**โลกิยครรโลง** ครรลองห้า

๐ อัจฉริยะนั้น     รังเกียจ
ทางที่ถูกเหยียบเหยียด     ย่ำให้
ดินแดนไป่ถึงเสียด     สำรวจ หาเอย
ปัจจุบันหาได้    ดุจห้วงใจถวิล ฯ

๐ อัจฉริยะคล้าย     ดาวตก
ลิขิตเผาผลาญหมก     มอดไหม้
ภาสวรส่องระทก     ทำสว่าง
ยามยุคสมัยให้     ห่ำห้วงสว่างไสว ฯ

๐ พรสวรรค์ใช่น้อย     หนึ่งเดียว
ธรรมชาติสรรเฉลียว     ฉลาดไซร้
สมบัติบ่งหลายเชียว      กรรมสิทธิ์ ร่วมแฮ
ชนทุกชนร่วมใช้     ช่วยสร้างสรรค์ไฉน ฯ

๐ ภารกิจฉลาดไซร้     ใช่ตอบ
อัจฉริยะเสนอนอบ      ตอบให้
อันปุถุชนชอบ     ซักช่าง ถามนา
สามารถตอบถามได้      ง่ายแท้แย่ไฉน ฯ

๐ ธรรมดามนุตนั้น     ปรับตัว
เข้ากับสังคมนัว     นั่นแล้
ปานประหนึ่งสิทธิ์รัว      ศักดิ์สิทธิ์
อัจฉริยะแท้      ท่องแคว้นเหมาะสม ตนเอย ฯ

๐ อัจฉริยะสร้าง     มหัศจรรย์
ไร้เชื่อไผเสาะสรรค์      สืบได้
ตะเกียงส่องคืนวัน      เวียนจรด
ขจัดเขลาหมองไหม้      มอดม้วยช่วยมหันต์ ฯ

๐ สามารถกับสติคล้าย      คมมีด
บากบั่นหินลับกรีด     กร่อนบ้าง
คมมีดที่คมรีด     ไป่ลับ คมนอ
สนิมกร่อนสลายสล้าง      ขจัดสิ้นความคม ฯ

๐ อุดมการณ์ดั่งด้วย     ดวงไฟ
ประทีปส่องขจัดไกล     รัตตกล้ำ
ทิศทางที่สดใส      โชติชลิต สว่างแฮ
ไร้ทิศทางย่อมช้ำ     ชีพล้วนละสนอง ฯ

๐ เป้าหมายเรื่องถูกต้อง     ตรองทำ
ลุซึ่งเป้าหมายนำ     น่าสู้
วิธีที่ถูกกรรม     กำหนด
จำว่าจำเป็นรู้     ลุเป้าดลหมาย ฯ

๐ หากเป้าหมายที่เร้า     รุกใจ
คือที่หนึ่งสมัย     สู่สร้าง
สองสามสี่รับไป      ไป่หมด ไฟแฮ
ห่อนอับอายอ้างว้าง      ว่าล้วนภูมิใจ ฯ

๐ อุดมการณ์ไป่ทิ้ง     ทอดเรา
ชนที่พากเพียรเนา     เพียบพร้อม
อย่ายอมหยุดหย่อนเบา      ขยันบ่ม ทนนา
อยู่ท่ามกลางแสงห้อม      สื่อล้อมอุดมการณ์ ฯ

๐ เป้าหมายระยะสั้น     สู่ยาว
ป้องไป่ผิดระนาว      รับน้อม
ความฝันสุกสกาว     ส่องสด ใสนา
เชื่อมั่นตนเพียรพร้อม      พรั่งถ้วยรางวัล ฯ