ช่วงชีวิตหนึ่งของคนเราจะต้องรู้จักพบเจอคนมากมาย โชคชะตา ฟ้ากำหนด ลิขิตสวรรค์ บุญนำพาหรืออะไรก็แล้วแต่ทำให้เราต้องมาเจอใครสักคนที่ทำให้ชีวิตเรามีสีสัน ได้รับรู้ว่าสุขคืออะไร ทุกข์คืออะไร รอคอยคืออะไร เจ็บปวดคืออะไร หัวเราะ ร้องไห้ สมหวัง ผิดหวังคืออะไร ประสบการณ์ต่างๆที่พบเจอในช่วงระยะเวลาหนึ่งในชีวิต
เหมือนเรื่องที่ฉันได้ยินมาจากพี่อิน เขาได้พบเจอชายคนหนึ่ง ชายที่คิดว่าเป็นตัวจริงของชีวิต ซึ่งแท้จริงแล้วมันไม่แน่เสมอไป “การที่ได้พบเจอเขา ฉันตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไรหรือจริงๆแล้วมันเป็นเวรกรรม เวรที่ต้องชดใช้ให้หมดและอโหสิเพื่อปล่อยวางให้จบสิ้นกันแต่เพียงชาตินี้ เขาทำให้ฉันยิ้มในขณะที่น้ำตาคลอด้วยความสะเทือนใจ เขาทำให้ฉันมีความสุขในขณะที่ขมขื่นเหลือจะบรรยายเขาคนนี้คือ คุณชายความหวังในชีวิตน้อยที่หลงทางกับความคิดของตนเองจนมาพบกับฉัน” พี่อินหยุดหายใจก่อนจะทอดสายตาอ่อนโยนไปยังจุดใดจุดหนึ่งบนโลกเพื่อจินตนาการถึงใบหน้าเขาคนนั้น
เขาเป็นชายไทยเชื้อสายจีนคนหนึ่ง ฉลาด เรียนเก่ง มีความสามารถโดดเด่นรอบด้านแต่เหมือนเป็นคนมีปมในใจ เขาต้องการ เขาโหยหาความเข้าใจแต่ไม่เคยออกปากเรียกร้องทำแค่เพียงทรมานสังขารตนเองให้โทรมเพื่อให้คนอื่นรู้ว่ามีปัญหาข้างใน แข็งกร้าวข้างนอกแต่ภายในใจอ่อนแอ ไม่กล้าสบตาใครนานๆกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ความในใจเพราะมีร่องรอยความผิดหวังและบอบช้ำซ่อนอยู่ ฉันไม่กล้าพูดถึงนิสัยใจคอเขามากเพราะฉันไม่รู้จักเขาสักนิด ฉันพยายามที่จะไม่อ่านนิสัยเขาออกเพราะกลัวว่าจะรู้สึกผูกพันไปกับเขามากกว่านี้ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าคนนี้แหละที่ทำให้ฉันโกรธ โมโห ร้องไห้ คิดถึง โหยหาและก็เป็นคนนี้แหละที่ทำให้ฉันรู้จักกับคำว่า “โตเป็นผู้ใหญ่”
การอยู่กับเขาฉันต้องโตและรู้จักมีความคิด เข้าใจเขาพร้อมที่จะแนะนำแต่ในขณะเดียวกันก็ต้องพร้อมที่จะตามหรือสนับสนุน ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาดำเนินไปแบบเงียบๆทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกันเหมือนเราเริ่มผูกพันความไว้วางใจซึ่งกันและกัน ฉันให้เขาได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ เขาต้องการความไว้ใจ เชื่อใจและมั่นใจ ฉันให้เขาได้ครบและให้ได้มากจนเขาสบายใจในระดับหนึ่งที่จะอยู่กับฉัน
