รักนี้ไม่มีพอ!! สามีที่ฉันนอกใจ!!

จิงๆไม่รุ้จะเริ่มจากตรงไหนดี มีเรื่องราวในชีวิตที่น่าตกใจ สะพรึง เยอะแยะไปหมด
คือว่าเราเปนเดกวัยรุ่นอารมร้ายๆคนนึง. ที่ทะเลาะกับทางบ้านจนหนีออกจากบ้านไปใจแตก
ทำงานเปนพนักงานเสิร์ฟ ลงท้ายด้วยการขายตัว มีเสี่ยเลี้ยง  แต่เรียนหนังสือตลอดนะคะ
แต่ก้อใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะสำนึกได้และกลับมาใช้ชีวิตเยี่ยงคนปกติ
เรากับสามีรู้จักกันตั้งแต่เราหนีออกจากบ้าน เค้ารู้เรื่องเราทั้งหมด ทั้งที่เราขายตัวด้วย
เมื่อก่อนเราเคยเปนแค่เพื่อนกัน แฟนของพี่ที่รุ้จักกันไรงี้
จิงๆก้อไม่มีอะไรมาก เมาแล้วเอากัน. ผลคือท้อง!!!!!
ณ ตอนนั้นหน้าที่การงานเราก้อโอเคอ่ะ.  รายได้เค้าก้อเยอะพอสมควร. เราเลยคิดว่าเราจะแต่งงาน
เราอยากรับผิดชอบ. แต่คือ. เราพึ่งเรียนจบอ่ะ. เราอายุ20ต้นๆ แฟนเราอยุ20ปลายๆ
แล้วคือตอนนั้น. ด้วยความที่เลวโดยสันดารคือตอนแรกไม่รุ้ว่าตัวเองท้องค่ะ.
ก้อกินเหล้าเมายา. เล่นยาด้วย แต่ก้อไปตรวจครรภ์นะคะ. เดกในท้องก้อดูปกติดี
สรุปคือ เอาวะ แต่งก้อแต่ง ในใจลึกๆก้อแบบ ผู้ชายคนเนี้ยนะ จะมาเปนผัวกุ. ไม่เคยนึกเลยว่าจะเปนคนนี้
แต่เพราะผลกรรมจากความเลวอันไหน มิทราบได้.
คืนวันแต่งงาน เราพึ่งมาค้นพบว่าตัวอ่อนในครรภ์ฝ่อไปแล้ว ไม่มีแล้วเสียงหัวใจ คือเราแท้งลูกอ่ะ
แต่ก้อแบบ ไหนๆก้อแต่งไปแล้ว ถอยหลังไม่ได้แล้ว แฟนเราก้อรักเราดี เราจึงตัดสินใจซื้อบ้านและรถด้วยกัน
จนถึงจุดๆนี้. ความเครียด. การผูกมัด. ความรับผิดชอบ. ความกดดัน. ความน่าเบื่อ มันเริ่มมาเกาะหน้าเกาะหลังเราละ
เปนอะไรที่เราไม่เคยเจอ. จะไปไหนก้อต้องนึกถึงแบบ. สิ้นเดือนล่ะ บ้านนะ รถนะ บัตรเครดิตนะ. คือผูกมัดมาก
กลายเป็นความเบื่อแบบสะสม ละคือแฟนเราเค้าไม่คิดไรไง เค้ารักเรารักครอบครัว เปนแบบแฟมิลี่แมน ชอบอยุ่บ้านทำกับข้าวดูแลบ้าน
แต่เราอ่ะชอบเท่ว ชอบความสนุก ชอบความตื่นเต้น เรากลายเปนแบบเบื่อมากกก. แต่ก้อเออๆทนๆไปเพื่อครอบครัว  จ  ิงๆโดยพื้นฐานเราเปนคนเจ้าชู้นะ
เราเริ่มโหลดเกมมาเล่นแก้เซง. เรากลายเปนคนติดเกมมากกกกก. จนเจอเกมๆนึง เปนเกมทำสงครามแบบเปนทีม
