คือประมาณว่าเขาเป็นหัวหน้างานหัวหน้าคน และใช้ชีวิตครอบครัวแบบไม่มีใครมาขัดความคิด มานานแล้ว อยู่คนเดียวมานาน
จนติดนิสัยเป็นว่าตัวเองถูกไปเสียหมดฉลาดเก่ง
นานๆทีผมจะออกความคิดเห็นทีนึงเขาก็จะบอกไม่ถูกไม่ใช่มันแบบนี้น่ะ
แบบว่า ฟัง...แค่ 1ใน10 แล้วตัดบทพูดต่อเลย ผมก็เลยเงียบ
บางเรื่องคือมันเป็นสิ่งที่ผมทำเป็นประจำและสนใจ มาหลายปีคือสนใจมากๆ
กลับถูกทับถมจากเขาใน5วินาที บางเรื่องเช่นเรื่องช่างซ่อมอะไรพวกนี้
ผมทำได้น่ะเขาก็จะตัดบทเป็น "มึไม่ต้องทำ จะทำเอง อย่ามั่ว สุดท้ายก็ต้องเรียกช่างจากข้างนอกมาก ซึ่งถ้าให้ผมทำจนเสร็จมันก็เสร็จแล้ว
บางเรื่องผมจะซ่อมแซมบ้านผมต้องถึงกลับแอบทำตอนผมว่าง (ตอนเขาไม่อยู่กลัวเขาจะห่ามแล้วเสียเงินไปเอาช่างข้างนอกมาทำ ).......
ทำเสร็จแล้วดูดีเขาก็จะทำหยิ่งๆ มองแบบหยาบๆ ไม่ร็ทำไมเขาเป็นอย่างงี้น่ะ คือญาติกันแท้ๆนะครับ
เคยมีผู้หญิงคนนึงมาบ้านเป็นผู้ใหญ่กว่า รุ่น 50 60
ตอนนั้นผมยัง21 อยู่มั้ง พอผมอยู่กับเขาสองคนเขาเข้ามาบอกผมว่าทำไมดูเก็บกดจัง
คือผมอยู่บ้านนี้ อยู่แบบไม่ออกความคิดเห็นอะไรเลยนะ เข้าใช้ไปไหนไปให้ลุกทันที
เขาสั่งนั่งๆ เขาสั่งยืนๆ ความรู้สึกของผมคือไม่ชอบเห็นคนทะเลาะกัน รู้ละว่าถ้าออกความคิดเห็นหรือสินอะไรไป
บางอย่างก็เรียนมา เขาจะต้องโมโหแล้วพูดเหมือนว่าเราเห็นเขาโง่ แล้วก็จะหงุดหงิด
ที่ผมไม่ชอบเพราะว่าผมต้องอยู่กับเขาในห้องเดียวกัน ต้องเห็นหน้ากัน นอนในห้องเดียวกัน
มันอยู่ใล้กันไม่มีห้องแบ่งผมเลยไม่ชอบเห็นคนที่ใกล้ชิคอารมณ์ร้ายหงุดหงิด
ผมจะอยู่แบบเงียบๆ ถ้าเขาบอกใช่ก็จะบอกใช่ตาม เขาไม่บอกดีก็จะบอกไม่ดีตาม
เพราะถ้าขัดนะแม้แต่"เรื่องเล็กๆ" มากๆเขาก็จะฉุนโวยวายขึ้นมา
(ไม่รู้จริงๆว่านักเลงเก่าเขามีนิสัยแบบนี้) เขาบอกเขามีแก้งเป็นนักเลงเก่ามาก่อน
เขาทำเหมือนว่าตอนนี้มึมาอยู่กับกู ต้องดูแลงานบ้านให้ก กจะให้เงินใช้
เขาก็จะใช้ชีวิตเหมือน ออกไปทำงาน กลับบ้าน กินนอน ออกไปทำงาน
งานอะไรเขาจะไม่สนเลย ทำกับข้าวเสสร็จก็ทำรกไว้แบบนั้น จะไม่เก็บเด็ดขาด
กินไรก็ทิ้งที่นั่นถ้าเราไม่เก็บเขาก็จะ-เราโดยการทิ้งไว้ที่เดิมให้เก็บไปผมก็เก็บประจำแหละ(ไม่อยากเห็นท่าทางหงุดหงิดของคนที่อยู่ด้วย)
วันไหนจะทำต่อจากความรกของตัวเองก็จะทำเหมือนว่า ทำงานบ้านมาทุกวันจะเคาะถ้วนเคาะจานเสียงดัง
