อ้ายพวกอังวะ ไยทำกับอ้ายเลาได้เยี่ยงนี้

ครูทองอินเกือบจักฆ่าเอ็งได้อยู่แล้วเชียว ไยจึ่งเอาคุณพระพิสุทธิ์มาเป็นกำบังเยี่ยงนี้เล่า ซ้ำยังแสร้งทำเป็นคนดี อีกมิช้านานดอก เอ็งคงจักถึงฆาตเป็นแน่แท้ แต่วันนี้ก็เป็นวันที่อ้ายกล้านั้นต้องสูญเสียผู

เพลานี้ความสัมพันธ์ของอ้ายศรีแลอ้ายเมืองใจมิใคร่ดีนัก ด้วยอ้ายเมืองใจนั้นไซร้รู้สึกเจ็บทุกคราที่เห็นจันกะพ้อกับอ้ายศรี ทั้งนี้ในอตีตาฉบับก่อน ก็หาได้มีเยี่ยงนี้ไม่ ทั้งอ้ายศรีแลอ้ายเมืองใจมีความสัมพัน

มีหลายฉากที่ประทับใจในวันนี้ ทั้งฉากที่มิตรผู้เสียสละทั้งสี่ ยอมให้อ้ายศรีแลอ้ายเมืองใจหนีไปเอาปืนใหญ่ให้ได้ ส่วนพวกตนก็ได้พลีชีพแทน ต่อจากนั้น ก็เป็นฉากที่อ้ายยศสันต์ปรึกษาเรื่องงานกับนายแม่ นายแม่ไ

ครานั้นพระองค์ผู้ทรงเดช ฟังเหตุขุ่นเคืองเป็นหนักหนา อ้ายหมื่นไวยทำใจอหังการ์ ตกว่าบ้านเมืองไม่มีนาย จะปรึกษาตราสินให้ไม่ได้ จึงทำตามน้ำใจเอาง่ายง่าย ถ้าฉวยเกิดห่าฟันกันล้มตาย อันตรายไพร่เมืองก็เคืองกู

เพียงพบนาง กลางมรรคา พนาโพ้นไฟรักโชน โชติช่วง ห้วงใจฉันราตรีกลาย พรายพร่าง ดั่งกลางวันปลิดความฝัน ขื่นร้าย กลับกลายดี"เพียงยลนาง ย่างเยื้อง ชำเลืองเหลียวซีกเดือนเสี้ยว ซีดแรง สิ้นแสงสียังงามล้น ย

สมแล้ว ที่ปั่นหัวคนในค่าย สมแล้วที่ทำให้หลายชีวิตต้องดับดิ้นไป คนทรยศต่อแผ่นดินเกิด ไฉนเลยจักประสบความสำเร็จแลสมหวังทุกเรื่อง แม้นแผ่นดินเกิด คนร่วมแผ่นดินเดียวกันยังทรยศได้ แล้วนับประสาอะไรกับผู้อื่น

ร้องให้ให้ทั้งกับนักรบผู้กล้าและเหล่าสัตว์คู่ใจของนักรบ

;(;(;(;(;(;( ทำไมไม่ให้วิ่งหนีไป เอาไปใช้งานก็ได้ ทำไมต้องฆ่า อ้ายเลา อุตส่าห์ ลุ้นมาทั้งเรื่อง ทำไมใจร้า อ้ายพวกอังวะ ใจร้ายยยยยย น้ำตานองเลย ตอนอ้ายเลา ล้ม หัวกระแทกพื้น นอนตายตาไม่หลับด้วย โถ โ