ก่อนอื่นเลยขอแนะนำตัวคะ ชื่อย่อ ต เป็นสาวประเภทสอง อายุ 27 ปัจจุบันทำงานฟรีเเลนซ์คะ
ประเด็นของกระทู้นี้คือ ความรักที่ไม่สมหวังคะ...T-T
เริ่มต้นเรื่องด้วยที่ว่า เราเกิดมาทุกคนมันก็มีบ้างใช่ไหมคะ ที่ต้องผ่านประสบการณ์มีความรักบ้าง ทั้งแอบรักเพื่อน รุ่นพี่ พี่เเถวบ้าน สมหวังก็มี เเต่ไม่ยืดยาว เเต่ด้วยความเป็นคนขี้อาย เลยเป็นได้เเค่อารมณ์แอบรัก เพ้อฝันมากกว่า....และเป็นคนที่คิดเสมอว่า "เราต้องเจอรักที่ดีเข้าสักวัน และมีความสุขกันไปตลอด" แต่บรรดาเพื่อนก็พูดเสมอคะว่า อย่าไปใส่ใจอะไร ผช เลย ยังไงซะเขาต้องกลับไปคู่กับ ผญ อยู่ดี!!! และมันก็เป็นอย่างนั้น เพราะผช ที่เข้ามาเเต่ละคนก็ไม่เคยยืดยาว ต้องเลิกกันไป บางคนบอกรักเรา เราชอบเทอ คบได้ 3 วันก็ไปละ บางคนก็เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน เเต่ไม่เคยถึง 2 เดือนสักราย เลยทำให้เรายิ่งมั่นใจในคำพูดเพื่อนที่ว่า "ไม่มีผช คนนั้นสำหรับเราหรอก" เราเลยเปลี่ยนเป็นจาก กะเทยรักเอย ปลูกต้นรักใสๆ กับไร่สตอเบอรี่ เป็นสาวสวนพริก และไร่มันส์สำปะหลังซะเลย!!!! (หวังว่าคงเข้าใจ)
.
..
เเต่!!!!!! ลึกๆแล้วยังคงเสาะหา รอคอย แต่ไม่สร้างเรื่องราวผูกพันไว้กับใครก่อน และก็เป็นเช่นนั้นเรื่อยมาจวบจน อายุ 25 ปี
.
..
...
เเต่เหมือนสวรรค์นั้นเห็นใจ ในวันใกล้สิ้นปี 2555 เราได้พบกับ ผช คนนึง ที่เรียกได้ว่าเป็น First Impresstion สำหรับเราคือแบบ เจอกันโดยบังเอิญ แบบสบตากัน มองกันไปมา เขิลอาย จนเราก็ได้เเลกเบอร์กัน คุยกันวันนั้นเขาก็บอกเลยคะว่า เขามีแฟนเเล้วนะ เราก็ เห้ยย อีกแล้วหรอว่ะ? เเต่ใจคืออยากคุยอ่ะ เลยลองคุยดู และลองคบดู ผลปรากฎค่ะว่า มันใช่อ่ะ!!!! คนนี้แหละที่รอมานาน!!! เแบบว่าเขาดูเเลเราดีมาก โทรหาตลอด เช้า สาย บ่าย เย็น ดึก ก่อนนอน ไปรับที่ทำงาน มาส่งบ้าน พาไปกินข้าวที่ดีๆ อาหารดีๆ ดูหนัง ดูคอนเสริต นักร้องในดวงใจ ไม่สบายก็ห่วงใย ดูเเลเรา หายามาให้ที่ทำงาน ปฏิบัติดีกับเราทุกอย่าง ห้วงเวลานั้นคือเเบบว่า...เขานี่แหละพ่อของลูก มันใช่เลย!!! เลยตัดสินใจทิ้งคราบชาวสวนพริก ชาวไร่มันส์สำปะหลังไปเลยค่าาาา และมาทุ่มหัวใจรักเขาเเต่เพียงคนเดียว เขาเเก่กว่าเรา 16 ปี อายุ 40 ต้นๆ ดูเเลตัวเองดี หล่อแบบบ้านๆ เป็นผู้ใหญ่รสนิยมดี งานการดี มีอนาคตที่ดีมากๆ แต่ที่ไม่มีดีก็คือ เขามีเเฟนแล้วอ่ะคะ อย่างที่บอก......