แต่ยังไงก็ตาม ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้แม้จะอยากให้เป็นมากแค่ไหน เรารักกันไม่ได้ ชอบแค่ไหน โหยหาแค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้สุดท้ายแล้วรักของเราก็เป็นแค่เส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้ รอคอยแต่จังหวะและโอกาสที่จะแยกจากกัน เขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ฉันเลยเขาตีตราว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ดี แย่งของของคนอื่นและด้วยความต่างของวัยเขายิ่งรักฉันไม่ได้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงในสเปกของเขา และเหนืออื่นใดเขาบอกฉันว่า “คุณจะต้องโตมีอนาคตที่ผมให้คุณไม่ได้เราต่างกันเกินไป” ฉันผิดเองที่มาช้า ช้าไปหลายปีเขามีคนของเขา มีลูกที่น่ารักส่วนฉันก็แค่ที่พักริมทางที่เวลาเขาเหนื่อยล้าและพยายามหนีปัญหาก็เข้ามาหาฉัน เราพบกันเพื่อรอวันจากลา...เท่านั้นเอง
ที่ผ่านมาฉันไม่เคยคิดเลยว่าในโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่า “สายเกินไป” เพราะฉันเติบโตมากับคำว่า เริ่มต้นใหม่แบบไม่ผิดพลาดเสมอ แต่พอฉันให้ใจชายคนนี้ไป ฉันถึงพึ่งเข้าใจ เข้าใจดีกับคำว่า สายเกินไป เมื่อฉันได้พบเจอเขา รู้ว่ารัก รู้ว่าอยากครอบครองซึ่งกันและกันแค่ไหนก็ไม่อาจเป็นไปได้ คนที่ใช่ในวันที่ผิดยังไงก็ไม่ใช่
เขาบอกเลิกฉันด้วยคำว่า มันเป็นไปไม่ได้ ทั้งๆที่เขาไม่เคยเปิดใจหรือปล่อยใจให้ฉันเลย ความสัมพันธ์ของฉันเป็นแบบความสัมพันธ์ข้ามคืน ความห่วงใยที่เปราะบาง ความรู้สึกของฉันขึ้นอยู่กับความเบื่อโลกของเขา เขาเบื่อโลกแห่งความจริงก็จะดื่มเหล้าเมามาย เวลาเขาเมานั่นแหละ เป็นเวลาที่ฉันมีตัวตนในสายตาของเขาในส่วนนี้ฉันไม่ปลื้มใจสักนิดที่เป็นนางในฝันของเขา มันมีตัวตนแค่ในฝัน!
จนในที่สุดแล้ว เราก็เป็นไปไม่ได้เหตุผลร้อยแปดที่ถูกหยิบยกขึ้นมาอ้างเพื่อจุดประสงค์เดียวคือ “ไม่เอาฉัน” คำบอกเลิกตัดสัมพันธ์ที่เขาบอกแม้จะมีแค่ประโยคเดียวว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลย มันก็กรีดหัวใจฉันจนยับเยิน เขาไมได้รู้สึกอะไรแต่ที่ไม่กล้าบอกเลิกตรงๆก็เพราะเกรงใจฉัน ฉันเข้าใจแล้วว่าการอยู่อย่างมีค่ามันทำให้เรามีศักดิ์ศรีเกินกว่าจะคร่ำครวญถึงคนที่ไม่เห็นค่าของเรา
ฉันจะไม่ว่าเขาที่ไม่เห็นค่าในความเอาใจใส่ของฉัน ฉันจะพยายามเข้าใจว่าเราต่างกันเกินไปจนไม่อาจที่จะเป็นจริงได้ แม้ฉันจะอยากให้มันจริงแค่ไหนก็ไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันขอไม่สู้เพราะฉันคิดว่าชีวิตเขาบอบช้ำกับความผิดหวังมามากแล้ว หลายๆเรื่องในชีวิตเขาไม่อาจจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพ ฉันเห็นใจเลยไม่อยากงอแงเพื่อยื้อให้เขากลับมาหรือไปไหนไม่ได้ ฉันอยากให้เขามีความสุขแม้ความสุขของเขาจะไม่มีฉัน
