ดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยครับ
เริ่มเรื่องด้วยผมเข้ามหาลัยครับ มาเรียนไกลบ้านด้วยคะแนนแอด ที่น้อย เพราะคะแนนน้อยเลยโดนมหาลัยเลือก เพื่อนๆผมใน รร เก่า ส่วนใหญ่เรียน ม.เอกชน ใน กทม.กันครับ ผมต้องมาเรียนในมหาลัยต่างจังหวัด มาคนเดียว ไม่เคยมา ม.นี่เลยด้วยซ้ำ มาปุบก็อยู่หอใน สังคมของผม ผมว่ามันแย่มากๆ สำหรับผมนะ ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะเจอแบบนี้กล่าวคือ เพื่อนๆในคณะ แรกๆเราเข้ามาก็ดีหมด มีกินเหล้าโต้รุ่ง เที่ยวกลางคืนกันบ้างตามประสา จนเมื่อผลสอบไฟนอล เทอม1 ออก พบว่า เพื่อนผมหลายคนนั้น เกรดประมาน 1.00-1.75 ซึ่ง ทางมหาลัยกำหนด หากจบปี1 ต่ำกว่า 1.75 จะไทล์ ในเทอม2 บรรยากาศ การเรียนเปลี่ยนไป ผมพบว่าทุกคนเห็นแก่ตัวขึ้นจนน่าใจหาย ทั้งๆที่ บางวิชามันอิงเกณ ไม่ใช่อิงกลุ่ม ผมช่วยเพื่อนตลอด แต่วิชาไหนที่ผมทำไม่ได้ กลับไร้ซึ่งึนสนใจ ปสากบอกทำไม่ได้ เข้าไปสอบ ออกมายิ้มแก้มปริ หรือกระทั่งการขับรถ ซึ่งมีการเหยียดขึ้น ไม่ว่าจะเปนกลุ่มรถ หรือ ยานพาหนะในการเข้าสังคม คนที่ไม่มีรถ จะไม่ถูกชวนไปไหน โดนเหมือนประชากรชั้น2 ต้องทำดีเท่านั้น ทำดีเท่าทุน ไม่ติว ไม่ช่วยให้ลอกงานถือว่าไม่ใช่เพื่อน ผมรู้ว่าควรเลิกคบ แต่ ถ้าไม่คบก็ไม่มีใครแล้ว คนในคณะส่วนใหญ่เปนงี้ อาจจะตกใจแต่มันคือความจริง ผู้คนใส่หน้ากากเข้าหากัน กระทั่งเมทหอผม ก็เป็น ผมคอยเป็นห่วง ตักเตือนเขา แต่เขาไม่ฟัง กลับนำผมไปด่าลับหลัง ตอนนี้ผมรู้ความจริง ชีวิตสุดแสนเศร้า บรรยากาสในคณะ มีแต่คนสวมหน้ากาก กลับมาหอ ต้องมาเจอคนสร้างภาพ ผมทุกข์ใจมาก ถึงมากที่สุด โดยรวมผมเรียนไหว เกรดรอดพ้นไทล์ ชอบคณะ ชอบวิชาที่เรียน ตื่นเต้นเวลาจบเทอมลงหน่วยกิจใหม่ แต่สังคมไม่โอเคเลย ผมควรทำอย่างไร ตอนนี้เครียดเมทหอมากกว่า ความรู้สึกประมาณ คนที่ใว้ใจ สุดท้ายร้ายที่สุด สร้างภาพ เก่งมากๆ รุ่นพี่ ใครเคยเจอ หรือถ้าเปนตัวท่านจะทำอย่างไร เมื่อกัลยาณมิตรอยู่ไกลตัวแบบผม ใกล้ๆมีแต่เศษเพื้อน ทั้งนั้น ความรุสึกผมตอนนี้ช่างเหงาและคับแค้นใจจริงๆครับ ทำดีไม่ได้ดี ทำตัวต่างคนต่างอยู่ กลายเปนคน
