สวัสดีครับ กระทู้นี้ก็เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ ถ้าผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยครับ เริ่มเลยครับ
คือเราเคยเป็นคนที่สนิทกันมากๆ มากจนเหมือนแฟนกันผมก้รักเธอมากครับเราสนิทกันเหมือนเป็นแฟนมากครับจิงๆผมจีบเธอครับ ตอนนั้นคุยกันทุกวันครับทั้งวีดีโอคอล โทคุยกัน เห็นหน้ากันทุกวันครับ ทุกครั้งที่ผมได้ไปหาเธอทั้งนอนตักซบไหล่ และงอแงด้วยผมมีความสุขมากครับ ผมคุยกับเธอได้เจอเธอแบบนี้ประมาน 6 เดือน มันเหมือนแฟนกันมากๆครับจนผมคิดว่าเป็นแฟนกันโดยอัตโนมัต และเพื่อนๆเราทั้งสองก้แซวและล้อกันเธอก้ยิ้มและเขินแต่ก้ไม่ได้ปฏิเสทอะไรและเพราะ เวลาถึงบ้านเธอก้โทบอกผม ไปไหนมาไหนเธอก้บอกผม จะทำอะไรเธอก้บอกผม ผมงอลเธอก้ง้อ แล้วใช้แรกแทนตัวเองกันว่า. เค้า-ตัวเอง เรียกกันแบบนี้ครับ ทั้งนอนตักทั้งหอมแก้ม ผมชอบทำให้เธอยิ้มครับ เธอยิ้มแล้วโลกสดใส เวลาเธองอน เวลาเธอตี ผม ผมมีความสุขมากครับ แล้วผมก้หึงเธอเหมือนมากๆ บางทีเธอก้หึงผมเหมือนกัน เราเป็นแบบนี้กันมา 6 เดือนครับ จนผมเห็นเธอสำคันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่อยากจะคุยกับเธอทุกวัน รู้สึกขนาดเธอไม่ได้ วันไหนถ้าผมไม่ได้คุยกับเธอ ผมจะหงุดหงินมากครับ แต่พอเข้าเดือนที่ 7 เธอเริ่มเปลี่ยนไปครับ ผมขอดูโทรศัพท์ เธอบอกจะดูทำไม ก้ดูไปแล้ว วันนั้นผม งง มากครับ เธอเป็นอะไร พอคุยวีดีโอคอลกัน ผมพูดไรนิดหน่อยเธอก้หงุดหงิดไม่เหมือนก่อนก้ถามว่าเป็นอะไรเธอบอกป่าว เธอ เริ่มบอกไม่ว่างตอนผมชวนไปไหนและตอนผมขอเจอ ผมก้เริ่มน้อยใจ ผมก้งอนเธอแต่เธอไม่ง้อ ผมไม่รู้จะทำยังไง พอวันต่อมา เช้าๆ ผมบอกขอวีดีโอคอลได้ไหม ไม่มีไรทำ เธอตอบกลับมาว่า เธออยู่กับแฟนครับ. การสนทนาตอนนั้น
ผม-โทไปได้ไหมไม่มีไรทำ
เธอ-ไม่ได้
ผม-ทำไม
เธอ- อยุ่กับแฟนถ้าโทมาแฟนรับนะ
ผม-เล่นอะไรเนี่ยนี่เครียดแล้วนะ
เธอ-เอ้าจิงๆ
ผม-.............
แล้วจากนั่นผมก้โทไปเคลียครับ เทอพูดเหมือนที่ทำแบบนั้นกะผมมา6เดือนเธอพูดเหมือนแค่รู้สึกดีทั้งๆที่ หอมแก้ม หึงหวงกันขนาดนั้น ถ้าเป็นพี่ๆคนอื่นๆพี่ๆรู้สึกยังไงครับ ทั้งอมแก้มทั้งนอนตักทั้งเที่ยวด้วยกันทั้งคุยกันทุกวันทั้งหึงกัน
จากนั้นผมก้ไม่ตอบไลน์เธอประมาน3วัน ผมก้ทนไม่ได้ครับเพราะคุยกันทุกวันผมคิดถึงเธอๆมากครับ เธอก้คุยเหมือนเดิมจนถึงทุกวันนี้ยังคงคุยเล่นเป็นห่วงแต่ง้อกับงอลเค้ากับตัวเองนั่นคือสิ่งที่หายไปครับ คือความคิดผมตอนนั้นคือ เธอคือคนที้ใช่สำหรับผมมากๆครับคนนี้แหละที่ผมตามหาแต่ผมก้เสียเธอไป ตอนนี้ผมพร้อมที่จะรอเธอเพราะผมรักเธอมากๆ
ความตั้งใจของผมคือรอเธอ เพราะเราสองคนก้อายุยังไม่มากยังวัยรุ่น ผมอายุห่างจากเธอ 3 ปีครับ ผมก็อยากจะรอเธอและพิสูจว่าผมรักเธอจิงๆ พี่ๆคนอื่นคิดว่าการรอของผมนี้มีความสุขหรือป่าวครับ แล้วผมสมควรจะรอเธอต่อไปไหม(ปล.ใจจิงอยาดขะรอไปเรื่อยๆครับ) พี่ๆหรือคนอื่นๆที่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ก้มาแชร์กันมาคุยกันได้นะครับ ขอบคุนครับ {ถ้าคำบางคำผิดขออภัยด้วยครับ ^__^}