ปิดประตูกระแทกดังเหมือนทำงานบ้านเหนื่อยมากล้างจาน 2 3 จานเพื่อมาทำกับข้าวกินต่อแล้วก็ทิ้งอีก 10 จานไว้ให้ผมล้าง
เหมือนไม่พอใจ ปกติปีนึงเขาก็ทำงานบ้านซัก เดือนนึงงานบ้านที่จะทำก็ประมาณ 0-1 ครั้งอะครับ ตอนได้ทำ
คับที่อยู่ได้น่ะ ผมเติบโตมาช่วงมัธยมอยู่ห้อง 1 หว่างแค่นั้นแหละครับอาศัยนอนเจ้าของบ้านเช่าก็ช่วยเรื่องค่ากินค่อยู่ให้
แต่คับใจจริงๆครับ พยายามจะหาความสุขนะแต่แบบว่า...ต้องมาเจอเรื่องพรรณนี้ประจำ
ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขา เข้ามาแล้วก็ผ่านไปอะคับแบบว่าออกแนวนี้แหละเก่งฉลาดให้ผู้หญิงหุปปากไม่ต้องแสดงความคิดเห็นเงียบและฟังเขาก่อน
แต่เข้าจะไม่ฟังผู้หญิงน่ะ แล้วก็โชวพาวไปเลยบางทีผมก็มองๆน่ะรู้เลยเดี๋ยวก็ไป ก็ไปจริงๆ
ไม่ว่าผมจะมีธุระอะไร เขาใช้ไปไหนผมก็ไปทันทีนะ นานๆทีเดือนนึงจะได้คุยกับแฟนไม่กี่ครั้งเขาใช้ผมก็ไปให้
(ทำไมเขาไม่ทำเอง) ก็อย่างทีบอกครับ ทำงาน กินนอน ออกบ้านทำงาน กินนอน
ไม่เกี่ยวกับว่าผมมาอยู๋ด้วยน่ะถ้าเขาอยู่คนเดียว ผมเคยทิ้งบ้านไว้ 5 วันผมกลับมารกครับเป็นรังหนูเลย
แมวเยี่ยวใส่เสื้อนักศึกษาผม เขายังไม่สนใจเลยปล่อยมันไวหยั่งงั้นแหละ ห่างกันไม่ถึง 5 ก้าว
มือผมตอนนี้เหมือนเป็นโรคพังผืดครับมือนิ้วจะเมื่อยง่ายเมื่อจะแข็งๆในแรงนิ้วไม่ถึง นาทีก็จะปวด
เขาใช้ผมบีบนวดเป็นชั่วโมง ผมเจ็บมือตั้งแต่นาทีแรกผมก็ทนบีบไป แต่ผมปวดจริงๆน่ะครับทำแบบนี้มาหลายปีแล้วครับ
ผมเคยบอกว่าผมปวดนิ้วไม่รู้เป็นไร คิดว่าคงเป็นพังผืดเข้าฟังแล้วก็ผ่านๆไป แล้วมองๆว่าผม
อะไร
ก็ใช้ต่อไปเรื่อยๆ ผมก็ไม่บ่นซักคน ตอนนี้ไปตรงกับหมอแล้วบอกว่าเป็นพังผืดจริงๆ สองข้าง
ผมรอเรียนจบทำงาน ไว้เอาเงินไปรักษาตัวเองเอาละกัน ไม่อยากติดเงินเขาเพราะทุกครั้งที่เขาจ่ายเงินอะไรให้เรา
หรือทำอะไรให้เขาจะเก็บเรื่องนั้นมาพูดให้คนที่เขาทำดีด้วยได้ฟัง
ประมาณว่าขับรถกลับไปต่างจังหวัดไปรับแม่ของ เสียเงินตั้งเกือบเหมื่น เขาพูดบ่อยมาก พูดให้แม่เขาฟังตอนที่ทะเลาะกัน
ผมก็ไม่รู้เขาจะสื่อจุดประสงค์อะไรน่ะ
จริงๆผมรู้สึกผมคุยกับผู้ใหญ่ได้ดีน่ะคนที่แก่กว่ามากๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงคุยกับญาติที่ห่างกันแค่ 10ปี แล้วโดนถูถูกดูแคลนขนาดนี้
