ก่อนอื่นผมขอออกตัวก่อนนะคับว่าผมเป็ดเด็กลิเวอร์พูล รักทีมนี้สุดใจครับ ถึงวันนี้จะแพ้ แต่วันหน้าผมก็ยังเป็นกำลังใจให้ทีมนี้ต่อไปครับ
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา ผมไปเดินเที่ยวกินข้าวกับแฟนผม แล้วผมก็เธอว่า เอ้ยอาทิตนี้มีบอลด้วยนะ ลิเวอร์พูล - แมนยู ดูมั้ยๆๆ
ที่ผมชวนไปอย่างนั้นเพราะผมกะแฟนผมมีทีมในดวงใจที่เป็นคู่ปรับกัน เทอเชียร์แมนยู ซึ่งตรงข้ามกับผม และตลอดมาก่อนหน้านี้จะบลัฟกันตลอดตามประสาคู่แข่งกัน ผมยอมรับผมเชื่อมากว่าลิเวอร์ต้องชนะ ยังไงก็ชนะ
ผมก็ถามเทอว่าว่างมั้ย อยากดูมั้ย เทอว่าอื้อ ตอบตกลง ก็ตกลงกันว่าจะมาดูที่ห้องพักผม เด๋ววันอาทิตนัดกันแล้วพามาดูที่ห้องผม จากวันนั้นผมก็ตั้งหน้าตั้งตารอแฟนผม รอประกาศชัยชนะเหนือแฟนผมครับ (เราจะบลัฟกันพอขำๆไม่เคยซีเรียสครับ)
เมื่อวันนี้มาถึง ผมเสร็จจากธุระ ก็กลับห้องนั่งรอแฟนโทรเรียกให้ไปรับที่ห้าง จนเย็นประมาณหกโมงเย็น แฟนผมโทรมาครับ ผมก็ออกไปรับเทอที่ห้างเพื่อกลับห้องผมมาดูบอลด้วยกัน พอเจอกันเทอว่าอยากทานไอติม ก็โอเคเราทานไอติมกันก่อนบอลยังไม่มาหรอก จนทานเสร็จผมก็ว่า ป่ะ กันเถอะไม่อยากนั่งนาน เผื่อดูของโน้นนี้ในห้างก่อนกลับกัน ผมเข้าใจว่าแฟนผมอยากดูของในห้างก่อนกลับห้อง แต่เทอไม่ลุกบอกว่าขอนั่งสักแปปนึงก่อน จนถึงเวลาสักพัก เทอก็พูดกับผมว่าขอกลับมาเป็นเพื่อนกันเถอะ ผมเหมือนช๊อคไปแปปนึง แล้วผมก็ถามซ้ำเพื่อยืนยันในสิ่งที่ผมไม่อยากได้ยิน ใช่ครับ มันเป็นคำนั้นจริงๆ ผมพูดไม่ออก นั่งคิดอะไรมากมายในใจ ไม่รู้จะพูดอะไร หลุดมาไม่กี่คำ เพราะไม่รู้จะพูดอะไร ผมคิดย้ำไปๆมาๆเหมือนคนไม่มีสติ จนเค้าถามผมว่าไ่อยากพูดอะไรหน่อยหลอ ไม่ถามอะไรหน่อยหลอ ผมถามไปบางคำถาม แต่ใจผมก็ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมที่จะฟังคำตอบเท่าไหร่ แต่ผมถามเทอย้ำคำถามเดิมสองสามครั้งครับว่า แน่ใจแล้วใช่มั้ย ตัดสินใจมานานแล้วใช่มั้ย เทอจะเลิกจริงๆใช่มั้ย รายละเอียดผมไม่พร้อมที่จะพูดจริงๆ ขนาดยอมรับเพื่อให้เข้าใจ คิดยังไงผมก็ยังจุกกับเหตุผลที่เค้าให้มาไม่หาย ขอละไว้ ณ ที่นี้ละกันครับ
