ปิดเทอมละได้สมัครพันทิปสักที อยากระบายอัดอั้นมานาน เข้าเรื่องๆ
คือเรามีเพื่อนไปไหนมาไหนด้วยกันที่ร.ร.อยู่3คน เราเป็นเพื่อนกันมาจะ5ปีละ รู้จักกันมาตั้งแต่ม.1 เพื่อนเราไม่เหมือนเพื่อนคนอื่น คือ
1.เราไม่พูดคำหยาบใส่กันเลย เพื่อนเราไม่พูดคำหยาบใส่ใคร อย่างคำที่เราใช้เรียกกันไม่มีคำว่า กู (เราเป็นคนที่พูดคำหยาบนะบางแต่แค่โอกาสกับเพื่อนคนอื่นๆ) แต่เราเห็นเพื่อนคนอื่นๆในห้องเราแทนตัวเองว่า กู หรือพูดคำหยาบใสกันเล่นๆ เราว่ามันดูจริงใจดีนะ เราอึดอัดมากที่ไม่สามารถพูดคำเหล่านั้นกับเพื่อนในกลุ่มได้ ที่จริงมันก็พูดได้แหละ แต่เราเห็นเพื่อนไม่พูดคำหยาบกันเราก็ไม่อยากจะทำตัวแปลกแยก
2.เรารู้สึกว่าเพื่อนไม่ค่อยใส่ใจเรา
สถานการณ์ตัวอย่างที่1 แทนเพื่อนว่า ก ข ค นะ :: อย่างตอนเช้าที่กำลังจะไปเข้าแถวเคารพธงชาติกันถ้าเพื่อน ก ยังไม่ออกมาจากห้อง เพื่อน ข หรือ ค ก็จะเรียกหรือถามว่าทำไมยังไม่ออกไปเข้าแถว แต่พอเป็นเราบ้างทั้ง3คนไม่มีใครถามหาเราแล้วก็ไปเข้าแถวแบบไม่รอเราเลย
สถานการณ์ตัวอย่างที่2 เวลาเราเสนออะไรไปหรือถามอะไนไปเพื่อนก็จะไม่ฟังเรา เราเรียนพอไปได้ แต่ทั้งสามเรียนเก่ง
3.เรื่องที่น่าสลดใจสำหรับเราคือ วันปัจฉิม ม.3 เราไม่มีน้ำตาให้กันสักหยด เหมือนจะดูดีนะแต่ไม่ใช่ มันควรจะมีออกมาบ้างสิน้ำตาแห่งความสุขตลอด3ปีที่อยู่ด้วยกันมา หรือน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดที่ใน3ปีนี้เคยทำสิ่งแย่ๆใส่กัน มันไม่มีเลย เราลองมองไปรอบๆตัวเรานะเราเห็นทุกคนมีน้ำตาร่วมกัน ได้เห็นน้ำตาแห่งความจริงใจซึ่งกันและกัน วันนั้นเราอึดอัดใจมาก เราหาเหตุผลดีๆมาปลอบใจตัวเองไม่ได้เลย
4.เวลาที่ครูประกาศคะแนนสอบออกมาแล้วเราได้น้อยที่สุดในกลุ่มเพื่อนในกลุ่มก็จะไม่คุยกับเราไปซักพักใหญ่ๆ เป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัดใจสำหรับเรานะ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเพื่อนถึงมีปฏิกิริยานี้กับเรา ไม่มีใครปลอบใจเราเลย แต่ทุกครั้งที่เราเห็นเพื่อนในกลุ่มคนใดคนหนึ่งได้คะแนนน้อยเราก็จะปลอบใจเขาเพราะเราเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
เรามอบความจริงใจให้พวกเขาตลอด4ปีที่ผ่านมานะ แต่ทำไมเรารู้สึกว่าไม่เคยได้รับความจริงใจจากเพื่อนบ้างเลย เราอยากมีเพื่อนเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ทุกครั้งที่เรา4คนไปไหนมาไหนด้วยกัน เราจะเดินรั้งท้ายพวกเขาตลอด เป็นที่เราไม่เดินเร็วๆมัวแต่ช้าหรือว่าเพือนไม่เห็นเราเลยกันแน่ เราก็พยายามคิดไปในแง่ดีไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่พวกเขาก็ทำให้เราได้คิดอยู่เรื่อย มีหลายครั้งที่เรารู้สึกตื้อ อึดอัด อยากร้องไห้ออกมาแต่มันก็ร้องไม่ออก เราวางตัวไม่ถูกจริงๆ ทำอะไรก็แปลกแยกตลอด จะว่าตัวเองโดนแบนก็ไม่ใช่เพราะเราพูดคุยกันปกติดีไม่มีอะไรรุนแรง
ปล.ทุกคนมีเพื่อนแบบนี้เหมือนเราบ้างมั้ยเราจะได้สบายใจ ไม่มัวมาคิดมากแบบนี้เพราะมันเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลย
เรากำลังมีเพื่อนไม่จริงใจอยู่รึป่าว?