คุณว่าผมต้องอยู่เงียบๆแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องไปขัดความคิดอะไรของเขา
คุณว่าผมทำแบบนี้ดีแล้วใช่ไหมครับ ผมรอพ้นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อน่ะ
******************
นี่เป็นเรื่องจริงไม่ได้แต่งขึ้น มีแบบนี้จริงๆ อย่าด่าเขาเลยนะครับกันไว้ก่อน เพราะเพื่อนๆผมเขาด่ากันหมดเลยเขาชวนผมไปอยู่ด้วย
แต่คงทำแบบนั้นไม่ได้
ผมอยู่ด้วยคนที่ผ่านไปมาก็พอเข้าใจว่า เขาเป็นคนแบบนี้ ป้าเขาก็รู้ เพื่อนต่างวัยญาติผู้ใหญ่ผมก็เคยโทรไปคุยกับเขา
ผมสนิทกับแม่ยาย (แม่แฟนผมมากคุยกันเข้าใจ)
เขาก็บอกเราเจอคนแบบนี้อย่าไปเถียงเราจำเป็นต้องอยู่ไป ทนไปเดี๋ยวเรียนใกล้จบก็แยกย้ายกันไป ให้มันได้อยู่คนเดียว
คนแบบนี้ต้องอยู่คนเดียว อะไรประมาณนี้ ผมก็ทำความเขาใจแล้วหล่ะ
*******************************
แต่พอมีใครรู้วิดีอยู่ร่วมชายคากับคนแบบนี้ให้มีความสุขไหมครับ
ผมทุกข์ใจน่ะ คืออยู่อะอยู่ได้ตอนมัธยมลำบากกว่านี้ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีห้องที่กว้างกว่าเดิม
ขอโทษที่ยาวครับมันนึกย้อนอะไรออกก็อยากที่จะเอามาเล่าให้ฟัง
ไม่อยากเก็บไว้ขอโทษที่แชร์ส่วนที่ไม่ใช่ความสุข จริงผมคุยกับแม่ยายผมก็ปลงไปได้เปาะนึงแล้วหละ
ผมไม่สนใจเลยนะที่จะอยู่เป็นล่างใคร ไม่แคร์เรื่องศักศรี แต่เขาทำเหมือนกับทุกๆสิ่งที่เราทำมันแย่ไปหมด
อะไรม่ถูกใจนี่โวยวายเป็นเรื่องใหญ่มาก
ถ้าคุณมีวิชาอยู่กับตัว ต้องอาศัยกับคนที่ไม่รู้วิชาแล้วอวดรู้ ไม่ฟังคนอื่นและด่ากลับเมื่อสอนจะทำตัวอย่างไรคับ*มีต่ออีกนะ
จนติดนิสัยเป็นว่าตัวเองถูกไปเสียหมดฉลาดเก่ง
นานๆทีผมจะออกความคิดเห็นทีนึงเขาก็จะบอกไม่ถูกไม่ใช่มันแบบนี้น่ะ
แบบว่า ฟัง...แค่ 1ใน10 แล้วตัดบทพูดต่อเลย ผมก็เลยเงียบ
บางเรื่องคือมันเป็นสิ่งที่ผมทำเป็นประจำและสนใจ มาหลายปีคือสนใจมากๆ
กลับถูกทับถมจากเขาใน5วินาที บางเรื่องเช่นเรื่องช่างซ่อมอะไรพวกนี้
ผมทำได้น่ะเขาก็จะตัดบทเป็น "มึไม่ต้องทำ จะทำเอง อย่ามั่ว สุดท้ายก็ต้องเรียกช่างจากข้างนอกมาก ซึ่งถ้าให้ผมทำจนเสร็จมันก็เสร็จแล้ว
บางเรื่องผมจะซ่อมแซมบ้านผมต้องถึงกลับแอบทำตอนผมว่าง (ตอนเขาไม่อยู่กลัวเขาจะห่ามแล้วเสียเงินไปเอาช่างข้างนอกมาทำ ).......