ทีนี้...  ก้อเริ่มมีผู้ชายเข้ามาก้อแบบคุยเล่นๆไม่คิดไรมาก. จนเราไปเจอผู้ชายคนนึง. คือเหมือนเคมีตรงกัน
เค้าเปนคนตลก เปนคนสนุก. เราคุยก่ะเค้าเยอะมากกกก.  อ้ออลืมบอกเค้าอยุ่จังหวัดใกล้ๆกับเราด้วยอ่ะ
ตอนแรกเราก้อโกหกว่าเราไม่มีแฟนนะ. ก้อคุยกันเรื่อย คุยทั้งวันทั้งคืน. คือแฟนเผลอปุบก้อจับโทสับมาคุยเลย
จนวันนึง. เค้าก้อแวปมาหาเราที่ทำงาน. บอกเลยว่าตื่นเต้นมาก. ดีใจมาก มีความสุขมากกกก
หลังจากนั้นเราก้อคุยกันเยอะขึ้นไปอีก  สนิทกะนมากขึ้น แล้วเค้าก้อสารภาพว่าเค้ามีแฟนแล้ว. เราก้อเลยยอมรับด้วยครึ่งนึ่งว่าเรามีแฟนแล้ว
แต่เราก้อไม่ได้บอกว่าเราแต่งงานนะ.  คือแบบแค่บอกว่ามีแฟนอ้ะ
แล้วเราก้อเริ่มคุยเรื่องทะลึ่งๆกัน. เค้าก้อมาหาเราบ่อยขึ้น ไปกินข้าว ไปขับรถเล่น
เรามีควมสุขนะเวลาอยุ่ก่ะเค้า. เราคิดว่าเค้าคงมีความสุขมากเหมือนกัน. คือเหมือนแบบ
เราเบื่อทางบ้าน.  เค้าก้อทะเลาะกับแฟนบ่อย   เราจึงมาเจอกัน

และแล้ววววว.  วันนึงแฟนเราเค้าไปธุระที่กรุงเทพ. เปนครั้งแรกทีเรามีอะไรกัน
เราไม่รุ้ว้าผีห่าซาตานตัวไหนหรือความชั่วความเลวจากจิตใจเบื้องต่ำส่วนไหน
ทำให้เรายอมนัดเจอกับเค้าที่โรงแรม แล้วคืนนั้นเราก้อมีอะไรกัน
พูดจิงๆเลยนะ. เรามีความสุขมากกก. คือแบบ. ที่ผ่านมา ลึกๆเรารู้มาตลอดในใจเราอ่ะ
ว่าผู้ชายคนที่เราแต่งงานด้วย. คือคนดี ดีมาก. แต่เราไม่เคยคิดเลยว่าเราจะแต่งงานกันผู้ชายคนนี้
ถึงเค้าจะดี. แต่เค้าไม่ใช่คนที่ใช่. ถ้าเราไม่ท้องเราคงไม่แต่ง. แต่กับกิ๊กเรา เราแบบเฮ้ยยย. มันใช่อ่ะ
เราไม่เคยรุ้สึกแบบนี้. แล้วแบบไม่ใช่เราไม่รักแฟนเรานะ. ความดีของเค้า เวลาที่ผ่านมาสองปี สองปีที่แต่งงานกัน
เราก้อรักเค้า. แต่มันไม่พอให้เราซื่อสัตย์กะบเค้าหรอ. คือเค้าเราเลว
เราสับสนไปหมด แต่ก้อทำไปแล้ว
ครั้งแรกมะนเปนอะไรที่ยากมากกที่สุด ครั้งที่สองมันก้อยากน้อยลง
ครั้งสี่สองมันเลยตามมาไวจนนึกไม่ถึง. แล้วชีวิตครอบครัวเราล่ะ. เราสับสน
ไม่แน่ใจกับชีวิต เราคิดอยุ่ตลอดว่าถ้าเรามีลูกจิงๆเราคงไม่เปนแบบนี้. เราคงไม่เบื่อ
เราคงมีจุดหมายในชีวิต. เราคงทำเรื่องเลวๆแบบนี้ไม่ลง หรือ จิงๆแล้วมันคือข้ออ้าง
จิงๆแล้วเราเลวโดนสันดานหรือ?? เราไม่แน่ใจ
เอิ่มม. ต้องไปละ. สามีสะดุ้งตื่นละ