นับว่าเป็นความสัมพันธ์ที่ประหลาดโลกไม่ลืม เขาบอกเลิก บอกว่าเป็นไปไม่ได้อยู่เสมอแต่เขาไม่ไปจากฉันเสียที อาจจะด้วยเหตุผลเขาไม่มีที่ไปที่อื่นแต่ฉันคิดว่ายิ่งถลำลึกมันจะยิ่งเจ็บปวด ฉันจะยิ่งลำบากใจเวลาจะลืมแต่ตอนนี้ฉันเริ่มคิดแล้วว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ปล่อยฉันหรือฉันเองที่ยึดและไม่ยอมไปจากเขา ฉันคงหวังสูงเกินไปที่จะให้เขามองมาที่ฉันบ้าง รู้สึกดีกับฉันบ้าง ฉันคงหวังมากเกินไปฉันเลยเจ็บแบบนี้ ฉันขอให้เวรกรรมหรืออะไรก็ตามที่ทำให้เราเจอกัน สิ้นสุดเพียงเท่านี้ ขอโทษในเรื่องที่ผ่านมาที่เคยล่วงเกิน อภัยในสิ่งที่ยอมให้เอาเปรียบเพราะเข้าใจความจำเป็นและไม่เคยถือโทษคุณเลย
ขออวยพรให้คุณชายคนนั้นมีความสุขในชีวิตมากๆ อะไรที่ไม่ดีอย่าเสียเวลามาใส่ใจ คนทางนี้ไม่ต้องห่วงหรือกังวลว่าจะทุกข์ร้อน ช่วงเวลาที่ฉันทุรนทุรายเพราะโหยหา แต่เขาก็ไม่ได้อยู่เคียงข้างมันผ่านเลยมาแล้ว และตอนนี้ฉันก็ยังอยู่ไม่ได้ตายเพราะพิษแห่งความผิดหวัง นั้นก็หมายความว่า เขาไม่ได้มีความสำคัญต่อความรู้สึกของฉันอีกต่อไปเช่นกัน
ถ้าอ่านอยู่ขอให้คุณรู้ไว้ว่า ฉันไม่เคยต้องการให้อะไรระหว่างเราเปลี่ยน การทำให้เขารู้สึกแย่หรือเจ็บปวดไม่ใช่ความต้องการของฉันเลยและสุดท้ายนี้ ฉันขอเป็นผู้หญิงฉลาดที่ประกาศยุติความสัมพันธ์ก่อนที่ฉันจะถูกบอกเลิกเสียเอง ขอให้ฉันได้เก็บความภาคภูมิใจสุดท้ายไว้ คุณจงจำไว้ถึงเราจะรักกันไม่ได้แต่คุณจะเป็นที่สุดของฉันในเวลานี้จนกว่าจะมีใครมาแทนที่คุณได้ เมื่อมีคนมาแทนที่เขาคนนั้นเมื่อไหร่ เมื่อนั้นฉันจะแจกการ์ดเชิญงานแต่งให้แก่เขาด้วยมือของฉันเอง
ที่ยกตัวอย่างข้างต้น ฉันพยายามชี้ให้เห็นว่าอะไรเป็นไปได้และอะไรที่ควรทำใจยอมรับว่ามันเป็นไปไม่ได้ ฉันเข้าใจว่ามันอาจจะเจ็บแต่ถ้ามันจบเราก็ควรจะยอมเจ็บในช่วงแลกๆดีกว่าที่จะยอมทนกับสถานะค้างคาและความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง
รักคือปัจจัยหนึ่งที่หล่อเลี้ยงให้มนุษย์มีความเป็นมนุษย์ รักเหมือนกันชนที่คอยซับความรุนแรง เหมือนเบาะที่คอยรองรับความเจ็บปวด เจ็บปวดจากโลกความจริงอันโหดร้าย เหตุนี้อาจจะมีน้ำหนักมาพอที่จะใช้เป็นเหตุผลที่ทำให้คนเราไม่รู้จักเข็ดจากความรัก ผิดหวังจากความรักก็ทำใจและหารักใหม่มาทดแทนเรื่อยๆ เข้าตำลา “อกหักดีกว่ารักไม่เป็น” แต่ที่ใดมีรักที่นั้นมีทุกข์ ทางชีวิตไม่ได้มีแค่กลีบกุหลาบ ความรู้สึกคนก็ไม่ได้มีแค่รักเพียงอย่างเดียว
นับว่าเป็นโจทย์ที่ท้าทาย ทำอย่างไงให้มีคนรักยังไม่ท้าทายเท่ากับทำอย่างไรเมื่อผิดหวังจากความรัก นั่นสิ ทำยังไงล่ะ? เราผิดหวังเพราะเราคาดหวัง ดังนั้นแล้ววิธีรักษาตัวเองจากความผิดหวังก็คือการไม่คาดหวัง เขาไม่รักเรา เราไม่ควรฝืนใจเขา ทำใจซะ อะไรลืมได้ก็ลืมอย่าไปจำให้เปลืองหัวใจ แต่แล้วยังไงล่ะ?