เทอถามผมจะกลับเป็นเพื่อนกันได้มั้ย ผมตอบไม่ได้ ผมไม่รู้ เพราะผมจุกมาก (ผมเคยจากกับเทอมาแล้วครั้งนึง แล้วผมหายไปเลยหนึ่งปี ทำใจมาตลอดครับ ต่อมาเจอเทออีกครั้งแล้วก็กลับมาคบกันใหม่จนถึงตอนนี้ครับ) การสนทนาดำเนินไปโดยมีแต่เทอเท่านั้นที่พูดเหตุผลในการบอกลา โดยที่ผมเป็นผู้รับฟังซึ่งไม่พูดอะไรโต้ตอบ ไม่กล้าสบตา เก็บความรู้สึกสับสนและเสียใจมากไว้ในใจครับ ก่อนจะจากกัน ผมจำคำพูดผมได้ลางๆว่าผมถามออกไปอีกครั้งว่าแน่ใจแล้วใช่มั้ย เทอยังคงยืนยันคำเดิม ผมตอบไปว่า ในเมื่อเทอตัดสินใจแล้ว งั้นก็จากกันตรงนี้
ผมพูดไปว่า เค้าไปก่อนนะ พร้อมกับความสับสนในใจ อยู่ๆเทอก็ยื่นมือมาและหงายวางไว้บนโต๊ะ ผมเข้าใจในสิ่งที่เทอทำว่าอยากจะจับมือกับผม ต้องการสัมผัสกันอีกครั้ง แต่ผมทำได้แค่มองไปที่มือ และส่ายหน้า ตัวผมเองไม่พร้อมจริงๆ ความรู้สึกตอนนั้นผมรับไม่ไหวจริงๆ สีหน้าผมคงเหมือนคนอมทุกข์แบบสุดๆ ผมเดินออกมาจากโต๊ะ ออกมาจากร้าน ไม่ได้หันกลับไปมอง เงยหน้ามองเพดานเพื่อเช็คตัวเองไม่ให้น้ำตาไหลออกมา โอเคผมไม่ร้องไห้ แต่อาการที่เกิดขึ้นในใจทุกอย่างยังอยู่ครบ
ผมเดินทางกลับห้องผมคนเดียว ไม่มีเทอมาด้วย
ผมเปิดทีวี บอลกำลังมาพอดี แต่ตอนนี้อารมณ์ร่วมของผมมันไม่เหลืออีกแล้ว บอลแข่งไปเรื่อยๆ จนจบการแข่งขัน สรุปเราแพ้ หลังจากที่ผมผิดหวังไปกับความรักของผม เพื่อนๆเริ่มไลน์มา ลูกน้องเริ่มโทรหาเพื่อบลัฟผมอย่างเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ แต่ตอนนี้ในใจผมไม่พร้อมจริงๆ ก็ตอบไปด้วยเสียงที่เย็นชาไปว่า พี่คับ เพื่อนคับ ผมเพิ่งโดนแฟนบอกเลิกมาหว่ะ ผมไม่พร้อมจริงๆ ขอโทษครับนะครับ ผมไม่พร้อมจริงๆ เหมือนทุกคนจะหน้าเสียกันหมด และขอโทษผมกันทุกคน ผมก็เสียใจนะที่ผมสนุกไปกับพวกพี่ๆเพื่อนๆไม่ได้จริงๆ แต่ผมแค่คิดว่าตอนนี้ตัวผมเองอาการไม่สู้ดีนัก ผมต้องขอดูแลตัวเองก่อน ไม่สามารถหยอกล้อกะใครๆได้ตามปกติ ณ ตอนนี้ ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่โทรมา หรือไลน์หา แต่พรุ่งนี้คงมีอีกระลอกนึงแหละ ผมคงตอบเค้าไปด้วยอาการซึมๆด้วยคำตอบเดิมๆ
ผมเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ผมเสียใจที่ผมเป็นในอย่างเทอต้องการไม่ได้ หรือไม่พยามที่จะเป็น
ตอนนี้ผมขอรักตัวเองให้มากๆครับ และหวังว่าผมจะดีขึ้นในเร็ววัน กลับมาร่าเริงสดใสเหมือนเก่าในเร็ววันครับ
