ปลื้มปริ่ม กับทริปไทเป(ที่เกือบจะซวย)

จากสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้เดินทางไปเที่ยวไทเป ที่จากเดิมควรจะไปกับเพื่อนอีกคน แต่สุดท้ายแล้วคุณเธอก็ไม่สามารถไปร่วมทริปได้
เลยต้องไปคนเดียว ฉายเดี่ยวซะงั้น
ตอนไปถึงสนามบิน เถาหยวน ก็เช้ามืดนะ ตี4 ยังไม่มีรถไฟเข้าเมือง เลยแอบนอนที่สนามบินก่อน จนหกโมงค่อยเข้าเมือง
แต่เรื่องมาเกิดตอนที่รอรถไฟความเร็วสูง เพื่อที่จะเข้าเมืองไทเปเนี่ยดิ
นั่งถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอเพลินๆ แล้วเอากระเป๋าตังค์ตั้งไว้ที่หน้าตัก พอรอไฟมา ก็วิ่งแจ้นขึ้นรถไปเลย โดยที่หารู้ไม่ว่าทำกระเป๋าตังค์ตกไว้ที่สถานี
พออยู่ในรถก็ถ่ายรูปไปสักพัก แล้วก็ตรวจสอบสัมภาระว่ายังอยู่ครบดีหรือไม่ ขุ่นพระ ใจหายไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทำไงดีว่ะ เป๋าตังค์หา มันตกอยู่ที่สถานนีต้นทางนี่หว่า
นั่งทำใจสักพัก และเรียบเรียงเรื่องว่าต้องทำอะไรบ้างก่อนหล้ง ก็มีผู้ชายคนนึงเดินมานั่งข้างๆ เราก็ไม่ได้สนใจไร
พอเราหันไปมองหน้า เค้าก็ถามว่า

คนไต้หวัน: ยูมาจากไหน
เรา: บางกอก ไทยแลนด์
คนไต้หวัน: มาเที่ยวเหรอ?
เรา: ใช่มาเที่ยว (ส่วนตัวไม่ค่อยอยู่ในอารมณ์ที่อยากเสวนาเท่าไหร่ เพราะว่าเครียดเรื่องเป๋าตังค์อยู่)
คนไต้หวัน: ยูกำลังหาเป๋าตังค์หรือเปล่า รู้มั้ยว่ามันหายไป
เรา: (แอบเหวอ พร้อมกับใจชื้นเล็กน้อย) ใช่กำลังหาเป๋าตังค์อยู่ คิดว่าทำตกไว้ที่สถานีต้นทาง ตอนจะขึ้นรถไฟ
คนไต้หวัน: ไอเป็นคนเจอกระเป๋ายูนะ แต่เอาไปให้เจ้าหน้าที่รถไฟแล้ว พอยูไปถึงสถานีปลายทาง(ไทเป เซ็นเตอร์สเตชั่น) ใก้ไปบอกเจ้าหน้าที่ และสำแดงว่าในเป๋ามีไรบ้าง เค้าจะคืนให้
เรา: หน้าบาน และใจชื้นมาก แบบว่า ในใจคิดว่านี่คือผลของการทำดี ที่เราเก็บของคืนเจ้าของบ่อยๆใช่หรือไม่ ก็ขอบคุณเค้ามากมาย และชวนคุยเยอะมาก
เค้าลงที่สถานีบันเกียว ก่อนไทเป แต่ดันลืมถามว่าเจ้าตัวชื่ออะไรซะนี่

ตอนแรกก็แอบคิดว่าเค้ามากิ๊กเราป่าวว่ะ ที่ว่างเยอะแยะไม่มานั่ง มานั่งข้างๆเรา ฮ่าๆๆๆ ไม่ได้เจียมตัวเองเลยว่าทำกระเป๋าตังค์หาย
สุดท้ายแล้วทริปนี้ก็เป็นทริปที่เกือบจะซวย แต่ยังมีโชคและบุญช่วยบ้าง เลยมีเงินกินเที่ยว แบบเต็วคราบ อย่างที่หวังไว้
ทริปนี้เป็นทริปแห่งการกินจริงๆ กินเยอะมาก เด๋วว่างๆจะเอารูปมาลงให้ยล และติชมกัน