คือเรามีเพื่อนไปไหนมาไหนด้วยกันที่ร.ร.อยู่3คน เราเป็นเพื่อนกันมาจะ5ปีละ รู้จักกันมาตั้งแต่ม.1 เพื่อนเราไม่เหมือนเพื่อนคนอื่น คือ
1.เราไม่พูดคำหยาบใส่กันเลย เพื่อนเราไม่พูดคำหยาบใส่ใคร อย่างคำที่เราใช้เรียกกันไม่มีคำว่า กู (เราเป็นคนที่พูดคำหยาบนะบางแต่แค่โอกาสกับเพื่อนคนอื่นๆ) แต่เราเห็นเพื่อนคนอื่นๆในห้องเราแทนตัวเองว่า กู หรือพูดคำหยาบใสกันเล่นๆ เราว่ามันดูจริงใจดีนะ เราอึดอัดมากที่ไม่สามารถพูดคำเหล่านั้นกับเพื่อนในกลุ่มได้ ที่จริงมันก็พูดได้แหละ แต่เราเห็นเพื่อนไม่พูดคำหยาบกันเราก็ไม่อยากจะทำตัวแปลกแยก
2.เรารู้สึกว่าเพื่อนไม่ค่อยใส่ใจเรา
สถานการณ์ตัวอย่างที่1 แทนเพื่อนว่า ก ข ค นะ :: อย่างตอนเช้าที่กำลังจะไปเข้าแถวเคารพธงชาติกันถ้าเพื่อน ก ยังไม่ออกมาจากห้อง เพื่อน ข หรือ ค ก็จะเรียกหรือถามว่าทำไมยังไม่ออกไปเข้าแถว แต่พอเป็นเราบ้างทั้ง3คนไม่มีใครถามหาเราแล้วก็ไปเข้าแถวแบบไม่รอเราเลย
สถานการณ์ตัวอย่างที่2 เวลาเราเสนออะไรไปหรือถามอะไนไปเพื่อนก็จะไม่ฟังเรา เราเรียนพอไปได้ แต่ทั้งสามเรียนเก่ง
3.เรื่องที่น่าสลดใจสำหรับเราคือ วันปัจฉิม ม.3 เราไม่มีน้ำตาให้กันสักหยด เหมือนจะดูดีนะแต่ไม่ใช่ มันควรจะมีออกมาบ้างสิน้ำตาแห่งความสุขตลอด3ปีที่อยู่ด้วยกันมา หรือน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดที่ใน3ปีนี้เคยทำสิ่งแย่ๆใส่กัน มันไม่มีเลย เราลองมองไปรอบๆตัวเรานะเราเห็นทุกคนมีน้ำตาร่วมกัน ได้เห็นน้ำตาแห่งความจริงใจซึ่งกันและกัน วันนั้นเราอึดอัดใจมาก เราหาเหตุผลดีๆมาปลอบใจตัวเองไม่ได้เลย
4.เวลาที่ครูประกาศคะแนนสอบออกมาแล้วเราได้น้อยที่สุดในกลุ่มเพื่อนในกลุ่มก็จะไม่คุยกับเราไปซักพักใหญ่ๆ เป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัดใจสำหรับเรานะ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเพื่อนถึงมีปฏิกิริยานี้กับเรา ไม่มีใครปลอบใจเราเลย แต่ทุกครั้งที่เราเห็นเพื่อนในกลุ่มคนใดคนหนึ่งได้คะแนนน้อยเราก็จะปลอบใจเขาเพราะเราเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
เรามอบความจริงใจให้พวกเขาตลอด4ปีที่ผ่านมานะ แต่ทำไมเรารู้สึกว่าไม่เคยได้รับความจริงใจจากเพื่อนบ้างเลย เราอยากมีเพื่อนเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ทุกครั้งที่เรา4คนไปไหนมาไหนด้วยกัน เราจะเดินรั้งท้ายพวกเขาตลอด เป็นที่เราไม่เดินเร็วๆมัวแต่ช้าหรือว่าเพือนไม่เห็นเราเลยกันแน่ เราก็พยายามคิดไปในแง่ดีไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่พวกเขาก็ทำให้เราได้คิดอยู่เรื่อย มีหลายครั้งที่เรารู้สึกตื้อ อึดอัด อยากร้องไห้ออกมาแต่มันก็ร้องไม่ออก เราวางตัวไม่ถูกจริงๆ ทำอะไรก็แปลกแยกตลอด จะว่าตัวเองโดนแบนก็ไม่ใช่เพราะเราพูดคุยกันปกติดีไม่มีอะไรรุนแรง
ปล.ทุกคนมีเพื่อนแบบนี้เหมือนเราบ้างมั้ยเราจะได้สบายใจ ไม่มัวมาคิดมากแบบนี้เพราะมันเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลย