พอดีมีเรื่องราวอยากระบาย
เป็นเรื่องที่ทำงาน มีอยู่ว่าเมื่อประมาณ 1 ปีที่แล้ว เราได้รู้จักกับเด็กคนนึงที่เข้ามาทำงานที่เดียวกัน เรารู้จักเขามาก่อนโดยจากเขาเป็นเด็กฝึกงานของเรา น้องเขาเป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก อัธยาศัยดี เฟรนลี่เอามากๆเลย เราก็ไม่นึกว่าเขาจะเข้ามาทำงานที่เดียวกันหลังจากที่เราเคยเสนอชื่อน้องเขาไปให้มาทำงานที่เดียวกัน เนื่องจากตอนนั้นที่ทำงานขาดคนทำงานตำแหน่งนี้พอดี และแล้วเขาก็เข้ามาทำงานที่เดียวกับเรา ได้บรรจุก่อนเราทั้งที่เราไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน แรกๆเราก็รู้สึกน้อยใจนะว่าเราเข้ามาทำงานตั้งนาน หัวหน้าไม่เคยพูดกะเราเลยเรื่องบรรจุ แต่หลังจากที่หัวหน้าเราทราบเรื่องที่เราน้อยใจ คิดมาก (ปกติเป็นคนคิดมากอยู่แล้วนะ) เขาก็ได้ทำการบรรจุให้เรา หลังจากนั้นมาเราก็พยายามไม่คิด ไม่สนใจเรื่องนี้อีก แรกๆเราก็มีเคืองเหมือนกัน ไม่ได้พูด ไม่ได้คุยกับเขาเหมือนที่เคยคุย เราพยายามหางานใหม่ทำเหมือนกันแต่พอไปสัมภาษณ์งานก็ไม่ผ่าน เราเลยทำงานที่นี่ต่อไป น้องเขาก็พยายามเข้ามาคุยกับเรา เราเลยพยายามลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ผ่านๆไป จากนั้นมาเราก็เริ่มคุยกันมากขึ้น เริ่มสนิทกัน เราไม่รู้ที่ว่าสนิทกันนั้นเราคิดไปเองหรือป่าว แต่เราคิดว่าสนิทนะเพราะมีแต่น้องเขาที่เราจะสามารถคุยได้ เล่นได้อย่างสบายใจ พูดได้เลยว่าเขาเป็นคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุด แม้จะไม่ได้พูดคุยกันทุกเรื่องเหมือนเพื่อนสนิทแต่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ส่วนใหญ่จะใช้เวลาอยู่ด้วยกัน น้องจะเข้ามากอด มาอ้อนเรา แรกๆก็แปลกๆหลังๆมาเราก็เริ่มจะชินคิดว่ามีน้องสาว เหมือนน้องสาวที่บ้าน เราจะคอยเทคแคร์ดูแลเขาตลอด แต่เขาจะเป็นคนไม่ค่อยคิด หรือใส่ใจอะไรเท่าไหร่ ไม่ค่อยคิดมาก อะไรที่ทำให้เขาเครียดก็เหมือนให้ผ่านมาผ่านไป เขามักจะพูดว่า กรรมใครกรรมมัน อยากทำอะไรก็ทำ เอาที่สบายใจ คือแรกๆเราก็ไม่คิดไร คงเป็นวิธีคิดของเขาแหละ จนมาเมื่อปีใหม่ หลังจากเขากลับบ้านที่ต่างจังหวัด แล้วกลับมาคราวนี้เรารู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไป เขาไม่เหมือนเดิม ไม่รู้เนื่องด้วยเหตุอะไรก็แล้วแต่ เราก็ยังปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิมนะ แต่เรารู้สึกได้ว่าเราทำอะไรให้เขาเหมือนเขาจะรำคาญเราไปหมด จากที่กอดได้ เขาก็ไม่กอดเรา ไม่อ้อนเราแล้ว เรากอดเขา เขาก็รำคาญ เราน้อยใจนะที่มันเปลี่ยนไป เพราะคิดว่าเขาเป็นเพื่อนที่ทำงานที่เราสบายใจ แต่เราไม่ได้คิดอะไรเกินเลยนะ คิดแค่พี่น้องจริงๆ เราก็เลยเริ่มไม่ได้คุยกะเขาจนเขาเข้ามาถามในไลน์ว่าเราเป็นอะไร เป็นเพราะเขาหรือป่าว ที่ไม่ถามไม่ใช่ไม่แคร์ไม่ห่วง แต่รู้ว่าทุกคนมีพื้นที่ส่วนตัว เราก็ไม่เข้าใจว่าแคร์และห่วงจริงๆหรอ เราไม่รู้สึกเลย แต่สุดท้ายเราก็เป็นคนไปง้อเขาอยู่ดีเพราะเราเองก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ไม่เหมือนเดิมอีกอย่างน้องเขาก็ไปสนิทกับพี่ที่ทำงานอีกคนเอง เราก็รู้สึกว่ามันรู้สึกขวางหูขวางตาไปหมด ด้วยความน้อยใจอ่านะเพราะเมื่อก่อนเขาเคยทำอย่างไรกับเราแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมเลยรู้สึกไม่ชอบใจนัก จนสุดท้ายเราก็เริ่มถอยห่างออกมา เพื่อนเราก็บอกว่าให้เราเปิดใจยอมรับคนใหม่เรา เราก็พยายามอยู่และพยายามอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง เรารู้สึกว่าเราทำดีกับเขาทุกอย่างแต่สุดท้ายเขาทำให้เราเสียความรู้สึกจากสนิทกลายเป็นแค่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง เราเสียใจนะเสียใจมากๆ(ร้องไห้หนักมาก) แต่แก้ไขอะไรไม่ได้ คนเรามักเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว มักเปลี่ยนตลอดเวลา
จากแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดากลายเป็นสนิทและกลับไปเป็นเพื่อนร่วมงานธรรมดา
เป็นเรื่องที่ทำงาน มีอยู่ว่าเมื่อประมาณ 1 ปีที่แล้ว เราได้รู้จักกับเด็กคนนึงที่เข้ามาทำงานที่เดียวกัน เรารู้จักเขามาก่อนโดยจากเขาเป็นเด็กฝึกงานของเรา น้องเขาเป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก อัธยาศัยดี เฟรนลี่เอามากๆเลย เราก็ไม่นึกว่าเขาจะเข้ามาทำงานที่เดียวกันหลังจากที่เราเคยเสนอชื่อน้องเขาไปให้มาทำงานที่เดียวกัน เนื่องจากตอนนั้นที่ทำงานขาดคนทำงานตำแหน่งนี้พอดี และแล้วเขาก็เข้ามาทำงานที่เดียวกับเรา ได้บรรจุก่อนเราทั้งที่เราไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน แรกๆเราก็รู้สึกน้อยใจนะว่าเราเข้ามาทำงานตั้งนาน หัวหน้าไม่เคยพูดกะเราเลยเรื่องบรรจุ แต่หลังจากที่หัวหน้าเราทราบเรื่องที่เราน้อยใจ คิดมาก (ปกติเป็นคนคิดมากอยู่แล้วนะ) เขาก็ได้ทำการบรรจุให้เรา หลังจากนั้นมาเราก็พยายามไม่คิด ไม่สนใจเรื่องนี้อีก แรกๆเราก็มีเคืองเหมือนกัน ไม่ได้พูด ไม่ได้คุยกับเขาเหมือนที่เคยคุย เราพยายามหางานใหม่ทำเหมือนกันแต่พอไปสัมภาษณ์งานก็ไม่ผ่าน เราเลยทำงานที่นี่ต่อไป น้องเขาก็พยายามเข้ามาคุยกับเรา เราเลยพยายามลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ผ่านๆไป