หมื่นพันวิธีที่ถูกคิดค้นขึ้นมาใช้เพื่อรักษาหรือป้องกันตนเองจากความเจ็บปวดเพราะพิษรักหลายๆคนเลือกวิธีตัดขาด คือเข็ดจากความรักจนไม่อาจที่จะทำใจเปิดรับรักครั้งใหม่ได้ แต่หลายคนเลือกวิธีแก้ปม เยียวยาความบอบช้ำจากรักเก่าที่ผิดหวังโดยการหารักใหม่ เข้าตำราที่ว่ากันไว้แบบสมัยใหม่ที่ว่า ‘ผู้ที่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายมันจะผูกพันกันเหมือนมีพันธะสัญญาร่วมกัน ดังนั้นวิธีการแก้ปมผูกนี้ก็คงจะอยู่ที่การมีพันธะสัญญากับคนใหม่’ อันนี้จริงเท็จคงต้องอยู่ที่วิจารณญาณและการกระหายใคร่พิสูจน์ของแต่ละท่าน มิติมองเรามันต่างกัน แต่ที่แน่ๆเลยที่ฉันอยากจะแนะนำว่าเวลาความรักมันหยุดชะงักหรือว่าพังลงสิ่งที่ต้องทำคือสำรวจความยับเยินของจิตใจตนเองเสียก่อน แต่ธรรมชาติจะนำทางเองว่าเราควรดำเนินชีวิตต่ออย่างไร แต่สิ่งที่พึงระวังมากที่สุดเมื่อคิดได้แล้วว่าจะตัด ‘เขา’ ออกจากชีวิตแน่ๆคือ ตัดเขาให้ออก แม้จะไม่ชินแต่ต้องไม่ลืมว่า “ไม่มีเขาเราก็อยู่ได้”
เราต้องไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาทำลายความสุขในชีวิตอีกต่อไป แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่เรารัก ผูกพันหรือว่าชอบ เราก็ต้องไม่ให้สิทธิเขาในทุกกรณีที่จะทำให้เราเป็นทุกข์ อาจจะดูใจร้ายแต่ในเมื่อเคยเจ็บมาแล้วจะต้องทนเจ็บอีก มันยุติธรรมสำหรับหัวใจเราแล้วหรือยัง?
ก็ในเมื่อโชคชะตาหรือชีวิตเรากำหนดให้เราเลือกแล้ว เราก็ควรที่จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ชีวิตตัวเอง สิ่งที่ดีที่สุดที่ว่าอาจจะเป็นการกระทำที่ทำให้เรารู้สึกทุรนทุรายบ้างในช่วงแรกๆที่ลองทำ แต่เมื่อเราเคยชินเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเจ็บปวดที่ว่าได้มันก็ไม่น่าจะไม่สร้างปัญหาใดๆให้กับชีวิต
รัก...ไม่ใช่เราขาดมันไม่ได้ เพียงแต่เราไม่เคยที่จะเรียนรู้เมื่ออยู่โดยปราศจากมัน ยิ่งเรารักเขามากทั้งที่ไม่เข้าใจคำว่ารักอย่างลึกซึ้งและเข้าใจจริงๆมาเท่าไหร่ เราก็ยิ่งเจ็บเพราะผิดหวังจากความรักมากเท่านั้น
“ที่ฉันยิ้มได้ในวันนี้แม้จะเป็นการยิ้มทั้งน้ำตาแต่ฉันก็ยังภูมิใจในตัวเองว่าฉันจัดการกับความเจ็บปวดได้ เพราะฉันเชื่อเสมอว่าคนที่ยิ้มแม้ในยามที่ผิดหวังได้นั้นเขาเป็นคนที่รู้จักจัดการความรู้สึกตัวเองได้ดี ซึ่งนี่แหละน่าอิจฉาเสียยิ่งกว่าอะไร ฉันพยายามอยู่”
เมื่อผิดหวังจากความรัก?