ทำเสร็จแล้วดูดีเขาก็จะทำหยิ่งๆ มองแบบหยาบๆ ไม่ร็ทำไมเขาเป็นอย่างงี้น่ะ คือญาติกันแท้ๆนะครับ
เคยมีผู้หญิงคนนึงมาบ้านเป็นผู้ใหญ่กว่า รุ่น 50 60
ตอนนั้นผมยัง21 อยู่มั้ง พอผมอยู่กับเขาสองคนเขาเข้ามาบอกผมว่าทำไมดูเก็บกดจัง
คือผมอยู่บ้านนี้ อยู่แบบไม่ออกความคิดเห็นอะไรเลยนะ เข้าใช้ไปไหนไปให้ลุกทันที
เขาสั่งนั่งๆ เขาสั่งยืนๆ ความรู้สึกของผมคือไม่ชอบเห็นคนทะเลาะกัน รู้ละว่าถ้าออกความคิดเห็นหรือสินอะไรไป
บางอย่างก็เรียนมา เขาจะต้องโมโหแล้วพูดเหมือนว่าเราเห็นเขาโง่ แล้วก็จะหงุดหงิด
ที่ผมไม่ชอบเพราะว่าผมต้องอยู่กับเขาในห้องเดียวกัน ต้องเห็นหน้ากัน นอนในห้องเดียวกัน
มันอยู่ใล้กันไม่มีห้องแบ่งผมเลยไม่ชอบเห็นคนที่ใกล้ชิคอารมณ์ร้ายหงุดหงิด
ผมจะอยู่แบบเงียบๆ ถ้าเขาบอกใช่ก็จะบอกใช่ตาม เขาไม่บอกดีก็จะบอกไม่ดีตาม
เพราะถ้าขัดนะแม้แต่"เรื่องเล็กๆ" มากๆเขาก็จะฉุนโวยวายขึ้นมา
(ไม่รู้จริงๆว่านักเลงเก่าเขามีนิสัยแบบนี้) เขาบอกเขามีแก้งเป็นนักเลงเก่ามาก่อน
เขาทำเหมือนว่าตอนนี้มึมาอยู่กับกู ต้องดูแลงานบ้านให้ก กจะให้เงินใช้
เขาก็จะใช้ชีวิตเหมือน ออกไปทำงาน กลับบ้าน กินนอน ออกไปทำงาน
งานอะไรเขาจะไม่สนเลย ทำกับข้าวเสสร็จก็ทำรกไว้แบบนั้น จะไม่เก็บเด็ดขาด
กินไรก็ทิ้งที่นั่นถ้าเราไม่เก็บเขาก็จะ-เราโดยการทิ้งไว้ที่เดิมให้เก็บไปผมก็เก็บประจำแหละ(ไม่อยากเห็นท่าทางหงุดหงิดของคนที่อยู่ด้วย)
วันไหนจะทำต่อจากความรกของตัวเองก็จะทำเหมือนว่า ทำงานบ้านมาทุกวันจะเคาะถ้วนเคาะจานเสียงดัง
ปิดประตูกระแทกดังเหมือนทำงานบ้านเหนื่อยมากล้างจาน 2 3 จานเพื่อมาทำกับข้าวกินต่อแล้วก็ทิ้งอีก 10 จานไว้ให้ผมล้าง
เหมือนไม่พอใจ ปกติปีนึงเขาก็ทำงานบ้านซัก เดือนนึงงานบ้านที่จะทำก็ประมาณ 0-1 ครั้งอะครับ ตอนได้ทำ
คับที่อยู่ได้น่ะ ผมเติบโตมาช่วงมัธยมอยู่ห้อง 1 หว่างแค่นั้นแหละครับอาศัยนอนเจ้าของบ้านเช่าก็ช่วยเรื่องค่ากินค่อยู่ให้
แต่คับใจจริงๆครับ พยายามจะหาความสุขนะแต่แบบว่า...ต้องมาเจอเรื่องพรรณนี้ประจำ
ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขา เข้ามาแล้วก็ผ่านไปอะคับแบบว่าออกแนวนี้แหละเก่งฉลาดให้ผู้หญิงหุปปากไม่ต้องแสดงความคิดเห็นเงียบและฟังเขาก่อน
แต่เข้าจะไม่ฟังผู้หญิงน่ะ แล้วก็โชวพาวไปเลยบางทีผมก็มองๆน่ะรู้เลยเดี๋ยวก็ไป ก็ไปจริงๆ
ไม่ว่าผมจะมีธุระอะไร เขาใช้ไปไหนผมก็ไปทันทีนะ นานๆทีเดือนนึงจะได้คุยกับแฟนไม่กี่ครั้งเขาใช้ผมก็ไปให้
(ทำไมเขาไม่ทำเอง) ก็อย่างทีบอกครับ ทำงาน กินนอน ออกบ้านทำงาน กินนอน
ไม่เกี่ยวกับว่าผมมาอยู๋ด้วยน่ะถ้าเขาอยู่คนเดียว ผมเคยทิ้งบ้านไว้ 5 วันผมกลับมารกครับเป็นรังหนูเลย