แฟนเขาเป็น ผญ คะ อายุ 30 กว่าๆ แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน... ตัวผช เองก็บริหารจัดการดี เราไม่เหงาเลย รักเขาเต็มตัว เพราะเขาดีกับเรามากเหลือเกิน เราก็ยอมคะ เพราะคิดว่าเรายอมรับได้ตำเเหน่งนี้ กะเทยเลือกมากไม่ได้หรอก จริงไหม? จนในที่สุดก็ครบ 1 ปี พี่เขามีเซอร์ไพร์ โดยให้ของขวัญที่มีค่ามากๆกับเรา คือลูกหมาพันธุ์ปลั๊ก น่ารักๆ 1 ตัว เราพร้อมใจกันเรียกเขาว่า ลูก และตั้งชื่อว่า ผูกพัน เพราะมาจากความรู้สึกของเราที่มีให้กันอย่างเเน่นแฟ้น (น้ำตาจะไหล)
เรื่องราวก็ดำเนินมาด้วยดีคะ มีทะเลาะบ้าง งอลบ้าง ไม่คุยกันบ้าง จับได้มีกิ๊กบ้าง เเต่ต่างคนก็ต่างง้อกันไปมา ให้มีรสชาติ ก็มีที่ร้ายเเรงก็คือเราจับได้ว่า เขานอกใจไปมีอะไรกับคนอื่น ซึ่งไม่ใช่คนไกลอะไรเลย เป็นรุ่นพี่ในสายงานเรานี่แหละ แถมคุยมาก่อนเราด้วย เปนกะเทยเหมือนกันด้วย เเต่เขาก็บอกว่า เขากับพี่คนนั้น มาเจอกันเเค่ sex ไม่มีอะไรลึกซึ้งต่อกัน น้ำเเตกแล้วเเยก ประมาณนี้ ยอมรับคะว่า พอได้รู้ข่าว.... หัวใจเรานี่แบบ เหมือนไม่มีเลือดสูบฉีด น้ำตาทะลักออกมา ไม่สนใจสายตาใครที่มองมาตอนนั้น ไลน์บอกเลิกวันนั้นเลยคะ เราก็ได้คุย เคลียกับพี่กะเทยคนนั้น เขาก็บอกตรงกันว่า เขาไม่ได้รัก เเค่คุยกันเรื่องงาน และมี sex กันบ้าง ประปราย ส่วนใหญ่จะคุยขำๆกันมากกว่า แต่สภาพจิตใจตอนนั้นคือ ไม่ไหวแล้ว เมามาย ล่องลอย ร้องไห้เสียสติไปพักนึง ยิ่งได้รู้อดีตที่ผ่านมาของเขาอีกว่า เขาคือนักล่า กะเทยดีๆที่ได้มาแทบจะทั่วสายงานเรา โอ้ยยยย ยิ่งควรเลิกเถอะคะ เเต่!!!! ใจกะเทยไม่แข็งพอ ทำใจได้ 2 อาทิตย์ พังคะกำแพงทนความคิดถึงไหว คิดถึงเขามาก โหยหาสุดพลัง ส่งไลน์ไปหาเขา ขอกลับมาคบกันใหม่ เพราะอดีตไม่สำคัญ ปัจจุบันฉันอยากมีเธอ.... เขาก็ดีใจคะ เเละยินดีกลับมาคบกันใหม่ และให้สัญญาว่าเขาจะจริงจังมากขึ้น จะไม่ทำแบบนั้นอีกเพราะเราคือคนที่เขารัก เป็นภรรยาของเขา ถึงขนาดบอกคะว่า ในชีวิตนี้พี่ไม่มีหนูไม่ได้!!! ได้ยินอย่างนั้นก็ใจชื้นคะ ดีใจมากๆได้เขากลับมา ทุกอย่างราบลื่นคะ จนมาถึงวันที่รู้ว่า เขาจะต้องเเต่งงาน!!!! เราก็มีอึ้งๆนะ วันที่เขาเเต่ง เราก็ทำงานไป เหม่อลอยไป ป่านนี้คงตัดเค้ก สัญญารักบนเวที เต้นรำกัน แต่เขาก็แอบโทรมาหาเรานะ บอกเป็นห่วงเรา อยากให้เราเข้าใจว่ามันเป็นเเค่พิธีๆหนึ่ง ที่เขาจำเป็นต้องทำเเต่ก็ใจดีสู้เสือผ่านวันนั้นมาได้ เพราะยอมรับได้ว่า ผช ก็ต้องเเต่งงานกับ ผญ แล้วเขาก็ยังดูเเลเราดี รักเขาไปหมดชีวิตเเล้วนิค่ะ นี่แหละจุดอ่อนกะเทย คือที่หัวใจคะ!! ไม่สามารถศัลยกรรมเปลี่ยนก้อนเนื้อที่เรียกว่าใจให้เสริมใยแกร่งได้ ต้องต้องยอมก้มหน้า รักเขาไปเรื่อยๆ เเต่เรื่องราวยังไม่จบนะคะ..!!!!!
