สวัสดีครับน้าๆ ทั้งหลาย...
ปกติผมจะปั่นจักรยานไปทำงานสัปดาห์ละประมาณ 2-3 วัน
วันอื่นปั่นไม่ได้ เอารถยนต์ไปแทนเพราะขากลับต้องแวะรับภรรยาระหว่างทาง
จากแรกๆที่ผมปั่นไปทำงาน ส่วนใหญ่จะเป็นวันอังคาร และวันศุกร์
รู้สึกได้เลยว่าการขี่รถบนถนนเส้น รัชดา มุ่งหน้าไปแยกอโศก ยากลำบากมาก
มีการทำถนนแล้วทำกลับมาไม่เหมือนเดิม กลายเป็นแผลใหญ่ๆ แล้วน่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอดกาลลลล..
เส้นทางว่าขรุขระ ลำบากแล้ว การเดินทางร่วมกับรถประเภทอื่น ยิ่งลำบากกว่า
รถยนต์ชอบขับแซงแบบเบียดใกล้ๆ ในเลนซ้าย ทำเอาหวิวหลายรอบ จักรยานยนต์ก็เช่นกัน ปาดหน้า ปาดข้างเป็นว่าเล่น
ผมเข้าใจเจตนาเค้านะว่า คงไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งอะไรหรอก น่าจะรีบเร่งกัน เพราะเป็นเวลาไปทำงาน
ไอ้เราก็ขี่ช้ากว่าเค้าอยู่แล้ว บางทีผมขับรถก็ยังรู้สึกได้ว่าจักรยานที่ขี่อยู่หน้าเรามันช้าเกินไป (แต่เข้าใจได้ เพราะเราขี่เหมือนกัน)
สัญญาณมือต่างๆที่เราใช้ บางทีรถอื่นเค้าไม่เข้าใจกับเราด้วย หรือสัญญาณท่าทาง เช่นถ้าเราอยากเปลี่ยนเลนไปทางขวา
เราก็จะหันหลังไปมองรถทางขวาก่อน ถ้าคนที่ดูออกจะรู้เลยว่าเราจะเปลี่ยนเลน เค้าจะชะลอให้ก่อนถ้าอยู่ไกลๆ
แต่ถ้าคนไม่รู้เค้าก็ขับของเค้าไปปกติ เราก็จะเสียจังหวะในการเปลี่ยนเลน ทำให้ต้องขี่ช้าลงอีก รถที่อยู่หลังเราก็ต้องชะลอตามอีก
สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับผมในช่วงเดือนแรกๆที่ปั่นไป-กลับ บนเส้นรัชดา
แรกๆก็ท้อนะครับ รู้สึกไม่ปลอดภัย และไม่สนุก มีหยุดพักทำใจไปพักนึง
แต่ด้วยความอยาก และอยากทำให้มันได้จริง เพราะรู้สึกเลยว่าประหยัดค่าน้ำมันไปเยอะ 555
ก็เลยกลับมาปั่นอีก แต่พอผ่านมาซักพัก ผมรู้สึกได้ว่าปั่นง่ายขึ้น ไม่มีรถมาจี้ ไม่มีมาปาดหน้า ปาดข้าง
ทั้งรถยนต์ และจักรยานยนต์ ผมรู้สึกได้ว่าเค้าเริ่มจับจังหวะการปั่นของจักรยานได้ เริ่มมองพฤติกรรมออกว่าเราจะทำอะไร
ทำให้การปั่นไปทำงานมีความสุขมากขึ้น ทุกวันนี้ผมไม่เคยโดนบีบแตรใส่จากการเปลี่ยนเลนทีเดียว 4 เลน เพราะต้องเลี้ยวขวา
รถทุกคันมองออกหมดว่าผมจะออกขวา ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมเองก็ต้องพร้อมหมดนะ
คือสัญญาณมือ มองขวาให้ดี ดูระยะห่างของรถด้านหลังที่สามารถเปลี่ยนเลนได้
เพราะเราเข้าใจในรูปแบบการขับขี่ของรถอื่น บวกกับรถอื่นที่เคยชินกับจักรยาน ทำให้ทุกวันนี้ผมปั่นไปทำงานได้อย่างสนุกสนาน
ภายใต้ผ้าปิดปาก ผมมักจะยิ้ม และร้องออกมาดังๆด้วยความสะใจเวลาขี่จักรยานแบบมีความสุข....
พิมพ์มาซะยืดยาว
สุดท้ายฝากเพื่อนๆ น้าๆ หมวกกันน็อคสำคัญมากๆๆๆๆๆ ไฟสำคัญมากๆๆๆๆๆ
และกฏจราจรที่ไม่ว่ารถอะไรก็ต้องปฏิบัติเหมือนกัน...ขอให้มีความสุขกับการปั่นจักรยานครับทุกท่าน
ปล. เส้นรัชดา ผมเห็นคนปั่นจักรยานเยอะมากครับ วันนึงๆต้องเจอ เช้าๆ 4-5 คัน
@จักรยานเมือง@ ช่วงนี้ปั่นจักรยานไปทำงานแล้วรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น?
