ผมเห็นแก่ตัวมากมั้ย และจะทำไงดีกับความรู้สึกนี้ดี

กระทู้คำถาม
คือ ผมมีคนคุยอยู่แล้ว เราเหมือนแฟนกัน ผมคือแฟนเค้าสำหรับเค้า แต่ผมยังไม่อยากเรียกเค้าว่าแฟน ผมแค่รู้สึกว่าเค้าน่าเบื่อ เค้าดีมาก ดีกับผมทุกอย่าง ทำเพื่อผมทุกอย่าง เค้าหน้าตางั้นๆ ไม่หล่อไม่ขี้เหร่ เรียนเก่ง ขยันทำงาน เรียนมหาลัยชื่อดังติด 1 ใน 5 ของโลก ผมก็คบเค้าไปวันๆ ทำให้ผมคิดว่าถ้า ผมเจอคนที่ใช่กว่าเมื่อไหร่ ผมก็จะไป (เราอยู่ไกลกันด้วยมั้งครับ ผมกับเค้าเจอกันที่ไทย ก่อนที่เค้าจะกลับไปเรียนต่อ)

จนวันนึง ผมเจอคนที่ใช่กว่าเค้า หุ่นดีกว่าเค้า หน้าดีกว่าเค้า หล่อกว่าเค้า
ผมไปเที่ยวกับคนใหม่ ไปเดทกับ ผมรู้ว่าผมมีความสุขกับคนใหม่มากกว่า คนใหม่เทคแคร์ผมดีทุกอย่าง จนหลายวันเข้าผมคิดว่าผมจะทิ้งคนเก่า ไปหาคนใหม่ ผมก็เลยสารภาพความในใจกับคนใหม่ เพราะคนใหม่กำลังจะกลับประเทศ ทั้งคนเก่าและใหม่อยู่ประเทศเดียวกัน ว่าผมชอบนะ แต่เค้าไม่ได้คิดเหมือนผม เค้าคิดกับผมแค่เพื่อน ผมเสียใจมากครับ ร้องไห้อยู่หลายวัน แต่ผมก็ยังดีที่มีอีกคนอยู่

ผมเลยสารภาพความจริงกับเค้าคนเก่า เค้าก็เสียใจ ผมร้องเค้าก็ร้อง ผมว่าผมขอโทษ ผมผิดเองทั้งหมด ผมไม่อยากมีใครแล้ว แต่เค้าก็ไม่ยอมไป เค้าบอกเค้าให้อภัยผมนะ เค้าบอกว่าที่ผ่านมาเค้าซื่อสัตย์กับผมตลอด ขอแค่ผมอย่าทำอีก ผมสงสารเค้าเลยกลับไปคุยกับเค้าเหมือนเดิม เค้าเป็นคนดีแต่ไม่รู้ทำไม ผมยังไม่รู้สึกรักแบบพูดว่ารักได้ไม่เต็มปาก แต่ผมก็ไม่อยากเสียเค้าไป
ผมควรทำไงดี กับความรู้สึกนี้ หลังจากนี้ผมก็คง ไม่เปิดใจให้คนอื่นแล้วครับ ลองคบกับเค้าดูอีกสักตั้ง เผื่อผมจะรักเค้ามากขึ้นรึป่าว หรือผมควรทำอย่างไรดีครับ
ขอคำแนะนำด้วยครับ สับสนมาก ขอบคุณครับ
แก้ไขข้อความเมื่อ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่