ควรทำยังไงดี ผมรู้สึกเหมือนไม่เหลืออะไรเลย ทั้งๆที่

บ้านของผมอยู่ที่ต่างจังหวัดครับ อาศัยอยู่กับญาติๆ มีพื้นที่กว้างพอสมควร ประมาณ5ไร่เห็นจะได้ ผมโตมากับที่นี่ตั้งแต่เด็กครับ

สังคมชาวบ้านที่นี่อยู่กันอย่างเรียบง่าย พอกินพอใช้ จนย้ายมาอยู่กรุงเทพ ผมไปมาหาสู่กับบ้านต่างจังหวัดอยู่เป็นประจำครับ พอเวลาผ่านๆไป

สังคมมันก็เปลี่ยนไปครับ ความเจริญเริ่มคลืบคลานมาสู่พื้นที่มากขึ้น ชีวิตความเป็นอยู่ของที่บ้านก็เปลี่ยนไปครับ

จากงานที่พอกินพอใช้ เริ่มจะไม่พอกิน ต้องมีกู้หนี้ยืมสินมาลงทุนทำกิน เป็นหนี้เขาก็ต้องขายที่ทั้งหมดไปใช้หนี้

เหลือแต่บ้านของตัวเองแค่นั้น แต่โชคยังดีนะครับ ที่ญาติช่วยซื้อที่เอาไว้ แต่นี่ไม่ใช่บ้านของผมหรอกนะครับ

เป็นบ้านของญาติ บ้านของผมก็มีผลกระทบเช่นกัน จากที่มี5ไร่ก็ต้องขายให้เขาไปเช่นกัน เพราะความจำเป็น

ทั้งๆที่ความจริงไม่อยากจะขายไปเลยครับ จาก2ไร่ไปเป็น2ไร่ครึ่ง ที่ดินผมเหลืออยู่ไม่ถึง3ไร่ ขายไปแล้วก็ต้องเก็บเงินไว้ใช้เรียน

เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับครอบครัวครับ เวลาผมกลับบ้านทีไร ญาติผมมักจะขอยืมเงินอยู่บ่อยๆ ผมก็อยากช่วยหรอกนะครับ

แต่เมื่อยืมเขามาก็ใช้เขาไม่ได้ จากที่เขาขายที่ไปแล้วก็ยังไม่พอครับ ยังต้องเที่ยวยืมคนนู้นคนนี้ สร้างหนี้สินให้ตัวเองไม่จบสิ้น  

ผมรู้สึกไม่มีความสุขเลย   เวลาที่กลับบ้าน ทั้งๆที่เป็นบ้านของเราเอง แต่เวลานี้มันกลายเป็นอะไรไปแล้วก็ไม่รู้

กลับไปแล้วผมก็ไม่รู้จะไปนอนที่ไหน จะอยู่ด้วยก็ลำบากใจ ผมรู้สึกเหมือนชีวิตมันขาดสมดุลไป ความสุขที่เคยมีกลายเป็นความเครียด

ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ผมก็ไม่รู้จะกลับไปทำไม

ผมควรจะทำอย่างไรดี ผมคิดมากไปหรือเปล่าครับ