.
..
...
....
ดั่งคำพูดที่ว่า!!
"เมื่อเราได้สูญเสียความไว้ใจกับใครไปแล้วครั้งนึง เขาจะไม่ได้รับความไว้ใจนั้นอีกเลยเป็นครั้งที่สอง"
คือ...
หลังจากที่เขาเเต่งงาน วิถีชีวิตเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป จากเคยมีเวลาให้ก็กลับน้อยลง จากที่เคยมารับ พาไปไหนต่อไหนก็น้อยลง โทรหากันน้อยลง เหตุผลนะหรอคะ
1.เขาต้องทำหน้าที่สามี
2.เมียเริ่มบทบาทมากขึ้นต่อเขา
3.งานและภาระ ที่เพิ่มมากขึ้น
บลาๆๆๆๆๆ จะสรรหามาเป็นเหตุผล เราก็พยายามไม่คิด ไม่ก่อปัณหา ทำตัวกลางๆ ว่าไงว่าตามกัน ไม่อยากเสียเขาไป เเต่ลึกๆแล้วมันคือปัณหานั้นแหละที่เกาะกินความรักเราเรื่อยๆ ค่อยๆเพิ่ม ค่อยๆเพิ่ม จนความไม่ไว้วางใจเริ่มมีบทบาท อ่ะ!! sent มันบอกว่า มันมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ก็ดีบ้าง ทะเลาะบ้าง เริ่มขุดละ เจอบ้าง ไม่เจอบ้าง มีปัณหามาให้ได้เเก้เสมอๆ เขาขอให้เราเข้าใจเขา แต่เราหล่ะ ต้องเข้าใจเขาอย่างเดียวใช่ไหม คำตอบก็คือใช่!! เราก็รู้คำตอบนั้น เพราะทำอะไรไม่ได้ เพราะรักจึงยอม จนในที่สุดก็จะครบสองปี....เเต่!!!
ก็ไม่วาย ด้วยปัณหาทั้งหมด ทั้งมวล + ความขี้หึง ขี้ระเเวง และอยากได้เขาคนเดิมกลับมาเช่นวันวานที่เราได้รู้จักกัน +++ จับได้อีกว่า พี่กะเทยคนนั้นกับเขายังคุยกันอยู่ ทั้งๆที่ต่างคนต่างบอกกับเราว่า จะไม่ติดต่ออีก ทางใครทางมันดีกว่า เราเลยปะทุออกมาเบาๆ ว่าใช่สิ เรามันอย่างนั้นอย่างนี้ พี่คุยกับเขาคงสนุกกว่าใช่ไหม? เพราะเขาเป็นผู้ใหญ่นิ เข้าใจพี่มากกว่า หรือภรรยาพี่เขาท้องแล้วหรอ?ถึงจะต้องดูเเลขนาดนี้ ((ปัจจุบันทราบว่า ภรรยายังไม่ท้องคะ )) พาลไปยกมาชุดใหญ่ใส่ชฎาไปอีก หลักๆคืออยากจะให้เขาเลิกคุยกันก็เท่านั้น อยากให้เขาหันมาใส่ใจเราเหมือนเดิม เพราะฉันรักและคิดถึงคุณมาก หวงมากกกกกกก แต่ผลกลับผิดคาดค่ะ เขาเงียบคะ............ไม่มีการติดต่อใดๆ หายไปตั้งเเต่วินาทีนั้น กะเทยก็ทระนงค่ะ ไม่คุยก็ไม่คุย 3 วันผ่านไป ก็เข้าอีหรอบเดิมค่าาาาา... คือการทักเขาก่อนว่าทำไม หนูทำอะไรไม่ถูกใจพี่หรอ ทำไมถึงไม่คุยกับหนู ไม่สบาย เป็นอะไรหรือเปล่า กดอ่านคะ เเต่เงียบ เราก็ต่อเป็นชุดค่ะ ร่ายยาว สาวโยนเเตง สุดท้ายคำตอบที่ได้มาคือ "พี่ไม่ขอพูดเยอะ และขอร้องอย่าถามเยอะ" ปึ้ง!!!!!!!! ตึง เปรี๊ยะ และเขาก็พูดต่อมา สรุปใจความว่า เขาเหนื่อย ที่ต้องมีคนมาคอยหาเรื่องเขา ทุกคนรอบข้างมาเอาเเต่กับเขา ไม่มีใครเห็นใจเขาเลย งานเขาก็เยอะ ภาระเขาก็มี ค่าใช้จ่ายนั้น นู้นนี่/////////
เขาขอพักทุกอย่างไว้เพียงตรงนี้ พออะไรเข้าที่เข้าทาง ค่อยว่ากันใหม่ เขาบอก ยังรักเราเหมือนเดิม ความรู้สึกไม่เปลี่ยนแปลง เขาไม่มีใครเเน่นอน เพียงเเค่เขาเหนื่อย ที่ต้องดูเเลใครในตอนนี้............……...
////// อึ้งคะ และไม่รู้จะพูดต่อยังไงเหมือนกัน ยอมรับและรู้ชะตาตัวเองคะ คิดเลยนะว่า คงผิดที่เราเองก็ไม่พยายามเข้าใจเขามากพอ ไม่รู้ปัณหาที่แท้จริงของเขา เราพลาดเองที่ระเเวงเขา คิดไปต่างๆนาๆ แต่ลึกๆในใจ เชื่อไหมว่า เรายังหาคำตอบว่าใช่ไหม??? ว่า "สิ่งที่เราพูดวันนั้น ทำให้เราต้องจากกันวันนี้" เหตุผลแบบนั้น พี่เขาถึงตัดสินเราแบบนี้ เพราะตลอดที่คบกับเขามา พูดได้เลยว่า ไม่มีจิตปลอกลอก หลอกลวง เขาเลย เราไม่ต้องการให้เขาเลี้ยงดู หรือทิ้งตัวเป็นภาระของเขา หรืออยากได้อะไรพิเศษๆมากกว่าภรรยาที่จดทะเบียนของเขา เงินที่หยิบยื่น เขาช่วยมา ก็หาทางทยอยคืน อยากช่วยเขา ในยามที่เขาพูดเหนื่อยจังวันนี้ เราผิดด้วยหรือที่เราขอเเค่เวลา ไม่ได้เจอกันอย่างน้อยโทรหา คุยกันเหมือนปรกติ ห่วงใยกัน คิดถึงกัน ช่วงหลังๆเราเอง ที่เป็นฝ่ายโหยหาเขา เป็นห่วงเขา อยากเจอเขา อ้อนวอนขอพบเขา เหมือนขอเศษทานอ่ะ เหมือนว่าเราค่อยๆหายไปจากความรู้สึกเขาในช่วงนั้น เราไม่ใช่คนหรืออะไรที้เขาจะต้องใส่ใจมากนัก เพราะ งาน ภรรยา อนาคตเขา หรืออะไรนอกเหนือจากนี้ คงสำคัญกับเขามากกว่าเรา ........
ยอมรับว่าปัจจุบันนี้ บางทีเรายังคงไลน์ไปถามเขา ว่าเป็นไงบ้าง เล่าเรื่องลูกหมาของเรายามไม่สบาย พอคุย พอถามเขาว่า เรากลับมาเหมือนเดิมได้ไหม? ก็ได้คำตอบทำนองว่า เดี๋ยวอยากคุย จะทักไปเองนะ เรายังคุยกันได้ ความรู้สึกยังเหมือนเดิม ไม่มีใครแน่นอน แต่เขาขอเคลียร์อะไรๆ ของเขาก่อน ภาระ ปัณหาเขาเยอะ ไว้ว่างๆคงได้เจอกัน ซึ้งแบบนี้เรารู้สึกว่า เราไม่ใช่คนรักของเขาอีกแล้วใช่ไหมคะ ไม่ต่างอะไรกับแค่......ของเขาที่เขาเคยผ่านมา นี่ก็กินเวลากว่า 4 เดือนแล้วที่เขาห่างหายไป มีไลน์มาถามเรื่องหมาบ้าง ถามเราเรื่องงานใหม่บ้าง (มีไทม์ไลน์กันและกัน เขาเลยรู้เรื่องราวเรา เเต่เราดูของเขาไม่ได้) เเต่ก็มาๆหายๆ เราเองก็ท้อแล้วคะ กำลังจะหมดแรง แต่ไม่เคยหมดรักเขาเลย บางทีมองหน้าน้องหมา ก็นึกถึงวันที่เขาพาเรามาเจอกัน วันที่เรานอนด้วยกันพร้อมกัน พ่อ เเม่ ลูก เเหย่ลูก แกล้งลูกสนุกสนาน ตอนนี้ไม่มีละช่วงเวลาเเสนสุข และก็ไม่รู้จะมีอีกไหม..... อยากให้ทุกคนพูดความจริงคะ ว่า เราควรทำอะไรต่อไป ด่า ประนาม พูดให้เราได้คิดหน่อยนะคะ อยู่แบบนี้มันทรมานจิงๆ......
