ล่องลอย

ดาวคล้อยไกลห่างทิ้ง...................มืดมน จันทร์ดับดุ่มเวียนวน.....................ไขว่คว้า เวิ้งว้างทุรายรน...........................ว้าเหว่ ยิ่งนา ซบร่างทรุดแนบหน้า.....................บ่มไห้ เจี

อยู่อย่างคนเพ้อฝันในวันเศร้า เคียงคู่เงาระทมตรมหนักหนา ขาดคนคอยห่วงใยให้พึ่งพา เปรียบเศษดินท้องนาค่าไม่มี ต้องเจ็บช้ำจำทนเหมือนคนบ้า โชคชะตาคลับคล้ายไกลหลีกหนี เฝ้าโศกศัลย์นานนับกับเดือนปี ดวงฤดีรอนร

สายพิรุณตอกย้ำ ให้ช้ำหนัก คิดถึงรัก ก่อนเคย เกยแนบหนุน ตอนนี้ห่างร้างไกล ไม่การุญ สิ้นละมุน อุ่นไอ ไร้อาวรณ์ ยากต่อต้าน หวั่นไหว ในดวงจิต ดังลิขิต ปิดไว้ ให้หลอกหลอน อัสนี ฟาดมา พาร้าวรอน ภาพสะท้อน

ก็ไม่รู้ทำไมในดวงจิต ยังเฝ้าคิดคำนึงรำพึงหา แม้นเนิ่นนานผ่านผันกาลเวลา คงตรึงตราตามติดสนิททรวง เป็นอะไรนะใจทำไมหนอ คอยเคล้าคลอรอฝันอันใหญ่หลวง ทั้งที่เขาห่างหายไกลลารวง ทำให้ดวงใจเราต้องเศร้าตรม เบื

บนรางเหล็กหว่างไม้หมอนที่ทอดวาง มีช่องว่างโรยหินตรึงระยะห่าง เนิ่นนานผ่านแดดฝนกล่นกลางทาง ไม่แรมร้างชีพสีเขียวเรียวดอกใบ อยู่ตรงโน้น  ตรงนี้ อยู่ตรงนั้น อัศจรรย์เงยงอกหยอกไถง (=ดวงอาทิตย์)

ระหกเหเร่ไกลใจรอนร้าวเวหาหาวกว้างใหญ่ที่ใดหนาได้พักพิงอิงคอนผ่อนกายาหลุบปีกล้าระโหยอ่อนโรยแรง ค่ำคืนหวาดวิตกสะทกสะท้านรัตติกาลกลืนกลบเลือนลบแสงสายลมหวีดกรีดผ่านม่านไม้แปลงคล้ายเสียงแสร้งปีศาจแทรกบาดทร

เทพเจ้าแห่งกาลแม้ผ่านพ้น บันดาลดลดวงแด มิแปรผัน ตั้งแต่เริ่ม ผูกหมาย สายสัมพันธ์ ร่วมรังสรรค์เส้นทางเชื่อมหว่างใจ มีเราเรียง เคียงปอง ประคองมั่น อยู่สร้างฝัน วันชื่น คืนสดใส แม้นร้อนหนาว คราวร้าง ต้