โดยส่วนตัวแล้ว ตัวผมเองก็เป็นคนที่คิดมาก มากๆด้วย มีอะไรมักไม่ค่อยจะยอมปล่อยวาง

พอมีปัญหาอะไร ก็จะคิดซ้ำไปซ้ำมาทุกขณะจิต ไม่ยอมปล่อยวาง

โดยเฉพาะเรื่องความรักยิ่งเป็นหนัก

คุณพ่อผม สอนผมมาตั้งแต่เล็กๆว่า ต้องรู้จิต ตัวเองในทุกๆขณะจิต

อะไรเป็นเรื่องสำคัญก็ต้องคิดแก้ไข และในเรื่องที่ไม่สามารถฝืนได้ ก็ต้องรู้จิตตัวเองแล้วปล่อยวาง

ไม่ต้องคิดซ้ำวนเวียน เพราะมันจะรังแต่ ทำให้เกิดทุกข์

แต่เนื่องด้วยหลายๆอย่าง ผมยังไม่สามารถที่จะทำมันได้ดีซักเท่าไหร่

เรื่องที่ผมอยากจะถามคือ

ผมเคยหลงรักผู้หญิงคนนึงครับ สมมุติว่าชื่อคุณก้อนเมฑ แล้วกันนะครับ

เกือบ2 ปีมาแล้วที่หลงรักคุณก้อนเมฑ ผมฝันถึงเค้าเกือบ 100 ครั้งน่าจะได้

เรียกว่า 1  อาทิตย์ต้องมีอย่างน้อย 2-3 ครั้ง ฝันถึงหน้าเค้า

จนเคยคิดไปเองว่า บางทีผู้หญิงคนนี้จะเกิดมาเพื่อเป็นคู่กันกับเรารึเปล่า

แต่สุดท้ายหลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ก็รู้คำตอบว่า มันคงเป็นเรื่องที่ผมคิดไปเอง

แต่มันก็ไม่แปลกใจซักเท่าไหร่ เพราะผมเอาแต่คิดวนเวียนเรื่องของคุณก้อนเมฑมากมาย

คอยแต่พูดพร่ำเพ้อถึงแต่เค้าทุกวัน เหมือนเอาจิตเราไปจดจ่อกับสิ่งใดนานๆ มันก็ไม่แปลกที่จะเก็บไปฝัน

ในเคสนี้ มันยังมีเหตุผลให้ตัวผมเองได้ว่า ทำไมผมจึงฝันเช่นนั้น เพราะจิตใจยังคงจดจ่อกับสิ่งๆนั้นอยู่

แต่2-3 เดือนมานี้ ผมพร่ำเพ้อถึงคุณก้อนเมฑน้อยลงมาก สามารถรู้เท่าทันจิตตัวเองได้ทุกครั้ง

เมื่อผมคิดถึงคุณก้อนเมฑ ผมจะบอกให้ใจตัวเองหยุดคิด และตั้งแต่ต้นปีมานี้ผมฝันถึงคุณก้อนเมฑแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ไม่ทราบว่ามันคือ อิทัปปัจจยตา ที่ว่า เพราะเหตุนี้มี ผลเหล่านี้จึงเกิดขึ้น เพราะเหตุนี้ดับ ผลนี้จึงดับ รึเปล่า?

แต่ล่าสุดไม่นานมานี้ ผมหลงรักผู้หญิงอีกคนนึง ซึ่งเราเคยสนิทกันมาก่อน

คนนี้ผมก็พอที่จะเคยฝันถึงบ้าง แต่ไม่มากเท่าไหร่ แค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

แต่หลังจากที่เธอรู้ว่าผมรู้สึกยังไงกับเธอ เราก็ไม่ได้ติดต่อกันเท่าไหร่อีก

แต่คราวนี้ต่างออกไปครับ ผมไม่ค่อยคิดวนเวียน ซ้ำซากเรื่องเธอคนนี้ซักเท่าไหร่

พยายามกำหนดจิตให้รู้เท่าทันความคิดตัวเองตลอดเวลา

ทุกๆครั้งที่ผมคิดถึงเธอ ผมค่อนข้างรู้เท่าทันความคิดตัวเอง พอทำ ปุ๊บ แล้วก็มันจะหยุดได้ทุกครั้ง

จะมีบ้างที่เผลอลืม ปล่อยใจตัวเอง แต่ก็แค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ล่าสุดเมื่อวันก่อน ได้มีโอกาสไปเจอเธออีกครั้งที่งานBBQ  ผมทักเธอ แต่เธอแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

ดูออกครับว่า เธอจงใจแกล้งทำเป็นไม่เห็น ไม่ได้ยินมาเรียก

แต่ผมกลับแปลกใจตัวเองมากว่า ทำไมผมไม่ลุ่มร้อน ไม่คิดมาก เหมือนเคยๆ

กลับปล่อยวาง ได้แบบ งงๆ ไม่โกรธ ไม่น้อยใจ ไม่รู้สึกรำพึงถึง วันนั้นผมรู้สึกดีมากๆเลยครับ

แต่ที่ผมสงสัยคือ ทำไมพอกลับบ้านมาคืนนั้นผมยังคงฝันถึงเธอคนอยู่ครับ

ในเมื่อก็ไม่ได้คิดวนเวียนอะไรเท่าไหร่ แต่ยังฝันถึงอยู่

หรือว่ามันคือจิตใต้สำนึก?? ถ้าจิตใต้สำนึกอยู่เหนืออำนาจของจิตใจแล้ว

พระที่บวชๆกัน จะสามารถตัดกิเลสจริงๆได้ยังไง ในเมื่อจิตใจลึกๆยังคงมีกิเลส มีความต้องการอยู่

ผมเลยสงสัยครับ ว่า ทำไมยังฝันถึงเค้าอยู่