ทุกทรมารกับความรักที่ไม่สมหวัง

ตั้งแต่เด็กผมโดนโรคทางทางจิตเบียนมาตลอด ผมทุกข์ทรมารเหลือเกินครับ ตอนนั้นผมอยากจะบวชเหลือเกิน เลยได้ฝึกพระกรรมฐานตั้งแต่อายุยังน้อยๆ ต้องการพระนิพพานเป็นที่ไปเพียงที่เดียว แต่ก็อย่างที่กล่าวไว้ตอนต้นคือ มีโรคทางจิตคอยเบียดเบียน เป็นโรคกลัวสังคม จะไปโรงเรียรแต่ล่ะทีต้องกัดฟันไป ทรมารโครตๆใครไม่เป็นไม่มีทางรู้ จากนั้นมีน้องผู้ชายคนนึงเขาก็เข้ามาในขีวิตของผม ผมตามดูน้องเขามานานกว่า4เดือน ผมรักน้องเค้าครับ แต่ด้วยความกลัว+ความหวันไหวในความรัก.มันช่างอึดอัดทรมารมาก จนผมทนไม่ใหวถูกบังคับให้ต้องบอกรักไป สุดท้ายเรา2คนตกลงคบกัน (เราทั้งคู่เป็นเกย์น่ะครับ) ผมมีกำลังใจในการใช้ชีวิตมากครับ บอกตรงๆตอนนั้นผมลาพระนิพพานแล้ว แต่ก็ยังหวังโสดาบันอยู่ อาการของผมดีขึ้นมากๆ เกือบจะใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ ผมมีความสุขมากครับ จนต่อมาก็ได้เลิกกันไปเพราะความเบื่อหน่ายของอีกฝ่าย ตอนนั้นอย่าให้ผมบรรยายเลยครับ มันทุกข์มาก มันเจ็บปวด มันทรมาร แค่หายใจผมก็ยังเหนื่อย ผมอ้อนวอนเค้าเท่าใหร่เค้าก็ไม่ยอม ขนาดผมลากสังขารตัวเองไปไกลกว่า100กิโลเพื่อไปหาเค้า อันตรายแค่ใหนก็ไปหา (เดินทาง10กว่าชั่วโมง) จวนจะตายไปหลายครั้ง จนพ่อแม่ต้องมาตามไปส่ง สุดท้ายเค้าก็ไม่ยอมอีกครับ จนไม่มีทางอื่น ผมเลยเข้าหาไสยศาสตร์ โดยที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับสายดำ ผมเจออาจารย์มากมาย แต่ไม่มีใครช่วยเหลือผมเลย จนสุดท้ายมาเจออาจารย์ท่านนึง เขาได้เอาวัตถุชิ้นนึงมาให้ผมบูชา ของชิ้นนั้นดีจริงๆครับ คนรอบข้างรักผมมากขึ้น แต่ว่า มันยังใช้กับแฟนเก่าผมไม่ได้ อาจารย์เลยบอกว่าอาจจะเป็นกรรมเก่า ทีนี้ทุกข์หนักกว่าเดิมอีกครับ ร้องห่มร้องไห้ทั้งวันทั้งคืนจะเป็นจะตายให้ได้ บอกตรงๆอยากจะตาย แต่เนื่องจากมีพุทธศาสนาเป็นพื้นฐานในจิตใจอยู่แล้ว เลยเห็นว่าเป็นการสร้างบาปให้ตัวเองมากขึ้นไปอีก ... มันไม่มีทางอื่นแล้วหลอครับ ชีวิตตอนนี้ตกต่ำเหลือเกิน พ่อก็เพิ่งเสีย แม่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว ผมอยู่ตัวคนเดียว แถมโดนโรคทางจิตเบียดเบียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เงินก็ไม่ค่อยมี ถ้าคนนั้นเค้ากลับมาผมคงจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้แน่ๆ อีกอย่างครับ ผมอยากจะบวช แต่ในพระวินัยเค้าบอกว่าเกย์บวชไม่ได้ ท่านที่มีความรู้น่าจะพอรู้เหตุผลว่าเพราะอะไร คืออยากจะให้อาจารย์เก่งๆมาช่วยเรียกจิตเค้าอีกแรงน่ะครับ เพราะของจริงมันหายากมากๆ และเค้าจะไม่ทำให้ใครง่ายๆ ของปลอมก็มีเยอะมากทำให้ทีก็มีแต่แพงๆ น่ากลัวเหลือเกินโลกสมัยนี้ และตอนนี้เค้าคนนั้นเริ่มเปลี่ยนนิสัยไปในทางที่แย่ลง ยิ่งผมเห็นเค้าเป็นแบบนั้น ผมแทบจะอกแตกตาย ถ้าเป็นคนอื่นฆ่าตัวเองตายไปนานแล้ว ถ้าเค้ากลับมาเราจะตั้งใจช่วยเหลือกันทำแต่ความดี จะสั่งสอนเค้าให้เป็นคนดี ฯลฯ มีใครพอแนะนำผมได้ใหม ผมควรทำไงต่อ ถ้าให้ปล่อยเค้าไปผมก็ต้องทรมารอยู่อย่างงี้... แล้วนี้มันนานมากแล้วครับที่ผมเป็นแบบเนี้ย ไม่ใช้แค่1-2เดือน แต่มันนานเกือบปี เวลาไม่ได้ช่วยอะไรผมเลย ยิ่งนานวันยิ่งมีแต่แย่ลงๆๆๆ ผมท้อจนไม่อยากจะหายใจเลยครับ ได้โปรดช่วยผมหน่อย