โตเป็นผู้ใหญ่ ทำไมมันยากจัง

ตอนเด็กๆ รู้สึกว่าจะทำอะไร จะตัดสินใจอะไรมันง่ายเหลือเกิน
เราชอบทำผิดพลาดบ่อยๆ พ่อแม่ก็จะคอยบอกว่า ไม่เป็นไรนะ ไม่ก็สอนตักเตือน
ตอนนั้นเรายังมีความมั่นใจว่าเราจะดีขึ้น เราจะพัฒนาได้

พออยู่กับเพื่อน เพื่อนก็ยังอะลุ่มอล่วยให้กันได้ พลาดอะไรก็อาจโดนเก็บมานินทาบ้าง
หากสะดวกก็เตือนกันตรงๆบ้าง
แต่ถ้าเรายังเป็นคนที่ดีพอ เขาก็พร้อมที่จะคบกับเรา

ชีวิตเราคงเจอแต่อะไรง่ายๆ แบบนี้มาตลอดละมั้ง

พอเรียนจบ ความรับผิดชอบยิ่งมาก แม้ไม่ขัดสนเงินทองก็ต้อง หาการงานที่ดีให้ได้
เป็นลูกน้องที่ดี ต้องเป็นคนที่เก่ง ฉลาด ดูน่าเชื่อถือ
กับคนที่เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วอาจจะง่าย แต่คนที่พยายามเท่าไหร่ก็ยังไม่ดีเนี่ยสิ
จนบางทีก็สงสัย เราพยายามจริงหรือแกล้งพยายาม
คนที่เก่งจริงต้องฝืนตัวเองได้ แต่เราเอาแต่ใจตัวเองมากเนี่ยสิ

พอมีความรัก มีสังคม มีเพื่อนเก่า มีครอบครัว ความสัมพันธ์เยอะขึ้น เราก็ต้องมารับผิดชอบความสัมพันธ์
เราเปิดรับเขาเข้ามาในชีวิต เราก็ต้องประคองมันไปให้ได้
ต้องใส่ใจพอ มีเวลาให้ ต้องจริงใจ ต้องมีน้ำใจในทุกความสัมพันธ์
ถ้าคุณคิดว่าทำทุกอย่างได้ดีพร้อม เมื่อมีแฟนคุณอาจผิดฟอร์มไปหมดเลยก็ได้
สิ่งนี้แหละที่เรารู้สึกว่ายากที่สุด จนตอนนี้ยังทำไม่ได้ ยังต้องทำให้แฟนน้อยใจกับนิสัยเดิมๆ ของตัวเอง

จนตอนนี้ เราไม่เชื่อว่าตนเองจะแก้ปัญหาได้ทุกอย่างแล้ว บางเรื่องขอโทษจนเฟ้อไปแล้ว บางเรื่องทำได้แค่ยอมรับว่าบกพร่องแล้วพยายามแบบไม่เห็นจุดหมายต่อไป
เราจะต้องอยู่กับความบกพร่องและความขัดแย้งไปชั่วชีวิตหรอ เราควรทำอย่างไรดี เรารู้สึกว่าตัวเองบกพร่องจนอยากจะฉีกขยำตัวเองปาลงถังขยะ แต่เราก็ทำร้ายตัวเองไม่ได้ เพราะทุกคนสั่งห้าม

ขอบคุณที่มาฟังเราพล่ามบ้าบอและแสดงความคิดเห็นค่ะ
ขอบคุณมากๆอีก ถ้าความเห็นของคุณทำให้เราพ้นจากความรู้สึกแย่ๆ นี้ไปได้