ถึงวันนี้เราจะแพ้ แต่วันหน้าเราจะกลับมาชนะอีกครั้งครับ ผมหวังนะ
อกหักในวันแดงเดือด ลิเวอร์พูล - แมนยู
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา ผมไปเดินเที่ยวกินข้าวกับแฟนผม แล้วผมก็เธอว่า เอ้ยอาทิตนี้มีบอลด้วยนะ ลิเวอร์พูล - แมนยู ดูมั้ยๆๆ
ที่ผมชวนไปอย่างนั้นเพราะผมกะแฟนผมมีทีมในดวงใจที่เป็นคู่ปรับกัน เทอเชียร์แมนยู ซึ่งตรงข้ามกับผม และตลอดมาก่อนหน้านี้จะบลัฟกันตลอดตามประสาคู่แข่งกัน ผมยอมรับผมเชื่อมากว่าลิเวอร์ต้องชนะ ยังไงก็ชนะ
ผมก็ถามเทอว่าว่างมั้ย อยากดูมั้ย เทอว่าอื้อ ตอบตกลง ก็ตกลงกันว่าจะมาดูที่ห้องพักผม เด๋ววันอาทิตนัดกันแล้วพามาดูที่ห้องผม จากวันนั้นผมก็ตั้งหน้าตั้งตารอแฟนผม รอประกาศชัยชนะเหนือแฟนผมครับ (เราจะบลัฟกันพอขำๆไม่เคยซีเรียสครับ)
เมื่อวันนี้มาถึง ผมเสร็จจากธุระ ก็กลับห้องนั่งรอแฟนโทรเรียกให้ไปรับที่ห้าง จนเย็นประมาณหกโมงเย็น แฟนผมโทรมาครับ ผมก็ออกไปรับเทอที่ห้างเพื่อกลับห้องผมมาดูบอลด้วยกัน พอเจอกันเทอว่าอยากทานไอติม ก็โอเคเราทานไอติมกันก่อนบอลยังไม่มาหรอก จนทานเสร็จผมก็ว่า ป่ะ กันเถอะไม่อยากนั่งนาน เผื่อดูของโน้นนี้ในห้างก่อนกลับกัน ผมเข้าใจว่าแฟนผมอยากดูของในห้างก่อนกลับห้อง แต่เทอไม่ลุกบอกว่าขอนั่งสักแปปนึงก่อน จนถึงเวลาสักพัก เทอก็พูดกับผมว่าขอกลับมาเป็นเพื่อนกันเถอะ ผมเหมือนช๊อคไปแปปนึง แล้วผมก็ถามซ้ำเพื่อยืนยันในสิ่งที่ผมไม่อยากได้ยิน ใช่ครับ มันเป็นคำนั้นจริงๆ ผมพูดไม่ออก นั่งคิดอะไรมากมายในใจ ไม่รู้จะพูดอะไร หลุดมาไม่กี่คำ เพราะไม่รู้จะพูดอะไร ผมคิดย้ำไปๆมาๆเหมือนคนไม่มีสติ จนเค้าถามผมว่าไ่อยากพูดอะไรหน่อยหลอ ไม่ถามอะไรหน่อยหลอ ผมถามไปบางคำถาม แต่ใจผมก็ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมที่จะฟังคำตอบเท่าไหร่ แต่ผมถามเทอย้ำคำถามเดิมสองสามครั้งครับว่า แน่ใจแล้วใช่มั้ย ตัดสินใจมานานแล้วใช่มั้ย เทอจะเลิกจริงๆใช่มั้ย รายละเอียดผมไม่พร้อมที่จะพูดจริงๆ ขนาดยอมรับเพื่อให้เข้าใจ คิดยังไงผมก็ยังจุกกับเหตุผลที่เค้าให้มาไม่หาย ขอละไว้ ณ ที่นี้ละกันครับ