ม้วนเดียวจบ แต่เรื่องยังไม่จบ เราควรทำไงต่อ อยากให้ทุกคนพูดความจริงค่ะ
ประเด็นของกระทู้นี้คือ ความรักที่ไม่สมหวังคะ...T-T
เริ่มต้นเรื่องด้วยที่ว่า เราเกิดมาทุกคนมันก็มีบ้างใช่ไหมคะ ที่ต้องผ่านประสบการณ์มีความรักบ้าง ทั้งแอบรักเพื่อน รุ่นพี่ พี่เเถวบ้าน สมหวังก็มี เเต่ไม่ยืดยาว เเต่ด้วยความเป็นคนขี้อาย เลยเป็นได้เเค่อารมณ์แอบรัก เพ้อฝันมากกว่า....และเป็นคนที่คิดเสมอว่า "เราต้องเจอรักที่ดีเข้าสักวัน และมีความสุขกันไปตลอด" แต่บรรดาเพื่อนก็พูดเสมอคะว่า อย่าไปใส่ใจอะไร ผช เลย ยังไงซะเขาต้องกลับไปคู่กับ ผญ อยู่ดี!!! และมันก็เป็นอย่างนั้น เพราะผช ที่เข้ามาเเต่ละคนก็ไม่เคยยืดยาว ต้องเลิกกันไป บางคนบอกรักเรา เราชอบเทอ คบได้ 3 วันก็ไปละ บางคนก็เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน เเต่ไม่เคยถึง 2 เดือนสักราย เลยทำให้เรายิ่งมั่นใจในคำพูดเพื่อนที่ว่า "ไม่มีผช คนนั้นสำหรับเราหรอก" เราเลยเปลี่ยนเป็นจาก กะเทยรักเอย ปลูกต้นรักใสๆ กับไร่สตอเบอรี่ เป็นสาวสวนพริก และไร่มันส์สำปะหลังซะเลย!!!! (หวังว่าคงเข้าใจ)
.
..
เเต่!!!!!! ลึกๆแล้วยังคงเสาะหา รอคอย แต่ไม่สร้างเรื่องราวผูกพันไว้กับใครก่อน และก็เป็นเช่นนั้นเรื่อยมาจวบจน อายุ 25 ปี
.
..
...
เเต่เหมือนสวรรค์นั้นเห็นใจ ในวันใกล้สิ้นปี 2555 เราได้พบกับ ผช คนนึง ที่เรียกได้ว่าเป็น First Impresstion สำหรับเราคือแบบ เจอกันโดยบังเอิญ แบบสบตากัน มองกันไปมา เขิลอาย จนเราก็ได้เเลกเบอร์กัน คุยกันวันนั้นเขาก็บอกเลยคะว่า เขามีแฟนเเล้วนะ เราก็ เห้ยย อีกแล้วหรอว่ะ? เเต่ใจคืออยากคุยอ่ะ เลยลองคุยดู และลองคบดู ผลปรากฎค่ะว่า มันใช่อ่ะ!!!! คนนี้แหละที่รอมานาน!!! เแบบว่าเขาดูเเลเราดีมาก โทรหาตลอด เช้า สาย บ่าย เย็น ดึก ก่อนนอน ไปรับที่ทำงาน มาส่งบ้าน พาไปกินข้าวที่ดีๆ อาหารดีๆ ดูหนัง ดูคอนเสริต นักร้องในดวงใจ ไม่สบายก็ห่วงใย ดูเเลเรา หายามาให้ที่ทำงาน ปฏิบัติดีกับเราทุกอย่าง ห้วงเวลานั้นคือเเบบว่า...เขานี่แหละพ่อของลูก มันใช่เลย!!! เลยตัดสินใจทิ้งคราบชาวสวนพริก ชาวไร่มันส์สำปะหลังไปเลยค่าาาา และมาทุ่มหัวใจรักเขาเเต่เพียงคนเดียว เขาเเก่กว่าเรา 16 ปี อายุ 40 ต้นๆ ดูเเลตัวเองดี หล่อแบบบ้านๆ เป็นผู้ใหญ่รสนิยมดี งานการดี มีอนาคตที่ดีมากๆ แต่ที่ไม่มีดีก็คือ เขามีเเฟนแล้วอ่ะคะ อย่างที่บอก......แฟนเขาเป็น ผญ คะ อายุ 30 กว่าๆ แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน... ตัวผช เองก็บริหารจัดการดี เราไม่เหงาเลย รักเขาเต็มตัว เพราะเขาดีกับเรามากเหลือเกิน เราก็ยอมคะ เพราะคิดว่าเรายอมรับได้ตำเเหน่งนี้ กะเทยเลือกมากไม่ได้หรอก จริงไหม? จนในที่สุดก็ครบ 1 ปี พี่เขามีเซอร์ไพร์ โดยให้ของขวัญที่มีค่ามากๆกับเรา คือลูกหมาพันธุ์ปลั๊ก น่ารักๆ 1 ตัว เราพร้อมใจกันเรียกเขาว่า ลูก และตั้งชื่อว่า ผูกพัน เพราะมาจากความรู้สึกของเราที่มีให้กันอย่างเเน่นแฟ้น (น้ำตาจะไหล)
เรื่องราวก็ดำเนินมาด้วยดีคะ มีทะเลาะบ้าง งอลบ้าง ไม่คุยกันบ้าง จับได้มีกิ๊กบ้าง เเต่ต่างคนก็ต่างง้อกันไปมา ให้มีรสชาติ ก็มีที่ร้ายเเรงก็คือเราจับได้ว่า เขานอกใจไปมีอะไรกับคนอื่น ซึ่งไม่ใช่คนไกลอะไรเลย เป็นรุ่นพี่ในสายงานเรานี่แหละ แถมคุยมาก่อนเราด้วย เปนกะเทยเหมือนกันด้วย เเต่เขาก็บอกว่า เขากับพี่คนนั้น มาเจอกันเเค่ sex ไม่มีอะไรลึกซึ้งต่อกัน น้ำเเตกแล้วเเยก ประมาณนี้ ยอมรับคะว่า พอได้รู้ข่าว.... หัวใจเรานี่แบบ เหมือนไม่มีเลือดสูบฉีด น้ำตาทะลักออกมา ไม่สนใจสายตาใครที่มองมาตอนนั้น ไลน์บอกเลิกวันนั้นเลยคะ เราก็ได้คุย เคลียกับพี่กะเทยคนนั้น เขาก็บอกตรงกันว่า เขาไม่ได้รัก เเค่คุยกันเรื่องงาน และมี sex กันบ้าง ประปราย ส่วนใหญ่จะคุยขำๆกันมากกว่า แต่สภาพจิตใจตอนนั้นคือ ไม่ไหวแล้ว เมามาย ล่องลอย ร้องไห้เสียสติไปพักนึง ยิ่งได้รู้อดีตที่ผ่านมาของเขาอีกว่า เขาคือนักล่า กะเทยดีๆที่ได้มาแทบจะทั่วสายงานเรา โอ้ยยยย ยิ่งควรเลิกเถอะคะ เเต่!!!! ใจกะเทยไม่แข็งพอ ทำใจได้ 2 อาทิตย์ พังคะกำแพงทนความคิดถึงไหว คิดถึงเขามาก โหยหาสุดพลัง ส่งไลน์ไปหาเขา ขอกลับมาคบกันใหม่ เพราะอดีตไม่สำคัญ ปัจจุบันฉันอยากมีเธอ.... เขาก็ดีใจคะ เเละยินดีกลับมาคบกันใหม่ และให้สัญญาว่าเขาจะจริงจังมากขึ้น จะไม่ทำแบบนั้นอีกเพราะเราคือคนที่เขารัก เป็นภรรยาของเขา ถึงขนาดบอกคะว่า ในชีวิตนี้พี่ไม่มีหนูไม่ได้!!! ได้ยินอย่างนั้นก็ใจชื้นคะ ดีใจมากๆได้เขากลับมา ทุกอย่างราบลื่นคะ จนมาถึงวันที่รู้ว่า เขาจะต้องเเต่งงาน!!!! เราก็มีอึ้งๆนะ วันที่เขาเเต่ง เราก็ทำงานไป เหม่อลอยไป ป่านนี้คงตัดเค้ก สัญญารักบนเวที เต้นรำกัน แต่เขาก็แอบโทรมาหาเรานะ บอกเป็นห่วงเรา อยากให้เราเข้าใจว่ามันเป็นเเค่พิธีๆหนึ่ง ที่เขาจำเป็นต้องทำเเต่ก็ใจดีสู้เสือผ่านวันนั้นมาได้ เพราะยอมรับได้ว่า ผช ก็ต้องเเต่งงานกับ ผญ แล้วเขาก็ยังดูเเลเราดี รักเขาไปหมดชีวิตเเล้วนิค่ะ นี่แหละจุดอ่อนกะเทย คือที่หัวใจคะ!! ไม่สามารถศัลยกรรมเปลี่ยนก้อนเนื้อที่เรียกว่าใจให้เสริมใยแกร่งได้ ต้องต้องยอมก้มหน้า รักเขาไปเรื่อยๆ เเต่เรื่องราวยังไม่จบนะคะ..!!!!!
