โง่ หรือ ฉลาด

ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน…
ผมเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนึง…
ที่มีมันสมองและไหวพริบดีมากคนหนึ่งเลยก็ว่าได้…
และด้วยความที่เป็นเด็กหัวรั้น ดื้อ ไม่ค่อยเชื่อใคร…
มันเลยทำให้ผมเป็นคนที่ชอบค้นหาความจริงด้วยตัวเองเสมอ…

สิ่งเหล่านั้นมันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองฉลาดมาก…
รู้รอบไปในทุกเรื่อง…

มีอยู่วันนึง ผมเห็นผู้ใหญ่กินก๋วยเตี๋ยวที่ใส่เส้น…
ไปพร้อมๆ กับกินข้าวสวย…
ด้วยความฉลาดที่เกินวัยของผม…
ผมเลยบอกกับสิ่งที่ผมได้เห็นว่า…
มันคือการกินที่โง่มากๆ…
เพราะเส้นก๋วยเตี๋ยวก็คือแป้งและมันก็คือคาร์โบไฮเดรท…
ซึ่งมันก็เหมือนกันกับการกินข้าว…
เพราะข้าวคือแป้งและคาร์โบไฮเดรท…
จะกินซ้ำซ้อนกันไปเพื่ออะไร…
ร่างกายคนเราไม่ได้ต้องการคาร์โบไฮเดรทมากขนาดนั้นนะ…
รู้บ้างไหม ไอ้ผู้ใหญ่โง่…

จวบจนถึงวันนี้…
ในวันที่ผมมีภาระมากมาย…
มีเด็กน้อยตาใสๆ มาคอยนัวเนียอยู่ข้างกาย…
มันคือวันที่ผมไม่ใช่เด็กที่ฉลาดอีกต่อไป…

ความเข้าใจ มันเข้ามาแทนตรงรอยต่อระหว่าง…
ฉลาด กับ โง่…
มันไม่ต้องมีคำใดๆ มาอธิบาย…

เข้าใจ ฉันเข้าใจทุกอย่าง…

แล้วหลังจากนี้ผมคงจะต้อง…
กินก๋วยเตี๊ยวกับข้าวต่อไปอีกซักพักใหญ่…

แล้วก็ไม่รังเกียจ…
หากจะมีเด็กคนไหนบอกว่าผมโง่…
ที่กินคาร์โบไฮเดรทซ้ำซ้อน…

และผมยังคงยิ้มอยู่…