สวัสดีครับเพื่อนๆทุกคน
ตามหัวกระทู้เลยครับ เรื่องของเรื่องก็คือผมได้ไปเห็นคลิปๆหนึ่งที่เพื่อนๆผมแชร์กันมาในเฟส มันทำให้ผมน้ำตาคลอ T_T อดคิดไปถึงชีวิตตัวเองตอนเด็กๆไม่ได้เลยอยากมาเล่าความยากลำบากตอนเด็กๆและจะถามเพื่อนๆ ในนี้ครับว่าเคยผ่านอะไรแบบนี้กันมาบ้างมั้ย
หลังจากดูจบมันสะท้อนใจอะไรบางอย่างครับ ผม เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว พ่อผมตายไปตั้งแต่อายุ 7 ขวบ มีแต่แม่นี่แหละครับที่คอยดูแลส่งเสียผมกะน้องสาวมาจนโต ชีวิตตอนเด็กจะว่าลำบากก็ไม่ลำบากเท่าไหร่นะครับ ไม่ได้อดอยากอะไร แต่ที่จำได้แน่ๆคือย้ายบ้านบ่อยมาก บางครั้งที่แม่ไปทำงานที่อื่นผมกะน้องสาวก็ต้องแยกย้ายกันไปอยู่ตามบ้านญาติ แต่ตอนนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรนะครับก็ใช้ชีวิตไปตามประสาเด็ก
พอเข้ามหาลัยนี่แหละ ที่เห็นความแตกต่างระหว่างตัวเองกับครอบครัวเพื่อนๆมากขึ้น เพื่อนบางคนก็มีตังค์ใช้จ่ายสบายๆ ทางบ้านพร้อมซับพอร์ทตลอดเวลา เรียกว่าไม่ต้องลำบาก มีกินมีใช้กันอยู่แล้ว บางทีก็เคยมีแอบคิดน้อยใจเหมือนกันว่าทำไมชีวิตเรามันลำบากจังวะ ไม่มีเหมือนเพื่อนๆคนอื่นเค้าบ้าง แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปครับ ผมเริ่มทำงานพิเศษตอนอยู่มหาลัยปีสามเพราะต้องเริ่มช่วยจ่ายค่าใช้จ่ายในบ้านบ้าง เริ่มจากทำโปรเจคกะอาจารย์ที่มหาลัยได้เงินเล็กๆน้อยๆ บางครั้งก็ไปรับงานเท็มป์เป็น จ๊อบๆอย่างคีย์ใบเสร็จเข้าระบบ, เอาโบร์ชัวร์ใส่ถุงให้พวกห้างเวลามีโปรโมชั่น พนักงานเสริฟก็เคยทำ ผมก็เก็บเล็กผสมน้อยมาเรื่อยๆจนโชคดีมาได้ทำงานประจำ ตอนนั้นถือว่าโชคดีที่ได้ทำงานออกไซต์ต่างจังหวัดที่นายเค้ามีค่าใช้จ่ายตอนออกต่างจังหวัดให้เพิ่มเลยทำให้ผมเริ่มเก็บเงินได้ และระหว่างนั้นผมก็รับงานเป็นจ๊อบอยู่เรื่อยๆ พอเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งก็เริ่มคุยกะน้องสาวกันละว่าเราน่าจะหาคอนโดซักที่ เพื่อที่เราจะได้มีบ้านอยู่เป็นของตัวเองและแม่ก็จะได้ไม่ต้องย้ายไปย้ายมาหรือไปเช่าเค้าอยู่อีกต่อไป ระยะเวลาในการเก็บตังค์ทั้งหมดก็ประมาณสองปีครับ ที่ผมกะน้องช่วยกันเก็บเล็กผสมน้อยรวบรวมเงินได้ก้อนนึงเพื่อไปดาวน์คอนโดเล็กๆให้แม่ ผมยังจำตอนที่พาแม่ไปดูบ้านของเราครั้งแรกได้เลย ที่บ้านผมอาจจะไม่ค่อยแสดงออกความรักกันเท่าไหร่ แต่วันนั้นแม่ผมนี่น้ำตาคลอเลยครับ วันนั้นแม่ผมบอกผมกะน้องว่า แม่ภูมิใจในตัวพวกผมมากและถ้าวันนี้พ่อยังอยู่พ่อก็จะต้องภูมิใจเหมือนกัน ผมกะน้องบอกแม่ว่าเราตั้งใจเก็บเงินเพื่อซื้อคอนโดหลังนี้ให้แม่เพราะเราอยากให้แม่สบายใจและไม่ต้องกังวลหรือเป็นห่วงเราสองคนอีกแล้ว เราสองคนดูแลแม่ได้แม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเพราะเราอีกต่อไป ต่อไปนี้พวกเราจะดูแลแม่เอง จนถึงตอนนี้คงไม่ต้องมีอะไรมาพิสูจน์กันอีกแล้วครับกะความพยายามต่างๆที่ผ่านมา มันทำให้ผมรู้ว่าการที่เราตั้งใจเก็บเงินซื้ออะไรเองให้ได้ซักอย่างจนถึงวันที่เราได้มันมาความรู้สึกนั้นมันมีคุณค่ามากแค่ไหน ผมอยากให้กระทู้นี้เป็นกำลังใจให้เพื่อนๆที่กำลังท้อ หรืออย่างน้อยก็อยากให้น้องๆที่กำลังเรียนอยู่ลองเก็บเงินซื้อของที่อยากได้เองดูบ้างความรู้สึกเวลาที่เราได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อตัวเราหรือเพื่อใครซักคนมันมีคุณค่าที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้จริงๆครับ
จบแล้วครับเรื่องของผม ^^ แล้วเพื่อนๆล่ะครับยังจำความรู้สึกของการเก็บเงินซื้ออะไรเองเป็นครั้งแรกกันได้ไหมครับ
ขอบคุณพ่อที่ไม่เคยซื้ออะไรให้ คลิปนี้มันดีจริงๆนะ
ตามหัวกระทู้เลยครับ เรื่องของเรื่องก็คือผมได้ไปเห็นคลิปๆหนึ่งที่เพื่อนๆผมแชร์กันมาในเฟส มันทำให้ผมน้ำตาคลอ T_T อดคิดไปถึงชีวิตตัวเองตอนเด็กๆไม่ได้เลยอยากมาเล่าความยากลำบากตอนเด็กๆและจะถามเพื่อนๆ ในนี้ครับว่าเคยผ่านอะไรแบบนี้กันมาบ้างมั้ย
หลังจากดูจบมันสะท้อนใจอะไรบางอย่างครับ ผม เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว พ่อผมตายไปตั้งแต่อายุ 7 ขวบ มีแต่แม่นี่แหละครับที่คอยดูแลส่งเสียผมกะน้องสาวมาจนโต ชีวิตตอนเด็กจะว่าลำบากก็ไม่ลำบากเท่าไหร่นะครับ ไม่ได้อดอยากอะไร แต่ที่จำได้แน่ๆคือย้ายบ้านบ่อยมาก บางครั้งที่แม่ไปทำงานที่อื่นผมกะน้องสาวก็ต้องแยกย้ายกันไปอยู่ตามบ้านญาติ แต่ตอนนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรนะครับก็ใช้ชีวิตไปตามประสาเด็ก
