู้จักผู้ชายอยู่คนหนึ่งค่ะเขาทำงานอยู่บนเรือสินค้าคือช่วงที่คุยกันเขาจะส่งสินค้าไปกลับระหว่างอินโดนีเซียกับพม่าค่ะ  คือเรารู้จักกันมานานล่ะค่ะตั้งแต่ดิฉันอายุ20 ปีตอนนั้นยังอยู่ในวัยเรียนทั้งคู่ส่วนเขาอายุอ่อนกว่า2-3 ปีค่ะ แต่เป็นคนตัวใหญ่อ้วน เราก็ไม่รู้ว่าเค้าเด็กกว่าเรามารู้ที่หลังตอนคุยกันสักพักแล้วมาเจอกันค่ะ คือเขาเรียนที่สมุทปราการเราเรียนที่นครสวรรค์ซึ่งเป็นเกิดของเค้าค่ะ แต้ก็คุยกันได้ไม่นานยังไม่ทันได้ศึกษานิสัยใจคอมากเท่าไหร่ก็ห่างกันไปไม่ได้คุยกันจนเราเรียนจบต่างคนต่างไปทำงานเราก็มีชีวิตของเราไปเข้าก็ใช้ชีวิตของเขาไปมีเฟสฯกันอยู่แต่ก็ไม่เคยคุยกันเลย ก็ไม่รู้เพราะอะไรและเรากคบคนใหม่ไปแล้วจนเมื่อสิงหาปี56เราก็แต่งงานค่ะแต่พอมาเดือนธันวาจะสิ้นปีแฟนเราก็เสียสาเหตุไม่ขอพูดค่ะ(เก็บไว้เป็นความทรงจำ) จากนั้นมาเราก็โสดไม่มีใครโศกเศร้าเสียใจมาตลอด จนวันนึ่งผู้ชายคนนี้เขาก็ทักมาในเฟสฯประมานปลายๆปี57 ก็ความเสียใจความห่วงใยเรามาคุยกะเรา แรกเราก็ไม่สนใจแต่เขาก็พยามมาทักมากดไลท์มาคอมเม้นบ่อยๆเข้าเราก็เลยคุย เพราะก็เหงาอยากมีใครมาคุยให้หัวใจกระชุ่มกระชวยบ้างเพราะเริมทำใจได้ล่ะ พอคุยกันก็เริ่มรู้สึกดีที่มีคนมาเป็นห่วงเป็นใย แต่เราก็ไม่อยากใจอ่อนเพราะยังไม่อยากมีความรู้สึกว่ารักใคร กลัวเจ็บกลัวอกหัก กลัวจะไม่ดีเหมือนคนเก่า กลัวไปสารพัด เลยเว้นระยะห่างเอาไว้ แต่เจาก็ไม่ไดคุยกะเราทุกวันนะตอนแรกเริ่มคิดว่าผู้ชายคนนี้มาแบบใหนมาคุยกะเราแพบๆก็หายๆ  ก็คิดเอาเองว่า!หลอกกุแน่เลย หญิงเยอะ เห็นฉันเป็นของเล่น ต่างๆนาๆ แต่พอเขามาคุยก็ก็คุยกับเขาอีก เฮ้อออ คุยกันมาเรื่อยๆเขาก็เล่าให้เราฟังว่าเขาไม่มีเวลาให้เรานะเพราะอยู่บนเรือมันไม่มีสัณญาน บ้างทีก็ไม่ว่างถ้าเรืออยู่ในน่านน้ำไทยแถวๆกระบี่ก็จะมีสัญญานก็จะโทรหาเราได้ก็คุยกันแต่ก็ไม่ถึง10 นาทีหรอกหยอดคำหวานใส่กันบ้างอะไรส่วนจะเป็นเขาเราเป็นหญิงเลยต้องสงวนท่าทีหน่อย แต่ในใจเราก็รู้สึกดีนะ คือเริ่มชอบเค้าแล้วแหละ 555555 เฮ้ออออออเป็นสะอย่างเงี้ยย. แต่ถ้าอยู่น่านน้ำพม่าเข้าต้องใช้ซิมพม่าสมัครเน๊ตคุยกะเราโลน์บางโทรเฟสฯบ้างแล้วแต่โอกาส แต่ระหว่างที่เขาออกจากน่านน้ำไทยไปพม่าก็ใช้เวลาประมาน2วัน แต่กว่าจะได้เอาเรื่อเทียบท่าบ้างทีเป็นสัปดาห์เป็นเดือนก็มีก็จะไม่ได้คุยกันคาดว่าน่าจะไม่มีสัญญานโทรศัพท์ แรกๆเราก็งงๆว่าหายไปไหนวะ พอได้คุยกันเค้าอธิบายก็เข้าใจ ก็โอเครอได้นะ  เขาบอกว่าอยากคบกับเราแต่กลัวเรารอเขาไม่ได้กลัวืำให้เราเสียใจกลัวเราเสียโอกาสที่จะเจอคนอื่น เราก็พยายามบอกเขาไปว่าถ้าเรารักใครเรารอได้หมดแหละขออย่างเดียวแค่รักเราจริงๆก็พอ เราไม่รุนะว่าเค้าพูดจริงรึเปล่า แต่เราอะมาจากใจเลยแหละ 5555 เริ่มชอบเขาละนิ เวลาคุยกันก็คุยกันได้ไม่นานสัญญานมันหมดก็หมดตลอดบางทีกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม เอ้า!!!!!