จากนั้นมาเราก็เริ่มคุยกันมากขึ้น เริ่มสนิทกัน เราไม่รู้ที่ว่าสนิทกันนั้นเราคิดไปเองหรือป่าว แต่เราคิดว่าสนิทนะเพราะมีแต่น้องเขาที่เราจะสามารถคุยได้ เล่นได้อย่างสบายใจ พูดได้เลยว่าเขาเป็นคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุด แม้จะไม่ได้พูดคุยกันทุกเรื่องเหมือนเพื่อนสนิทแต่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ส่วนใหญ่จะใช้เวลาอยู่ด้วยกัน น้องจะเข้ามากอด มาอ้อนเรา แรกๆก็แปลกๆหลังๆมาเราก็เริ่มจะชินคิดว่ามีน้องสาว เหมือนน้องสาวที่บ้าน เราจะคอยเทคแคร์ดูแลเขาตลอด แต่เขาจะเป็นคนไม่ค่อยคิด หรือใส่ใจอะไรเท่าไหร่ ไม่ค่อยคิดมาก อะไรที่ทำให้เขาเครียดก็เหมือนให้ผ่านมาผ่านไป เขามักจะพูดว่า กรรมใครกรรมมัน อยากทำอะไรก็ทำ เอาที่สบายใจ คือแรกๆเราก็ไม่คิดไร คงเป็นวิธีคิดของเขาแหละ จนมาเมื่อปีใหม่ หลังจากเขากลับบ้านที่ต่างจังหวัด แล้วกลับมาคราวนี้เรารู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไป เขาไม่เหมือนเดิม ไม่รู้เนื่องด้วยเหตุอะไรก็แล้วแต่ เราก็ยังปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิมนะ แต่เรารู้สึกได้ว่าเราทำอะไรให้เขาเหมือนเขาจะรำคาญเราไปหมด จากที่กอดได้ เขาก็ไม่กอดเรา ไม่อ้อนเราแล้ว เรากอดเขา เขาก็รำคาญ เราน้อยใจนะที่มันเปลี่ยนไป เพราะคิดว่าเขาเป็นเพื่อนที่ทำงานที่เราสบายใจ แต่เราไม่ได้คิดอะไรเกินเลยนะ คิดแค่พี่น้องจริงๆ เราก็เลยเริ่มไม่ได้คุยกะเขาจนเขาเข้ามาถามในไลน์ว่าเราเป็นอะไร เป็นเพราะเขาหรือป่าว ที่ไม่ถามไม่ใช่ไม่แคร์ไม่ห่วง แต่รู้ว่าทุกคนมีพื้นที่ส่วนตัว เราก็ไม่เข้าใจว่าแคร์และห่วงจริงๆหรอ เราไม่รู้สึกเลย แต่สุดท้ายเราก็เป็นคนไปง้อเขาอยู่ดีเพราะเราเองก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ไม่เหมือนเดิมอีกอย่างน้องเขาก็ไปสนิทกับพี่ที่ทำงานอีกคนเอง เราก็รู้สึกว่ามันรู้สึกขวางหูขวางตาไปหมด ด้วยความน้อยใจอ่านะเพราะเมื่อก่อนเขาเคยทำอย่างไรกับเราแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมเลยรู้สึกไม่ชอบใจนัก จนสุดท้ายเราก็เริ่มถอยห่างออกมา เพื่อนเราก็บอกว่าให้เราเปิดใจยอมรับคนใหม่เรา เราก็พยายามอยู่และพยายามอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง เรารู้สึกว่าเราทำดีกับเขาทุกอย่างแต่สุดท้ายเขาทำให้เราเสียความรู้สึกจากสนิทกลายเป็นแค่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง เราเสียใจนะเสียใจมากๆ(ร้องไห้หนักมาก) แต่แก้ไขอะไรไม่ได้ คนเรามักเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว มักเปลี่ยนตลอดเวลา