.
..
...
....
ดั่งคำพูดที่ว่า!!
"เมื่อเราได้สูญเสียความไว้ใจกับใครไปแล้วครั้งนึง เขาจะไม่ได้รับความไว้ใจนั้นอีกเลยเป็นครั้งที่สอง"
คือ...
หลังจากที่เขาเเต่งงาน วิถีชีวิตเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป จากเคยมีเวลาให้ก็กลับน้อยลง จากที่เคยมารับ พาไปไหนต่อไหนก็น้อยลง โทรหากันน้อยลง เหตุผลนะหรอคะ
1.เขาต้องทำหน้าที่สามี
2.เมียเริ่มบทบาทมากขึ้นต่อเขา
3.งานและภาระ ที่เพิ่มมากขึ้น
บลาๆๆๆๆๆ จะสรรหามาเป็นเหตุผล เราก็พยายามไม่คิด ไม่ก่อปัณหา ทำตัวกลางๆ ว่าไงว่าตามกัน ไม่อยากเสียเขาไป เเต่ลึกๆแล้วมันคือปัณหานั้นแหละที่เกาะกินความรักเราเรื่อยๆ ค่อยๆเพิ่ม ค่อยๆเพิ่ม จนความไม่ไว้วางใจเริ่มมีบทบาท อ่ะ!! sent มันบอกว่า มันมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ก็ดีบ้าง ทะเลาะบ้าง เริ่มขุดละ เจอบ้าง ไม่เจอบ้าง มีปัณหามาให้ได้เเก้เสมอๆ เขาขอให้เราเข้าใจเขา แต่เราหล่ะ ต้องเข้าใจเขาอย่างเดียวใช่ไหม คำตอบก็คือใช่!! เราก็รู้คำตอบนั้น เพราะทำอะไรไม่ได้ เพราะรักจึงยอม จนในที่สุดก็จะครบสองปี....เเต่!!!
ก็ไม่วาย ด้วยปัณหาทั้งหมด ทั้งมวล + ความขี้หึง ขี้ระเเวง และอยากได้เขาคนเดิมกลับมาเช่นวันวานที่เราได้รู้จักกัน +++ จับได้อีกว่า พี่กะเทยคนนั้นกับเขายังคุยกันอยู่ ทั้งๆที่ต่างคนต่างบอกกับเราว่า จะไม่ติดต่ออีก ทางใครทางมันดีกว่า เราเลยปะทุออกมาเบาๆ ว่าใช่สิ เรามันอย่างนั้นอย่างนี้ พี่คุยกับเขาคงสนุกกว่าใช่ไหม? เพราะเขาเป็นผู้ใหญ่นิ เข้าใจพี่มากกว่า หรือภรรยาพี่เขาท้องแล้วหรอ?ถึงจะต้องดูเเลขนาดนี้ ((ปัจจุบันทราบว่า ภรรยายังไม่ท้องคะ )) พาลไปยกมาชุดใหญ่ใส่ชฎาไปอีก หลักๆคืออยากจะให้เขาเลิกคุยกันก็เท่านั้น อยากให้เขาหันมาใส่ใจเราเหมือนเดิม เพราะฉันรักและคิดถึงคุณมาก หวงมากกกกกกก แต่ผลกลับผิดคาดค่ะ เขาเงียบคะ............ไม่มีการติดต่อใดๆ หายไปตั้งเเต่วินาทีนั้น กะเทยก็ทระนงค่ะ ไม่คุยก็ไม่คุย 3 วันผ่านไป ก็เข้าอีหรอบเดิมค่าาาาา... คือการทักเขาก่อนว่าทำไม หนูทำอะไรไม่ถูกใจพี่หรอ ทำไมถึงไม่คุยกับหนู ไม่สบาย เป็นอะไรหรือเปล่า กดอ่านคะ เเต่เงียบ เราก็ต่อเป็นชุดค่ะ ร่ายยาว สาวโยนเเตง สุดท้ายคำตอบที่ได้มาคือ "พี่ไม่ขอพูดเยอะ และขอร้องอย่าถามเยอะ" ปึ้ง!!!!!!!! ตึง เปรี๊ยะ และเขาก็พูดต่อมา สรุปใจความว่า เขาเหนื่อย ที่ต้องมีคนมาคอยหาเรื่องเขา ทุกคนรอบข้างมาเอาเเต่กับเขา ไม่มีใครเห็นใจเขาเลย งานเขาก็เยอะ ภาระเขาก็มี ค่าใช้จ่ายนั้น นู้นนี่/////////