รอคนที่เราคิดว่าใช่มีความสุขจิงหรอ
คือเราเคยเป็นคนที่สนิทกันมากๆ มากจนเหมือนแฟนกันผมก้รักเธอมากครับเราสนิทกันเหมือนเป็นแฟนมากครับจิงๆผมจีบเธอครับ ตอนนั้นคุยกันทุกวันครับทั้งวีดีโอคอล โทคุยกัน เห็นหน้ากันทุกวันครับ ทุกครั้งที่ผมได้ไปหาเธอทั้งนอนตักซบไหล่ และงอแงด้วยผมมีความสุขมากครับ ผมคุยกับเธอได้เจอเธอแบบนี้ประมาน 6 เดือน มันเหมือนแฟนกันมากๆครับจนผมคิดว่าเป็นแฟนกันโดยอัตโนมัต และเพื่อนๆเราทั้งสองก้แซวและล้อกันเธอก้ยิ้มและเขินแต่ก้ไม่ได้ปฏิเสทอะไรและเพราะ เวลาถึงบ้านเธอก้โทบอกผม ไปไหนมาไหนเธอก้บอกผม จะทำอะไรเธอก้บอกผม ผมงอลเธอก้ง้อ แล้วใช้แรกแทนตัวเองกันว่า. เค้า-ตัวเอง เรียกกันแบบนี้ครับ ทั้งนอนตักทั้งหอมแก้ม ผมชอบทำให้เธอยิ้มครับ เธอยิ้มแล้วโลกสดใส เวลาเธองอน เวลาเธอตี ผม ผมมีความสุขมากครับ แล้วผมก้หึงเธอเหมือนมากๆ บางทีเธอก้หึงผมเหมือนกัน เราเป็นแบบนี้กันมา 6 เดือนครับ จนผมเห็นเธอสำคันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่อยากจะคุยกับเธอทุกวัน รู้สึกขนาดเธอไม่ได้ วันไหนถ้าผมไม่ได้คุยกับเธอ ผมจะหงุดหงินมากครับ แต่พอเข้าเดือนที่ 7 เธอเริ่มเปลี่ยนไปครับ ผมขอดูโทรศัพท์ เธอบอกจะดูทำไม ก้ดูไปแล้ว วันนั้นผม งง มากครับ เธอเป็นอะไร พอคุยวีดีโอคอลกัน ผมพูดไรนิดหน่อยเธอก้หงุดหงิดไม่เหมือนก่อนก้ถามว่าเป็นอะไรเธอบอกป่าว เธอ เริ่มบอกไม่ว่างตอนผมชวนไปไหนและตอนผมขอเจอ ผมก้เริ่มน้อยใจ ผมก้งอนเธอแต่เธอไม่ง้อ ผมไม่รู้จะทำยังไง พอวันต่อมา เช้าๆ ผมบอกขอวีดีโอคอลได้ไหม ไม่มีไรทำ เธอตอบกลับมาว่า เธออยู่กับแฟนครับ. การสนทนาตอนนั้น
ผม-โทไปได้ไหมไม่มีไรทำ
เธอ-ไม่ได้
ผม-ทำไม
เธอ- อยุ่กับแฟนถ้าโทมาแฟนรับนะ
ผม-เล่นอะไรเนี่ยนี่เครียดแล้วนะ
เธอ-เอ้าจิงๆ
ผม-.............
แล้วจากนั่นผมก้โทไปเคลียครับ เทอพูดเหมือนที่ทำแบบนั้นกะผมมา6เดือนเธอพูดเหมือนแค่รู้สึกดีทั้งๆที่ หอมแก้ม หึงหวงกันขนาดนั้น ถ้าเป็นพี่ๆคนอื่นๆพี่ๆรู้สึกยังไงครับ ทั้งอมแก้มทั้งนอนตักทั้งเที่ยวด้วยกันทั้งคุยกันทุกวันทั้งหึงกัน
จากนั้นผมก้ไม่ตอบไลน์เธอประมาน3วัน ผมก้ทนไม่ได้ครับเพราะคุยกันทุกวันผมคิดถึงเธอๆมากครับ เธอก้คุยเหมือนเดิมจนถึงทุกวันนี้ยังคงคุยเล่นเป็นห่วงแต่ง้อกับงอลเค้ากับตัวเองนั่นคือสิ่งที่หายไปครับ คือความคิดผมตอนนั้นคือ เธอคือคนที้ใช่สำหรับผมมากๆครับคนนี้แหละที่ผมตามหาแต่ผมก้เสียเธอไป ตอนนี้ผมพร้อมที่จะรอเธอเพราะผมรักเธอมากๆ
ความตั้งใจของผมคือรอเธอ เพราะเราสองคนก้อายุยังไม่มากยังวัยรุ่น ผมอายุห่างจากเธอ 3 ปีครับ ผมก็อยากจะรอเธอและพิสูจว่าผมรักเธอจิงๆ พี่ๆคนอื่นคิดว่าการรอของผมนี้มีความสุขหรือป่าวครับ แล้วผมสมควรจะรอเธอต่อไปไหม(ปล.ใจจิงอยาดขะรอไปเรื่อยๆครับ) พี่ๆหรือคนอื่นๆที่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ก้มาแชร์กันมาคุยกันได้นะครับ ขอบคุนครับ {ถ้าคำบางคำผิดขออภัยด้วยครับ ^__^}