พอเข้ามหาลัยนี่แหละ ที่เห็นความแตกต่างระหว่างตัวเองกับครอบครัวเพื่อนๆมากขึ้น เพื่อนบางคนก็มีตังค์ใช้จ่ายสบายๆ ทางบ้านพร้อมซับพอร์ทตลอดเวลา เรียกว่าไม่ต้องลำบาก มีกินมีใช้กันอยู่แล้ว บางทีก็เคยมีแอบคิดน้อยใจเหมือนกันว่าทำไมชีวิตเรามันลำบากจังวะ ไม่มีเหมือนเพื่อนๆคนอื่นเค้าบ้าง แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปครับ ผมเริ่มทำงานพิเศษตอนอยู่มหาลัยปีสามเพราะต้องเริ่มช่วยจ่ายค่าใช้จ่ายในบ้านบ้าง เริ่มจากทำโปรเจคกะอาจารย์ที่มหาลัยได้เงินเล็กๆน้อยๆ บางครั้งก็ไปรับงานเท็มป์เป็น จ๊อบๆอย่างคีย์ใบเสร็จเข้าระบบ, เอาโบร์ชัวร์ใส่ถุงให้พวกห้างเวลามีโปรโมชั่น พนักงานเสริฟก็เคยทำ ผมก็เก็บเล็กผสมน้อยมาเรื่อยๆจนโชคดีมาได้ทำงานประจำ ตอนนั้นถือว่าโชคดีที่ได้ทำงานออกไซต์ต่างจังหวัดที่นายเค้ามีค่าใช้จ่ายตอนออกต่างจังหวัดให้เพิ่มเลยทำให้ผมเริ่มเก็บเงินได้ และระหว่างนั้นผมก็รับงานเป็นจ๊อบอยู่เรื่อยๆ พอเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งก็เริ่มคุยกะน้องสาวกันละว่าเราน่าจะหาคอนโดซักที่ เพื่อที่เราจะได้มีบ้านอยู่เป็นของตัวเองและแม่ก็จะได้ไม่ต้องย้ายไปย้ายมาหรือไปเช่าเค้าอยู่อีกต่อไป ระยะเวลาในการเก็บตังค์ทั้งหมดก็ประมาณสองปีครับ ที่ผมกะน้องช่วยกันเก็บเล็กผสมน้อยรวบรวมเงินได้ก้อนนึงเพื่อไปดาวน์คอนโดเล็กๆให้แม่ ผมยังจำตอนที่พาแม่ไปดูบ้านของเราครั้งแรกได้เลย ที่บ้านผมอาจจะไม่ค่อยแสดงออกความรักกันเท่าไหร่ แต่วันนั้นแม่ผมนี่น้ำตาคลอเลยครับ วันนั้นแม่ผมบอกผมกะน้องว่า แม่ภูมิใจในตัวพวกผมมากและถ้าวันนี้พ่อยังอยู่พ่อก็จะต้องภูมิใจเหมือนกัน ผมกะน้องบอกแม่ว่าเราตั้งใจเก็บเงินเพื่อซื้อคอนโดหลังนี้ให้แม่เพราะเราอยากให้แม่สบายใจและไม่ต้องกังวลหรือเป็นห่วงเราสองคนอีกแล้ว เราสองคนดูแลแม่ได้แม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเพราะเราอีกต่อไป ต่อไปนี้พวกเราจะดูแลแม่เอง จนถึงตอนนี้คงไม่ต้องมีอะไรมาพิสูจน์กันอีกแล้วครับกะความพยายามต่างๆที่ผ่านมา มันทำให้ผมรู้ว่าการที่เราตั้งใจเก็บเงินซื้ออะไรเองให้ได้ซักอย่างจนถึงวันที่เราได้มันมาความรู้สึกนั้นมันมีคุณค่ามากแค่ไหน ผมอยากให้กระทู้นี้เป็นกำลังใจให้เพื่อนๆที่กำลังท้อ หรืออย่างน้อยก็อยากให้น้องๆที่กำลังเรียนอยู่ลองเก็บเงินซื้อของที่อยากได้เองดูบ้างความรู้สึกเวลาที่เราได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อตัวเราหรือเพื่อใครซักคนมันมีคุณค่าที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้จริงๆครับ
จบแล้วครับเรื่องของผม ^^ แล้วเพื่อนๆล่ะครับยังจำความรู้สึกของการเก็บเงินซื้ออะไรเองเป็นครั้งแรกกันได้ไหมครับ