////// อึ้งคะ และไม่รู้จะพูดต่อยังไงเหมือนกัน ยอมรับและรู้ชะตาตัวเองคะ คิดเลยนะว่า คงผิดที่เราเองก็ไม่พยายามเข้าใจเขามากพอ ไม่รู้ปัณหาที่แท้จริงของเขา เราพลาดเองที่ระเเวงเขา คิดไปต่างๆนาๆ แต่ลึกๆในใจ เชื่อไหมว่า เรายังหาคำตอบว่าใช่ไหม??? ว่า "สิ่งที่เราพูดวันนั้น ทำให้เราต้องจากกันวันนี้" เหตุผลแบบนั้น พี่เขาถึงตัดสินเราแบบนี้ เพราะตลอดที่คบกับเขามา พูดได้เลยว่า ไม่มีจิตปลอกลอก หลอกลวง เขาเลย เราไม่ต้องการให้เขาเลี้ยงดู หรือทิ้งตัวเป็นภาระของเขา หรืออยากได้อะไรพิเศษๆมากกว่าภรรยาที่จดทะเบียนของเขา เงินที่หยิบยื่น เขาช่วยมา ก็หาทางทยอยคืน อยากช่วยเขา ในยามที่เขาพูดเหนื่อยจังวันนี้ เราผิดด้วยหรือที่เราขอเเค่เวลา ไม่ได้เจอกันอย่างน้อยโทรหา คุยกันเหมือนปรกติ ห่วงใยกัน คิดถึงกัน ช่วงหลังๆเราเอง ที่เป็นฝ่ายโหยหาเขา เป็นห่วงเขา อยากเจอเขา อ้อนวอนขอพบเขา เหมือนขอเศษทานอ่ะ เหมือนว่าเราค่อยๆหายไปจากความรู้สึกเขาในช่วงนั้น เราไม่ใช่คนหรืออะไรที้เขาจะต้องใส่ใจมากนัก เพราะ งาน ภรรยา อนาคตเขา หรืออะไรนอกเหนือจากนี้ คงสำคัญกับเขามากกว่าเรา ........
ยอมรับว่าปัจจุบันนี้ บางทีเรายังคงไลน์ไปถามเขา ว่าเป็นไงบ้าง เล่าเรื่องลูกหมาของเรายามไม่สบาย พอคุย พอถามเขาว่า เรากลับมาเหมือนเดิมได้ไหม? ก็ได้คำตอบทำนองว่า เดี๋ยวอยากคุย จะทักไปเองนะ เรายังคุยกันได้ ความรู้สึกยังเหมือนเดิม ไม่มีใครแน่นอน แต่เขาขอเคลียร์อะไรๆ ของเขาก่อน ภาระ ปัณหาเขาเยอะ ไว้ว่างๆคงได้เจอกัน ซึ้งแบบนี้เรารู้สึกว่า เราไม่ใช่คนรักของเขาอีกแล้วใช่ไหมคะ ไม่ต่างอะไรกับแค่......ของเขาที่เขาเคยผ่านมา นี่ก็กินเวลากว่า 4 เดือนแล้วที่เขาห่างหายไป มีไลน์มาถามเรื่องหมาบ้าง ถามเราเรื่องงานใหม่บ้าง (มีไทม์ไลน์กันและกัน เขาเลยรู้เรื่องราวเรา เเต่เราดูของเขาไม่ได้) เเต่ก็มาๆหายๆ เราเองก็ท้อแล้วคะ กำลังจะหมดแรง แต่ไม่เคยหมดรักเขาเลย บางทีมองหน้าน้องหมา ก็นึกถึงวันที่เขาพาเรามาเจอกัน วันที่เรานอนด้วยกันพร้อมกัน พ่อ เเม่ ลูก เเหย่ลูก แกล้งลูกสนุกสนาน ตอนนี้ไม่มีละช่วงเวลาเเสนสุข และก็ไม่รู้จะมีอีกไหม..... อยากให้ทุกคนพูดความจริงคะ ว่า เราควรทำอะไรต่อไป ด่า ประนาม พูดให้เราได้คิดหน่อยนะคะ อยู่แบบนี้มันทรมานจิงๆ......