ปกติผมจะปั่นจักรยานไปทำงานสัปดาห์ละประมาณ 2-3 วัน
วันอื่นปั่นไม่ได้ เอารถยนต์ไปแทนเพราะขากลับต้องแวะรับภรรยาระหว่างทาง
จากแรกๆที่ผมปั่นไปทำงาน ส่วนใหญ่จะเป็นวันอังคาร และวันศุกร์
รู้สึกได้เลยว่าการขี่รถบนถนนเส้น รัชดา มุ่งหน้าไปแยกอโศก ยากลำบากมาก
มีการทำถนนแล้วทำกลับมาไม่เหมือนเดิม กลายเป็นแผลใหญ่ๆ แล้วน่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอดกาลลลล..
เส้นทางว่าขรุขระ ลำบากแล้ว การเดินทางร่วมกับรถประเภทอื่น ยิ่งลำบากกว่า
รถยนต์ชอบขับแซงแบบเบียดใกล้ๆ ในเลนซ้าย ทำเอาหวิวหลายรอบ จักรยานยนต์ก็เช่นกัน ปาดหน้า ปาดข้างเป็นว่าเล่น
ผมเข้าใจเจตนาเค้านะว่า คงไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งอะไรหรอก น่าจะรีบเร่งกัน เพราะเป็นเวลาไปทำงาน
ไอ้เราก็ขี่ช้ากว่าเค้าอยู่แล้ว บางทีผมขับรถก็ยังรู้สึกได้ว่าจักรยานที่ขี่อยู่หน้าเรามันช้าเกินไป (แต่เข้าใจได้ เพราะเราขี่เหมือนกัน)
สัญญาณมือต่างๆที่เราใช้ บางทีรถอื่นเค้าไม่เข้าใจกับเราด้วย หรือสัญญาณท่าทาง เช่นถ้าเราอยากเปลี่ยนเลนไปทางขวา
เราก็จะหันหลังไปมองรถทางขวาก่อน ถ้าคนที่ดูออกจะรู้เลยว่าเราจะเปลี่ยนเลน เค้าจะชะลอให้ก่อนถ้าอยู่ไกลๆ
แต่ถ้าคนไม่รู้เค้าก็ขับของเค้าไปปกติ เราก็จะเสียจังหวะในการเปลี่ยนเลน ทำให้ต้องขี่ช้าลงอีก รถที่อยู่หลังเราก็ต้องชะลอตามอีก
สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับผมในช่วงเดือนแรกๆที่ปั่นไป-กลับ บนเส้นรัชดา
แรกๆก็ท้อนะครับ รู้สึกไม่ปลอดภัย และไม่สนุก มีหยุดพักทำใจไปพักนึง
แต่ด้วยความอยาก และอยากทำให้มันได้จริง เพราะรู้สึกเลยว่าประหยัดค่าน้ำมันไปเยอะ 555
ก็เลยกลับมาปั่นอีก แต่พอผ่านมาซักพัก ผมรู้สึกได้ว่าปั่นง่ายขึ้น ไม่มีรถมาจี้ ไม่มีมาปาดหน้า ปาดข้าง
ทั้งรถยนต์ และจักรยานยนต์ ผมรู้สึกได้ว่าเค้าเริ่มจับจังหวะการปั่นของจักรยานได้ เริ่มมองพฤติกรรมออกว่าเราจะทำอะไร
ทำให้การปั่นไปทำงานมีความสุขมากขึ้น ทุกวันนี้ผมไม่เคยโดนบีบแตรใส่จากการเปลี่ยนเลนทีเดียว 4 เลน เพราะต้องเลี้ยวขวา
รถทุกคันมองออกหมดว่าผมจะออกขวา ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมเองก็ต้องพร้อมหมดนะ
คือสัญญาณมือ มองขวาให้ดี ดูระยะห่างของรถด้านหลังที่สามารถเปลี่ยนเลนได้
เพราะเราเข้าใจในรูปแบบการขับขี่ของรถอื่น บวกกับรถอื่นที่เคยชินกับจักรยาน ทำให้ทุกวันนี้ผมปั่นไปทำงานได้อย่างสนุกสนาน
ภายใต้ผ้าปิดปาก ผมมักจะยิ้ม และร้องออกมาดังๆด้วยความสะใจเวลาขี่จักรยานแบบมีความสุข....
พิมพ์มาซะยืดยาว
สุดท้ายฝากเพื่อนๆ น้าๆ หมวกกันน็อคสำคัญมากๆๆๆๆๆ ไฟสำคัญมากๆๆๆๆๆ
และกฏจราจรที่ไม่ว่ารถอะไรก็ต้องปฏิบัติเหมือนกัน...ขอให้มีความสุขกับการปั่นจักรยานครับทุกท่าน
ปล. เส้นรัชดา ผมเห็นคนปั่นจักรยานเยอะมากครับ วันนึงๆต้องเจอ เช้าๆ 4-5 คัน