เหมือนเรื่องที่ฉันได้ยินมาจากพี่อิน เขาได้พบเจอชายคนหนึ่ง ชายที่คิดว่าเป็นตัวจริงของชีวิต ซึ่งแท้จริงแล้วมันไม่แน่เสมอไป “การที่ได้พบเจอเขา ฉันตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไรหรือจริงๆแล้วมันเป็นเวรกรรม เวรที่ต้องชดใช้ให้หมดและอโหสิเพื่อปล่อยวางให้จบสิ้นกันแต่เพียงชาตินี้ เขาทำให้ฉันยิ้มในขณะที่น้ำตาคลอด้วยความสะเทือนใจ เขาทำให้ฉันมีความสุขในขณะที่ขมขื่นเหลือจะบรรยายเขาคนนี้คือ คุณชายความหวังในชีวิตน้อยที่หลงทางกับความคิดของตนเองจนมาพบกับฉัน” พี่อินหยุดหายใจก่อนจะทอดสายตาอ่อนโยนไปยังจุดใดจุดหนึ่งบนโลกเพื่อจินตนาการถึงใบหน้าเขาคนนั้น
เขาเป็นชายไทยเชื้อสายจีนคนหนึ่ง ฉลาด เรียนเก่ง มีความสามารถโดดเด่นรอบด้านแต่เหมือนเป็นคนมีปมในใจ เขาต้องการ เขาโหยหาความเข้าใจแต่ไม่เคยออกปากเรียกร้องทำแค่เพียงทรมานสังขารตนเองให้โทรมเพื่อให้คนอื่นรู้ว่ามีปัญหาข้างใน แข็งกร้าวข้างนอกแต่ภายในใจอ่อนแอ ไม่กล้าสบตาใครนานๆกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ความในใจเพราะมีร่องรอยความผิดหวังและบอบช้ำซ่อนอยู่ ฉันไม่กล้าพูดถึงนิสัยใจคอเขามากเพราะฉันไม่รู้จักเขาสักนิด ฉันพยายามที่จะไม่อ่านนิสัยเขาออกเพราะกลัวว่าจะรู้สึกผูกพันไปกับเขามากกว่านี้ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าคนนี้แหละที่ทำให้ฉันโกรธ โมโห ร้องไห้ คิดถึง โหยหาและก็เป็นคนนี้แหละที่ทำให้ฉันรู้จักกับคำว่า “โตเป็นผู้ใหญ่”
การอยู่กับเขาฉันต้องโตและรู้จักมีความคิด เข้าใจเขาพร้อมที่จะแนะนำแต่ในขณะเดียวกันก็ต้องพร้อมที่จะตามหรือสนับสนุน ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาดำเนินไปแบบเงียบๆทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกันเหมือนเราเริ่มผูกพันความไว้วางใจซึ่งกันและกัน ฉันให้เขาได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ เขาต้องการความไว้ใจ เชื่อใจและมั่นใจ ฉันให้เขาได้ครบและให้ได้มากจนเขาสบายใจในระดับหนึ่งที่จะอยู่กับฉัน
แต่ยังไงก็ตาม ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้แม้จะอยากให้เป็นมากแค่ไหน เรารักกันไม่ได้ ชอบแค่ไหน โหยหาแค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้สุดท้ายแล้วรักของเราก็เป็นแค่เส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้ รอคอยแต่จังหวะและโอกาสที่จะแยกจากกัน เขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ฉันเลยเขาตีตราว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ดี แย่งของของคนอื่นและด้วยความต่างของวัยเขายิ่งรักฉันไม่ได้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงในสเปกของเขา และเหนืออื่นใดเขาบอกฉันว่า “คุณจะต้องโตมีอนาคตที่ผมให้คุณไม่ได้เราต่างกันเกินไป” ฉันผิดเองที่มาช้า ช้าไปหลายปีเขามีคนของเขา มีลูกที่น่ารักส่วนฉันก็แค่ที่พักริมทางที่เวลาเขาเหนื่อยล้าและพยายามหนีปัญหาก็เข้ามาหาฉัน เราพบกันเพื่อรอวันจากลา...เท่านั้นเอง
ที่ผ่านมาฉันไม่เคยคิดเลยว่าในโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่า “สายเกินไป” เพราะฉันเติบโตมากับคำว่า เริ่มต้นใหม่แบบไม่ผิดพลาดเสมอ แต่พอฉันให้ใจชายคนนี้ไป ฉันถึงพึ่งเข้าใจ เข้าใจดีกับคำว่า สายเกินไป เมื่อฉันได้พบเจอเขา รู้ว่ารัก รู้ว่าอยากครอบครองซึ่งกันและกันแค่ไหนก็ไม่อาจเป็นไปได้ คนที่ใช่ในวันที่ผิดยังไงก็ไม่ใช่
เขาบอกเลิกฉันด้วยคำว่า มันเป็นไปไม่ได้ ทั้งๆที่เขาไม่เคยเปิดใจหรือปล่อยใจให้ฉันเลย ความสัมพันธ์ของฉันเป็นแบบความสัมพันธ์ข้ามคืน ความห่วงใยที่เปราะบาง ความรู้สึกของฉันขึ้นอยู่กับความเบื่อโลกของเขา เขาเบื่อโลกแห่งความจริงก็จะดื่มเหล้าเมามาย เวลาเขาเมานั่นแหละ เป็นเวลาที่ฉันมีตัวตนในสายตาของเขาในส่วนนี้ฉันไม่ปลื้มใจสักนิดที่เป็นนางในฝันของเขา มันมีตัวตนแค่ในฝัน!
จนในที่สุดแล้ว เราก็เป็นไปไม่ได้เหตุผลร้อยแปดที่ถูกหยิบยกขึ้นมาอ้างเพื่อจุดประสงค์เดียวคือ “ไม่เอาฉัน” คำบอกเลิกตัดสัมพันธ์ที่เขาบอกแม้จะมีแค่ประโยคเดียวว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลย มันก็กรีดหัวใจฉันจนยับเยิน เขาไมได้รู้สึกอะไรแต่ที่ไม่กล้าบอกเลิกตรงๆก็เพราะเกรงใจฉัน ฉันเข้าใจแล้วว่าการอยู่อย่างมีค่ามันทำให้เรามีศักดิ์ศรีเกินกว่าจะคร่ำครวญถึงคนที่ไม่เห็นค่าของเรา
ฉันจะไม่ว่าเขาที่ไม่เห็นค่าในความเอาใจใส่ของฉัน ฉันจะพยายามเข้าใจว่าเราต่างกันเกินไปจนไม่อาจที่จะเป็นจริงได้ แม้ฉันจะอยากให้มันจริงแค่ไหนก็ไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันขอไม่สู้เพราะฉันคิดว่าชีวิตเขาบอบช้ำกับความผิดหวังมามากแล้ว หลายๆเรื่องในชีวิตเขาไม่อาจจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพ ฉันเห็นใจเลยไม่อยากงอแงเพื่อยื้อให้เขากลับมาหรือไปไหนไม่ได้ ฉันอยากให้เขามีความสุขแม้ความสุขของเขาจะไม่มีฉัน
