คือก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนเลยว่าคำทุกคำที่ทุกคนจะได้อ่านต่อไปนี้  เป็นความรู้สึกและเรื่องราวของผมเองล้วนๆ

                

                 เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนรักกันดีใช้คำว่าดีมาก  ตั้งแต่คบกันมาไม่เคยนอกใจหรือส่อแววอะไรเลยทั้งสิ้น  
ซึ่งสำหรับผมแล้วถึงแฟนผมจะมีข้อเสียบ้างในบางเรื่องแต่ผมก็รักเธอมากเพราะตอนที่ชีวิตผมดิ่งลงเกือบจะสุด  
ได้เค้านี่แหละฉุดผมขึ้นมามีชีวิตใหม่อีกครั้งเรียกได้ว่าเค้าเป็นคนที่ทำให้ผมเป็นผมได้ในวันนี้  ผมมั่นใจในรักของเรา2คนมาก  
มากขนาดที่ว่าผมอยากจะเรียนจบทำงานแล้วขอเธอแต่งงานแน่นอนว่าเราคบกันมานานพอสมควรครับไม่ขอบอกจำนวนปีนะ
ไม่อยากให้เค้าเป็นห่วงถ้ารู้ว่าเป็นผม  เพราะแค่เนื้อหาเรื่องราวนี้มันก็ง่ายละที่จะระบุ
ตัวเจ้าของกระทู้นี้(ถ้าเป็นเค้าหรือครอบครัวผม)  ก็อย่างที่ว่าแหละครับผมมั่นใจมากว่ารักของเรามั่นคง  
แข็งแรง  และไม่มีวันแน่นอนที่จะเลิกกันเพราะเธอเองก็ชอบมาแหน็บผมบ่อยๆว่าจะมาขอเมื่อไหร่สินสอดเท่าไหร่ดี  
บ้านเธอ ฐานะค่อนข้างดีครับ  ต่างกับผม  ที่ค่อนข้างจะจน  แต่ผมเคยเจอกับพ่อแม่เธอแล้วก็ดูจะไม่มีปัญหาอะไร
เพราะบ้านนี้เค้าเป็นคนนิสัยดีและน่ารักมากครับไม่มองคนที่ฐานะ  แถมพวกเค้ายังชอบผมตรงที่ไม่กินเหล้า
ไม่สูบบุหรี่  ไม่เที่ยวกลางคืน  บลาๆๆๆ  มันจะสำคัญอะไรล่ะใช่มั้ยพ่อแม่เค้าชอบเราแล้วไงล่ะ  
ล่าสุดผมกับเธอมีเรื่องทะเลาะกันครับ  ผมไม่รู้ว่าคิดไปเองหรืออย่างไงแต่รู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปไม่แคร์กันเหมือนเก่า  
จากที่เคยมาอ้อนกอดแขนชอบจับมือแล้วแกว่งแขนตอนเดินด้วยกัน  ไลน์มาหากันตลอดทั้งๆที่ผมหลับไปแล้ว  
เรื่องทั้งหมดเกิดความเข้าใจผิด(ของผมเอง)  ซึ่งระหว่างนั้นเองเธอเองก็ได้ค้นพบว่าเธอไม่ได้รู้สึกเหมือนแต่ก่อน
เธอไม่สามารถพูดคำว่ารักกับผมได้อีกแล้วแต่เธอยังต้องการจะดูแลผมและไม่ได้อยากจะห่างไปไหน(ไม่รู้เพราะสงสารหรืออย่างไง)  
ทุกวันนี้ผมได้แต่ทบทวนในสิ่งที่ผมพลาดไปครับว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนไป  ทำไมเรื่องแบบนี้มันถึงเกิดขึ้นได้  
ทำไมเวลาเพียงไม่กี่วันเธอกลับทิ้งคำว่ารักไปได้ง่ายๆแบบนี้  ไม่เข้าใจอะไรเลยแน่นอนอย่างที่บอกผมรักเธอมากครับ  
อยู่แล้วสิผมต้องการเธอกลับมาเพราะยังผมคิดถึงเธอทุกวันและอยากให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม

           เอ่อ....แล้วถ้ามันง่ายอย่างนั้นผมจะมาพิมลงพันทิปหรอ
แน่นอนครับเธอบอกว่า(ยัง)ไม่อยากกลับมา  คำถามเดิมครับ ทำไม???  ผมพยายามทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้แล้ว  
แต่พอยิ่งผมพยายามเธอกลับบอกว่าเยอะไป  มากไป  ผมไม่รู้จะทำอย่างไงแล้วครับ  ยิ่งปล่อยไปผมยิ่งรู้สึก
ว่าเรากำลังค่อยๆห่างกันทีละนิด  แต่พอยิ่งผมเข้าไปใกล้เธอก็ยิ่งพยายามจะถอยให้ห่างไปไกลกว่าเดิม  
เธอรักษาระยะห่างแบบนี้มาสักระยะแล้วครับ  ผมในตอนนี้รู้สึกว่างเปล่า  เหงา  เศร้า  ทำอะไรก็ไม่ค่อยจะเป็นชิ้นเป็นอัน
แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้นะ  ผมรักจริงครับคนนี้  เค้าดึงผมขึ้นมาในวันที่ผมล้ม  
ถึงตอนนี้เธอพยายามจะสะบัดมือผมออกแต่ผมจะไม่ยอมปล่อยให้มันหลุดแน่นอน  

          


แต่สุดท้ายแล้วผมแค่อยากจะรู้ว่ามันจะเป็นไปได้มั้ยที่คนเราจะหมดรักกันง่ายขนาดนั้น  หรือเธอเพียงแค่หวั่นไหวหรือ
สับสนไปเพียงชั่วคราว??? เพราะตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะทำใจแล้วอยู่ตัวคนเดียวเพราะตัวผมเองในตอนนี้ไม่รู้
ว่าจะรักใครใหม่ได้อีกรึป่าว  ผมจินตนาการตัวเองไปรักกับคนอื่นไม่ได้อีกแล้วแบบนี้เค้าเรียกว่าอะไรนะ  
จมปลักป๊ะ  แต่ผมยอมนะแล้วคนอ่านอ่ะเคยมีเหตุการณ์แบบนี้กันบ้างป่าว?  
แล้วหาทางออกอย่างไง?