แมวเยี่ยวใส่เสื้อนักศึกษาผม เขายังไม่สนใจเลยปล่อยมันไวหยั่งงั้นแหละ ห่างกันไม่ถึง 5 ก้าว
มือผมตอนนี้เหมือนเป็นโรคพังผืดครับมือนิ้วจะเมื่อยง่ายเมื่อจะแข็งๆในแรงนิ้วไม่ถึง นาทีก็จะปวด
เขาใช้ผมบีบนวดเป็นชั่วโมง ผมเจ็บมือตั้งแต่นาทีแรกผมก็ทนบีบไป แต่ผมปวดจริงๆน่ะครับทำแบบนี้มาหลายปีแล้วครับ
ผมเคยบอกว่าผมปวดนิ้วไม่รู้เป็นไร คิดว่าคงเป็นพังผืดเข้าฟังแล้วก็ผ่านๆไป แล้วมองๆว่าผม
ก็ใช้ต่อไปเรื่อยๆ ผมก็ไม่บ่นซักคน ตอนนี้ไปตรงกับหมอแล้วบอกว่าเป็นพังผืดจริงๆ สองข้าง
ผมรอเรียนจบทำงาน ไว้เอาเงินไปรักษาตัวเองเอาละกัน ไม่อยากติดเงินเขาเพราะทุกครั้งที่เขาจ่ายเงินอะไรให้เรา
หรือทำอะไรให้เขาจะเก็บเรื่องนั้นมาพูดให้คนที่เขาทำดีด้วยได้ฟัง
ประมาณว่าขับรถกลับไปต่างจังหวัดไปรับแม่ของ เสียเงินตั้งเกือบเหมื่น เขาพูดบ่อยมาก พูดให้แม่เขาฟังตอนที่ทะเลาะกัน
ผมก็ไม่รู้เขาจะสื่อจุดประสงค์อะไรน่ะ
จริงๆผมรู้สึกผมคุยกับผู้ใหญ่ได้ดีน่ะคนที่แก่กว่ามากๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงคุยกับญาติที่ห่างกันแค่ 10ปี แล้วโดนถูถูกดูแคลนขนาดนี้
คุณว่าผมต้องอยู่เงียบๆแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องไปขัดความคิดอะไรของเขา
คุณว่าผมทำแบบนี้ดีแล้วใช่ไหมครับ ผมรอพ้นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อน่ะ
******************
นี่เป็นเรื่องจริงไม่ได้แต่งขึ้น มีแบบนี้จริงๆ อย่าด่าเขาเลยนะครับกันไว้ก่อน เพราะเพื่อนๆผมเขาด่ากันหมดเลยเขาชวนผมไปอยู่ด้วย
แต่คงทำแบบนั้นไม่ได้
ผมอยู่ด้วยคนที่ผ่านไปมาก็พอเข้าใจว่า เขาเป็นคนแบบนี้ ป้าเขาก็รู้ เพื่อนต่างวัยญาติผู้ใหญ่ผมก็เคยโทรไปคุยกับเขา
ผมสนิทกับแม่ยาย (แม่แฟนผมมากคุยกันเข้าใจ)
เขาก็บอกเราเจอคนแบบนี้อย่าไปเถียงเราจำเป็นต้องอยู่ไป ทนไปเดี๋ยวเรียนใกล้จบก็แยกย้ายกันไป ให้มันได้อยู่คนเดียว
คนแบบนี้ต้องอยู่คนเดียว อะไรประมาณนี้ ผมก็ทำความเขาใจแล้วหล่ะ
*******************************
แต่พอมีใครรู้วิดีอยู่ร่วมชายคากับคนแบบนี้ให้มีความสุขไหมครับ
ผมทุกข์ใจน่ะ คืออยู่อะอยู่ได้ตอนมัธยมลำบากกว่านี้ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีห้องที่กว้างกว่าเดิม
ขอโทษที่ยาวครับมันนึกย้อนอะไรออกก็อยากที่จะเอามาเล่าให้ฟัง
ไม่อยากเก็บไว้ขอโทษที่แชร์ส่วนที่ไม่ใช่ความสุข จริงผมคุยกับแม่ยายผมก็ปลงไปได้เปาะนึงแล้วหละ
ผมไม่สนใจเลยนะที่จะอยู่เป็นล่างใคร ไม่แคร์เรื่องศักศรี แต่เขาทำเหมือนกับทุกๆสิ่งที่เราทำมันแย่ไปหมด
อะไรม่ถูกใจนี่โวยวายเป็นเรื่องใหญ่มาก