นับว่าเป็นความสัมพันธ์ที่ประหลาดโลกไม่ลืม เขาบอกเลิก บอกว่าเป็นไปไม่ได้อยู่เสมอแต่เขาไม่ไปจากฉันเสียที อาจจะด้วยเหตุผลเขาไม่มีที่ไปที่อื่นแต่ฉันคิดว่ายิ่งถลำลึกมันจะยิ่งเจ็บปวด ฉันจะยิ่งลำบากใจเวลาจะลืมแต่ตอนนี้ฉันเริ่มคิดแล้วว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ปล่อยฉันหรือฉันเองที่ยึดและไม่ยอมไปจากเขา ฉันคงหวังสูงเกินไปที่จะให้เขามองมาที่ฉันบ้าง รู้สึกดีกับฉันบ้าง ฉันคงหวังมากเกินไปฉันเลยเจ็บแบบนี้ ฉันขอให้เวรกรรมหรืออะไรก็ตามที่ทำให้เราเจอกัน สิ้นสุดเพียงเท่านี้ ขอโทษในเรื่องที่ผ่านมาที่เคยล่วงเกิน อภัยในสิ่งที่ยอมให้เอาเปรียบเพราะเข้าใจความจำเป็นและไม่เคยถือโทษคุณเลย
ขออวยพรให้คุณชายคนนั้นมีความสุขในชีวิตมากๆ อะไรที่ไม่ดีอย่าเสียเวลามาใส่ใจ คนทางนี้ไม่ต้องห่วงหรือกังวลว่าจะทุกข์ร้อน ช่วงเวลาที่ฉันทุรนทุรายเพราะโหยหา แต่เขาก็ไม่ได้อยู่เคียงข้างมันผ่านเลยมาแล้ว และตอนนี้ฉันก็ยังอยู่ไม่ได้ตายเพราะพิษแห่งความผิดหวัง นั้นก็หมายความว่า เขาไม่ได้มีความสำคัญต่อความรู้สึกของฉันอีกต่อไปเช่นกัน
ถ้าอ่านอยู่ขอให้คุณรู้ไว้ว่า ฉันไม่เคยต้องการให้อะไรระหว่างเราเปลี่ยน การทำให้เขารู้สึกแย่หรือเจ็บปวดไม่ใช่ความต้องการของฉันเลยและสุดท้ายนี้ ฉันขอเป็นผู้หญิงฉลาดที่ประกาศยุติความสัมพันธ์ก่อนที่ฉันจะถูกบอกเลิกเสียเอง ขอให้ฉันได้เก็บความภาคภูมิใจสุดท้ายไว้ คุณจงจำไว้ถึงเราจะรักกันไม่ได้แต่คุณจะเป็นที่สุดของฉันในเวลานี้จนกว่าจะมีใครมาแทนที่คุณได้ เมื่อมีคนมาแทนที่เขาคนนั้นเมื่อไหร่ เมื่อนั้นฉันจะแจกการ์ดเชิญงานแต่งให้แก่เขาด้วยมือของฉันเอง
ที่ยกตัวอย่างข้างต้น ฉันพยายามชี้ให้เห็นว่าอะไรเป็นไปได้และอะไรที่ควรทำใจยอมรับว่ามันเป็นไปไม่ได้ ฉันเข้าใจว่ามันอาจจะเจ็บแต่ถ้ามันจบเราก็ควรจะยอมเจ็บในช่วงแลกๆดีกว่าที่จะยอมทนกับสถานะค้างคาและความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง
รักคือปัจจัยหนึ่งที่หล่อเลี้ยงให้มนุษย์มีความเป็นมนุษย์ รักเหมือนกันชนที่คอยซับความรุนแรง เหมือนเบาะที่คอยรองรับความเจ็บปวด เจ็บปวดจากโลกความจริงอันโหดร้าย เหตุนี้อาจจะมีน้ำหนักมาพอที่จะใช้เป็นเหตุผลที่ทำให้คนเราไม่รู้จักเข็ดจากความรัก ผิดหวังจากความรักก็ทำใจและหารักใหม่มาทดแทนเรื่อยๆ เข้าตำลา “อกหักดีกว่ารักไม่เป็น” แต่ที่ใดมีรักที่นั้นมีทุกข์ ทางชีวิตไม่ได้มีแค่กลีบกุหลาบ ความรู้สึกคนก็ไม่ได้มีแค่รักเพียงอย่างเดียว
นับว่าเป็นโจทย์ที่ท้าทาย ทำอย่างไงให้มีคนรักยังไม่ท้าทายเท่ากับทำอย่างไรเมื่อผิดหวังจากความรัก นั่นสิ ทำยังไงล่ะ? เราผิดหวังเพราะเราคาดหวัง ดังนั้นแล้ววิธีรักษาตัวเองจากความผิดหวังก็คือการไม่คาดหวัง เขาไม่รักเรา เราไม่ควรฝืนใจเขา ทำใจซะ อะไรลืมได้ก็ลืมอย่าไปจำให้เปลืองหัวใจ แต่แล้วยังไงล่ะ?
