อ้ายพวกอังวะ ไยทำกับอ้ายเลาได้เยี่ยงนี้

เพียงพบนาง กลางมรรคา พนาโพ้นไฟรักโชน โชติช่วง ห้วงใจฉันราตรีกลาย พรายพร่าง ดั่งกลางวันปลิดความฝัน ขื่นร้าย กลับกลายดี"เพียงยลนาง ย่างเยื้อง ชำเลืองเหลียวซีกเดือนเสี้ยว ซีดแรง สิ้นแสงสียังงามล้น ย

ครูทองอินเกือบจักฆ่าเอ็งได้อยู่แล้วเชียว ไยจึ่งเอาคุณพระพิสุทธิ์มาเป็นกำบังเยี่ยงนี้เล่า ซ้ำยังแสร้งทำเป็นคนดี อีกมิช้านานดอก เอ็งคงจักถึงฆาตเป็นแน่แท้ แต่วันนี้ก็เป็นวันที่อ้ายกล้านั้นต้องสูญเสียผู

เพลานี้ความสัมพันธ์ของอ้ายศรีแลอ้ายเมืองใจมิใคร่ดีนัก ด้วยอ้ายเมืองใจนั้นไซร้รู้สึกเจ็บทุกคราที่เห็นจันกะพ้อกับอ้ายศรี ทั้งนี้ในอตีตาฉบับก่อน ก็หาได้มีเยี่ยงนี้ไม่ ทั้งอ้ายศรีแลอ้ายเมืองใจมีความสัมพัน

มีหลายฉากที่ประทับใจในวันนี้ ทั้งฉากที่มิตรผู้เสียสละทั้งสี่ ยอมให้อ้ายศรีแลอ้ายเมืองใจหนีไปเอาปืนใหญ่ให้ได้ ส่วนพวกตนก็ได้พลีชีพแทน ต่อจากนั้น ก็เป็นฉากที่อ้ายยศสันต์ปรึกษาเรื่องงานกับนายแม่ นายแม่ไ

ฝ่ายข้าศึกยกทัพมา มีเวลาจำกัด หากมิอาจกำหราบอโยธยาได้ทันเวลา เมื่อน้ำเหนือไหลบ่ามา ก็ต้องพ่ายแพ้แก่ตนเป็นแน่แท้ แต่หากเรามัวแต่ตั้งรับ มิยอมสู้ ก็เกรงว่าพม่ารามัญมันจะได้ใจ สุดท้ายอาจจะไม่เป็นผลดีแก่อ

ปั่นหัวคนในค่ายอยู่ได้ หากแม้นมิมีชาวค่ายระจันจับได้แลปลิดชีวิตมันทิ้ง ก็คงจักต้องตายด้วยน้ำมือของข้าศึกเป็นแน่แท้ แม้นบ้านเมืองตัวเองยังทรยศได้ นับประสากระไรกับข้าศึกเล่า คงมิต่างกับอ้ายพระยาจักรีเป็

สมแล้ว ที่ปั่นหัวคนในค่าย สมแล้วที่ทำให้หลายชีวิตต้องดับดิ้นไป คนทรยศต่อแผ่นดินเกิด ไฉนเลยจักประสบความสำเร็จแลสมหวังทุกเรื่อง แม้นแผ่นดินเกิด คนร่วมแผ่นดินเดียวกันยังทรยศได้ แล้วนับประสาอะไรกับผู้อื่น