เทอถามผมจะกลับเป็นเพื่อนกันได้มั้ย ผมตอบไม่ได้ ผมไม่รู้ เพราะผมจุกมาก (ผมเคยจากกับเทอมาแล้วครั้งนึง แล้วผมหายไปเลยหนึ่งปี ทำใจมาตลอดครับ ต่อมาเจอเทออีกครั้งแล้วก็กลับมาคบกันใหม่จนถึงตอนนี้ครับ) การสนทนาดำเนินไปโดยมีแต่เทอเท่านั้นที่พูดเหตุผลในการบอกลา โดยที่ผมเป็นผู้รับฟังซึ่งไม่พูดอะไรโต้ตอบ ไม่กล้าสบตา เก็บความรู้สึกสับสนและเสียใจมากไว้ในใจครับ ก่อนจะจากกัน ผมจำคำพูดผมได้ลางๆว่าผมถามออกไปอีกครั้งว่าแน่ใจแล้วใช่มั้ย เทอยังคงยืนยันคำเดิม ผมตอบไปว่า ในเมื่อเทอตัดสินใจแล้ว งั้นก็จากกันตรงนี้
ผมพูดไปว่า เค้าไปก่อนนะ พร้อมกับความสับสนในใจ อยู่ๆเทอก็ยื่นมือมาและหงายวางไว้บนโต๊ะ ผมเข้าใจในสิ่งที่เทอทำว่าอยากจะจับมือกับผม ต้องการสัมผัสกันอีกครั้ง แต่ผมทำได้แค่มองไปที่มือ และส่ายหน้า ตัวผมเองไม่พร้อมจริงๆ ความรู้สึกตอนนั้นผมรับไม่ไหวจริงๆ สีหน้าผมคงเหมือนคนอมทุกข์แบบสุดๆ ผมเดินออกมาจากโต๊ะ ออกมาจากร้าน ไม่ได้หันกลับไปมอง เงยหน้ามองเพดานเพื่อเช็คตัวเองไม่ให้น้ำตาไหลออกมา โอเคผมไม่ร้องไห้ แต่อาการที่เกิดขึ้นในใจทุกอย่างยังอยู่ครบ
ผมเดินทางกลับห้องผมคนเดียว ไม่มีเทอมาด้วย
ผมเปิดทีวี บอลกำลังมาพอดี แต่ตอนนี้อารมณ์ร่วมของผมมันไม่เหลืออีกแล้ว บอลแข่งไปเรื่อยๆ จนจบการแข่งขัน สรุปเราแพ้ หลังจากที่ผมผิดหวังไปกับความรักของผม เพื่อนๆเริ่มไลน์มา ลูกน้องเริ่มโทรหาเพื่อบลัฟผมอย่างเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ แต่ตอนนี้ในใจผมไม่พร้อมจริงๆ ก็ตอบไปด้วยเสียงที่เย็นชาไปว่า พี่คับ เพื่อนคับ ผมเพิ่งโดนแฟนบอกเลิกมาหว่ะ ผมไม่พร้อมจริงๆ ขอโทษครับนะครับ ผมไม่พร้อมจริงๆ เหมือนทุกคนจะหน้าเสียกันหมด และขอโทษผมกันทุกคน ผมก็เสียใจนะที่ผมสนุกไปกับพวกพี่ๆเพื่อนๆไม่ได้จริงๆ แต่ผมแค่คิดว่าตอนนี้ตัวผมเองอาการไม่สู้ดีนัก ผมต้องขอดูแลตัวเองก่อน ไม่สามารถหยอกล้อกะใครๆได้ตามปกติ ณ ตอนนี้ ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่โทรมา หรือไลน์หา แต่พรุ่งนี้คงมีอีกระลอกนึงแหละ ผมคงตอบเค้าไปด้วยอาการซึมๆด้วยคำตอบเดิมๆ
ผมเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ผมเสียใจที่ผมเป็นในอย่างเทอต้องการไม่ได้ หรือไม่พยามที่จะเป็น
ตอนนี้ผมขอรักตัวเองให้มากๆครับ และหวังว่าผมจะดีขึ้นในเร็ววัน กลับมาร่าเริงสดใสเหมือนเก่าในเร็ววันครับ
ถึงวันนี้เราจะแพ้ แต่วันหน้าเราจะกลับมาชนะอีกครั้งครับ ผมหวังนะ