หมื่นพันวิธีที่ถูกคิดค้นขึ้นมาใช้เพื่อรักษาหรือป้องกันตนเองจากความเจ็บปวดเพราะพิษรักหลายๆคนเลือกวิธีตัดขาด คือเข็ดจากความรักจนไม่อาจที่จะทำใจเปิดรับรักครั้งใหม่ได้ แต่หลายคนเลือกวิธีแก้ปม เยียวยาความบอบช้ำจากรักเก่าที่ผิดหวังโดยการหารักใหม่ เข้าตำราที่ว่ากันไว้แบบสมัยใหม่ที่ว่า ‘ผู้ที่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายมันจะผูกพันกันเหมือนมีพันธะสัญญาร่วมกัน ดังนั้นวิธีการแก้ปมผูกนี้ก็คงจะอยู่ที่การมีพันธะสัญญากับคนใหม่’ อันนี้จริงเท็จคงต้องอยู่ที่วิจารณญาณและการกระหายใคร่พิสูจน์ของแต่ละท่าน มิติมองเรามันต่างกัน แต่ที่แน่ๆเลยที่ฉันอยากจะแนะนำว่าเวลาความรักมันหยุดชะงักหรือว่าพังลงสิ่งที่ต้องทำคือสำรวจความยับเยินของจิตใจตนเองเสียก่อน แต่ธรรมชาติจะนำทางเองว่าเราควรดำเนินชีวิตต่ออย่างไร แต่สิ่งที่พึงระวังมากที่สุดเมื่อคิดได้แล้วว่าจะตัด ‘เขา’ ออกจากชีวิตแน่ๆคือ ตัดเขาให้ออก แม้จะไม่ชินแต่ต้องไม่ลืมว่า “ไม่มีเขาเราก็อยู่ได้”
เราต้องไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาทำลายความสุขในชีวิตอีกต่อไป แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่เรารัก ผูกพันหรือว่าชอบ เราก็ต้องไม่ให้สิทธิเขาในทุกกรณีที่จะทำให้เราเป็นทุกข์ อาจจะดูใจร้ายแต่ในเมื่อเคยเจ็บมาแล้วจะต้องทนเจ็บอีก มันยุติธรรมสำหรับหัวใจเราแล้วหรือยัง?
ก็ในเมื่อโชคชะตาหรือชีวิตเรากำหนดให้เราเลือกแล้ว เราก็ควรที่จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ชีวิตตัวเอง สิ่งที่ดีที่สุดที่ว่าอาจจะเป็นการกระทำที่ทำให้เรารู้สึกทุรนทุรายบ้างในช่วงแรกๆที่ลองทำ แต่เมื่อเราเคยชินเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเจ็บปวดที่ว่าได้มันก็ไม่น่าจะไม่สร้างปัญหาใดๆให้กับชีวิต
รัก...ไม่ใช่เราขาดมันไม่ได้ เพียงแต่เราไม่เคยที่จะเรียนรู้เมื่ออยู่โดยปราศจากมัน ยิ่งเรารักเขามากทั้งที่ไม่เข้าใจคำว่ารักอย่างลึกซึ้งและเข้าใจจริงๆมาเท่าไหร่ เราก็ยิ่งเจ็บเพราะผิดหวังจากความรักมากเท่านั้น
“ที่ฉันยิ้มได้ในวันนี้แม้จะเป็นการยิ้มทั้งน้ำตาแต่ฉันก็ยังภูมิใจในตัวเองว่าฉันจัดการกับความเจ็บปวดได้ เพราะฉันเชื่อเสมอว่าคนที่ยิ้มแม้ในยามที่ผิดหวังได้นั้นเขาเป็นคนที่รู้จักจัดการความรู้สึกตัวเองได้ดี ซึ่งนี่แหละน่าอิจฉาเสียยิ่งกว่าอะไร ฉันพยายามอยู่”