เลย เกนแก่ตัว ประมานนี้ ขอบคุณ สำหรับทุกคำแนะนำครับ
เมื่อสังคมในมหาลัยเป็นแบบนี้ ควรทำตัวอย่างไร ขอร้องช่วยผมที
เริ่มเรื่องด้วยผมเข้ามหาลัยครับ มาเรียนไกลบ้านด้วยคะแนนแอด ที่น้อย เพราะคะแนนน้อยเลยโดนมหาลัยเลือก เพื่อนๆผมใน รร เก่า ส่วนใหญ่เรียน ม.เอกชน ใน กทม.กันครับ ผมต้องมาเรียนในมหาลัยต่างจังหวัด มาคนเดียว ไม่เคยมา ม.นี่เลยด้วยซ้ำ มาปุบก็อยู่หอใน สังคมของผม ผมว่ามันแย่มากๆ สำหรับผมนะ ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะเจอแบบนี้กล่าวคือ เพื่อนๆในคณะ แรกๆเราเข้ามาก็ดีหมด มีกินเหล้าโต้รุ่ง เที่ยวกลางคืนกันบ้างตามประสา จนเมื่อผลสอบไฟนอล เทอม1 ออก พบว่า เพื่อนผมหลายคนนั้น เกรดประมาน 1.00-1.75 ซึ่ง ทางมหาลัยกำหนด หากจบปี1 ต่ำกว่า 1.75 จะไทล์ ในเทอม2 บรรยากาศ การเรียนเปลี่ยนไป ผมพบว่าทุกคนเห็นแก่ตัวขึ้นจนน่าใจหาย ทั้งๆที่ บางวิชามันอิงเกณ ไม่ใช่อิงกลุ่ม ผมช่วยเพื่อนตลอด แต่วิชาไหนที่ผมทำไม่ได้ กลับไร้ซึ่งึนสนใจ ปสากบอกทำไม่ได้ เข้าไปสอบ ออกมายิ้มแก้มปริ หรือกระทั่งการขับรถ ซึ่งมีการเหยียดขึ้น ไม่ว่าจะเปนกลุ่มรถ หรือ ยานพาหนะในการเข้าสังคม คนที่ไม่มีรถ จะไม่ถูกชวนไปไหน โดนเหมือนประชากรชั้น2 ต้องทำดีเท่านั้น ทำดีเท่าทุน ไม่ติว ไม่ช่วยให้ลอกงานถือว่าไม่ใช่เพื่อน ผมรู้ว่าควรเลิกคบ แต่ ถ้าไม่คบก็ไม่มีใครแล้ว คนในคณะส่วนใหญ่เปนงี้ อาจจะตกใจแต่มันคือความจริง ผู้คนใส่หน้ากากเข้าหากัน กระทั่งเมทหอผม ก็เป็น ผมคอยเป็นห่วง ตักเตือนเขา แต่เขาไม่ฟัง กลับนำผมไปด่าลับหลัง ตอนนี้ผมรู้ความจริง ชีวิตสุดแสนเศร้า บรรยากาสในคณะ มีแต่คนสวมหน้ากาก กลับมาหอ ต้องมาเจอคนสร้างภาพ ผมทุกข์ใจมาก ถึงมากที่สุด โดยรวมผมเรียนไหว เกรดรอดพ้นไทล์ ชอบคณะ ชอบวิชาที่เรียน ตื่นเต้นเวลาจบเทอมลงหน่วยกิจใหม่ แต่สังคมไม่โอเคเลย ผมควรทำอย่างไร ตอนนี้เครียดเมทหอมากกว่า ความรู้สึกประมาณ คนที่ใว้ใจ สุดท้ายร้ายที่สุด สร้างภาพ เก่งมากๆ รุ่นพี่ ใครเคยเจอ หรือถ้าเปนตัวท่านจะทำอย่างไร เมื่อกัลยาณมิตรอยู่ไกลตัวแบบผม ใกล้ๆมีแต่เศษเพื้อน ทั้งนั้น ความรุสึกผมตอนนี้ช่างเหงาและคับแค้นใจจริงๆครับ ทำดีไม่ได้ดี ทำตัวต่างคนต่างอยู่ กลายเปนคน