พ่อแม่ผมมักเป็นคนใช้อารมณ์ของตัวเองเหตุผลความคิดต่างๆเป็นที่ตั้งจะไม่รับฟังความเห็นจากผมแม้แต่คำเดียวพอผมพูดอะไรนิดหน่อยจะหาว่าเถียงต่อต้านอยากมีเรื่องพ่อผมมักเป็นคนใช้กำลังแม่ผมจะเจ้าอารมณ์ชอบปฏิเสษสิ่งที่ผมรู้ที่ผมเห็นมากจะโกหกผมผิดสัญญาผมบ่อยมากตั้งแต่ยังเด็กจนปัจจุบันจนแถบจะไม่เหลือความเชื่อใจเลยจะเป็นคนประหยัดมากขอตังค์ซื้อขนมกิน 5 บาทยังบ่นสิ่งที่ผมอยากทำมักจะถูกห้ามแม้แต่การออกไปเซเว่นหน้าปากซอยพอโมโหมักจะชอบทุบข้าวของๆผมเช่นทุบหน้าจอคอมปาโทรศัพท์ผมเป็นประจำมักทะเลาะเรื่องไร้เหตุผลเช่นผมกินน้ำอัดลมเขาก็จะบอกถ้าปวดท้องไม่ต้องมาร้องหาหล่ะอิชิตันก็ห้ามปัจจุบันก็ได้กินแค่ น้ำเปล่ากับน้ำผลไม้เท่านั้น ผมนี่เศร้าเวลาทะเลาะมักจะเหมือนโดนดูถูกเรื่องเกรดนิสัยมารยาททั้งที่ก็ไม่ได้เลวร้ายมากบางทีพ่อแม่ผมจุกจิกจนน่ารำคาญเรื่องเล็กน้อยมักจะกลายจะทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่เวลาเกรดออกผมจะอยู่ช่วง 2.5-3.0 เกรดเฉลี่ยทุกปีผมว่ากูระดับปานกลางแต่ที่ดูถูกเพราะว่าที่ทำงานเพื่อนของแม่จะคอยอวดลูกตัวเองว่าลูกดิฉันขยันมากบลาๆสอบได้เกรด 4 ตลอดเหมือนจะพยายามให้ผมเรียนตลอดเวลาวันหยุดปีหน้าผมอาจจะไม่ได้หยุดเลยเพราะต้องเรียนพิเศษวันเสาร์-อาทิตย์ วันธรรมดาก็ต้องเรียน 8-9 คาบประจำเพราะหวังแค่ว่าผมต้องเป็นหมอให้ได้
และก็เวลาไปไหนมาไหนจะชวนผมไปเที่ยววัดตลอดที่ดีๆไม่เคยได้ไปกับเขาหรอกครับถ้าไปวัดดังๆถ่อสังขารไปเชียงใหม่ใต้บลาๆแต่เมื่อผมอยากไปเที่ยวทะเลบางแสนน้ำตกนครนายกผมก็จะโดนข้ออ้างไม่ได้ไปปีนึงอาจไปได้แค่ 2 ครั้งเวลาเที่ยวส่วนใหญ่ก็ไปวัดตลอดเวลาที่ผมไม่ไปมักก็จะถูกว่าไม่มีสังคมไม่รักพ่อรักแม่ในตอนที่ผมไม่ไปเขาก็จะไม่ได้ทำกับข้าวกะให้ผมกินมาม่า ไข่ดาวตลอดอยากได้ของอะไรมี 2 ทางเก็บเงินเองกับสอบได้เกรด 3.5 ขึ้นไปแค่นั้นการไปเที่ยวกับเพื่อนมักจะมองว่าไร้สาระทั้งที่ไปมีสังคมกับเพื่อนกับถูกดูถูกนินทากับพ่อลับหลังผมนี่เครียดเลยครับทุกวันจะทะเลาะด้วยเรื่องไร้สาระทั้งที่ผมอยุ่เฉยๆสุดท้ายจะจบลงด้วยการที่ผมต้องยอมรับผิดว่าเป็นคนทำไม่เคยใช้ใจที่ผมทำซักอย่างเวลาอยู่ลับหลังผมจะถูกมองว่าทำเรื่องไม่ดีตลอดทั้งๆที่ผมเคยเป็นเข้าค่ายลูกเสือระดับอาเซียนไปกันแค่ 7 คนทั้งโรงเรียนแข่งกีฬาสีได้เหรียญทองได้แสดงอะไรที่มีชื่อเสียงแก่โรงเรียนเคยเป็นยอดนักอ่านบรรณารักษ์น้อยตั้งแต่เด็กแต่กลับถูกเมินว่าเป็นเรื่องไร้สาระไม่มีความภูมิใจแม้แต่น้อยเหมือนอยู่คนเดียวตลอดมาเลยใครมีวิธีแนะนำหน่อยครับผมควรทำไงให้อยู่แบบปกติ
#เป็นเด็กจึงเจ็บปวด
ผู้ปกครองแบบนี้ควรรับมือยังไงดีครับ?
และก็เวลาไปไหนมาไหนจะชวนผมไปเที่ยววัดตลอดที่ดีๆไม่เคยได้ไปกับเขาหรอกครับถ้าไปวัดดังๆถ่อสังขารไปเชียงใหม่ใต้บลาๆแต่เมื่อผมอยากไปเที่ยวทะเลบางแสนน้ำตกนครนายกผมก็จะโดนข้ออ้างไม่ได้ไปปีนึงอาจไปได้แค่ 2 ครั้งเวลาเที่ยวส่วนใหญ่ก็ไปวัดตลอดเวลาที่ผมไม่ไปมักก็จะถูกว่าไม่มีสังคมไม่รักพ่อรักแม่ในตอนที่ผมไม่ไปเขาก็จะไม่ได้ทำกับข้าวกะให้ผมกินมาม่า ไข่ดาวตลอดอยากได้ของอะไรมี 2 ทางเก็บเงินเองกับสอบได้เกรด 3.5 ขึ้นไปแค่นั้นการไปเที่ยวกับเพื่อนมักจะมองว่าไร้สาระทั้งที่ไปมีสังคมกับเพื่อนกับถูกดูถูกนินทากับพ่อลับหลังผมนี่เครียดเลยครับทุกวันจะทะเลาะด้วยเรื่องไร้สาระทั้งที่ผมอยุ่เฉยๆสุดท้ายจะจบลงด้วยการที่ผมต้องยอมรับผิดว่าเป็นคนทำไม่เคยใช้ใจที่ผมทำซักอย่างเวลาอยู่ลับหลังผมจะถูกมองว่าทำเรื่องไม่ดีตลอดทั้งๆที่ผมเคยเป็นเข้าค่ายลูกเสือระดับอาเซียนไปกันแค่ 7 คนทั้งโรงเรียนแข่งกีฬาสีได้เหรียญทองได้แสดงอะไรที่มีชื่อเสียงแก่โรงเรียนเคยเป็นยอดนักอ่านบรรณารักษ์น้อยตั้งแต่เด็กแต่กลับถูกเมินว่าเป็นเรื่องไร้สาระไม่มีความภูมิใจแม้แต่น้อยเหมือนอยู่คนเดียวตลอดมาเลยใครมีวิธีแนะนำหน่อยครับผมควรทำไงให้อยู่แบบปกติ
#เป็นเด็กจึงเจ็บปวด