โดนเรียกไปทำงานอีกล่ะ  แต่เราก็ไม่ได้ใช้คำว่าแฟนนะ แต่ไม่รุมันคืออะไร แต่เรารุสึกดีนะเวลามีคนมาเป็นห่วงเป็นใย มีงอนกันง้อกันหยอดคำหวานนู้นนี้นั้น ก็เคลิ้มตาม อิอิ ตลอดเวลาที่คุยกันถึงแม้จะเป็นเวลาสั้นๆอันน้อยนิด แต่มันทำให้เราชอบเขาไปละเขาก็บอกตลอดว่าชอบเราอยากคบกับเรา แต่เราก็ไม่โอเคสักที สิ้นเดือนมีนานี้ 58. นี้เขาจะกลับบ้านก็เลยบอกเขาไปว่ากลับมาเดี่ยวค่อยคุยกันศึกษานิสัยใจคอกันก่อนเดี่ยวค่อยตัดสินใจว่าจะคบกันใหม ก็โอเค รับปากรับคำกันดิบดี. แต่เราก็คิดว่าจะคบกับเขานะ ถ้าเค้ากับมาถึงบ้านแล้วมาหาเรา  จนวันนั้นก็มาถึงวันที่เขากลับมาเมื่อวันเสาร์ที่28 มีนา58 เขาออกจากพม่าวันที่26 ถึงภูเก็ต 28 ขึ้นฝั่งที่ภูเก็ตก็เปิดเฟสฯมาก็เห็นเขาเช็คอินที่ภูเก็ตว่าดีใจได้กลับบ้านล่ะ. เราก็นิ่งๆไว้รอเขาทักมาบอกว่ากำลังจะกลับแต่ก็ไม่ทักมาสักที จนถึงตอนเย็นเขาก็ทักมาในเฟสว่ากำลังนังรถทัวไปหมดชิต ไปนอนคอนโดที่กทม ก่อนเราก็คิดเอาเองว่าเช้าวันอาทิตก็น่าจะถึงกทม อาจจะนอนพักก่อนเย็นวันอาทิตย์น่าจะเดินทางกลับคอนหวันบ้านเกิด ลืมบอกไปว่าตอนนี้เราทำงานอยู่ที่นครสวรรค์ ตลอดเวลาที่เราคุยกันเขาจะเป็นคนทักมาก่อนตลอดเพราะเราฟอร์มเยอะกลัวดูไม่ดี ความคิดโง่ๆรึเปล่า????  แต่ช่วงหลังๆก็มีแบบส่งสติ๊กเกอร์ไปหาเขาก่อนบ้างให้รุว่าเอ้อออเราว่างนะทักได้ไรงี้ เราก็รอแล้วรออีกเขาไม่ทักมาค่ะตั้งแต่วันอาทิตย์เขาอยู่ กทม แล้วเค้าไม่เคยทักเราเลย ไม่โทรด้วย ไม่บอกเลยว่าเออถึงแล้วนะไม่คุยกะเราเลยค่ะ เราทนไม่ไหวเราเลทักไปในเฟสฯว่าถึงไหนเขาก็ไม่ตอบเราเลย ไม่เปิดดูด้วยซ้ำ เราก็ดูเฟสฯตลอดว่าเข่าทำอะไรที่ไหนกับใครเข้าไปดูไปส่อง ขนาดเห็นเขาเพิ่งเช็คอืนไปเขายังไม่ตอบเฟสฯเราเลย จนเมื่อวานเขามาถึงบ้านที่นครสวรรค์ล่ะเขาก็ไม่เคยบอกเราส่าเขายู่บ้านแล้วนะ คือเรางงมากว่ามันคืออะไรหรอ แล้วไอ้ที่คุยกันไว้ล่ะมันคืออะไรว่ะกูคิดไปเองคนเดียวหรอ ที่พูดมันคืออะไรหรอเชื่อไม่ได้เลยใช่มะ อะไรวะงงๆๆๆๆๆสับสนไปหมด ถ้ามีแฟนแล้วแสดงตัวมาว่ามีแฟนดิเราก็จะได้ทำใจแต่นี้ไม่สัณญานตอบรับอะไรสักอย่าง จนวันนี้วันที่ 30 มีนา ตั้งแต่เช้าเราก็รอเขาทักมาโทราหรืออะไรก็ได้ก็ไม่มีเลย เราเลยตัดใจแล้วค่ะกลัวเสียใจลบเพื่อนออกไปแล้ว บล๊อคไลน์ ลบเบอร์หมดทุกอย่าง แต่ก็แอบไปส่องเฟสฯเขานะว่าทำอะไรเขาก็เช็คอินที่เที่ยวนู้นนี้แอบดูคอมเม้นด้วย แต่เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยตั้งแต่เขาอยู่บนพื้นดินไทย ตอยนี้รู้สึกเหมือนคนอกหัก อยากร้องให้แต่รัองไม่ออก ระอายใจที่ใจอ่อนไปชอบเขา แต่ไม่เคยบอกว่าชอบเขาเลย ตอนี้ความรุ้สึกเสียใจมากคิดเอาเองทุกอย่างว่าเขาหลอกเรา