ก่อนอื่นต้องขอเล่าก่อนเลยว่าเรื่องที่กลุ้มใจนี่เป็นเรื่องของแม่ผมเองครับ
เรื่องก็คือ พ่อแม่ของผมทำอาชีพเป็นพ่อค้าแม่ค้าครับ ขายน้ำผลไม้สด
ซึ่งแม่ของผมแกเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี คือเวลาลูกค้าที่เป็นคนรู้จักมาซื้อของเนี่ย
แม่ผมก็จะคุยกับลูกค้าครับ แต่ว่าพ่อผมไม่ชอบที่แม่ผมคุยครับ บางครั้งแม่เค้าก็วิ่งเข้าวิ่งออกหลังบ้าน
ซึ่งไม่ได้เข้าไปคุยกับลูกค้าครับ แต่พ่อผมแกจะอยู่หน้าร้านตลอด ก็ชอบเข้าใจว่าแม่เข้าไปคุยกับลูกค้า
ที่พ่อผมไม่ชอบให้คุยเพราะเหมือนว่าแม่ไม่ตั้งใจขายของครับ เอาแต่จะคุยอย่างเดียว
ทีนี้มีวันนึงเค้าก็ทะเลาะกันครับว่าแม่ผมจะคุยอย่างเดียวจะไม่ขายของ พอกลับมาวันรุ่งขึ้นก็ไม่ไปช่วยแม่ครับ
จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณหลายเดือนอยู่ครับ อ่อลืมบอกครับว่า นานๆทีก็จะทะเลาะกันบ้าง(ตามประสาคนอยู่ด้วยกัน)
ทุกครั้งที่ทะเลาะก็จะไม่คุยกันครับ บางทีก็กินเวลานานเหมือนกัน(รวมถึงคราวนี้)
ทีนี้ไอเรื่องที่ผมกลุ้มใจคือ วันนี้แม่ผมปลุกให้มาช่วยยกของขึ้นรถเพราะแม่เจ็บช่วงไหล่ครับ
ผมก็ลงไปช่วยยกปกติ พอยกเสร็จกำลังจะออกจากบ้าน แม่เข้าก็บอกให้เอากุญแจไปล็อคครับ
น้ำเสียงตอนนั้นคือเหมือนคนร้องไห้ ผมก็รู้แล้วละว่าร้องไห้ แต่ก็เงียบไม่ได้ถามอะไร
พอแม่กำลังขึ้นรถ ก็พูดว่า"อย่าตื่นสายละ" คราวนี้ชัดเลยว่าร้องไห้ครับ
ผมก็งงครับว่าจู่ๆทำไมถึงร้องไห้ ผมจึงอยากจะมาปรึกษาพี่ๆทุกคนครับว่า
ในฐานะที่ผมเป็นลูกผมสามารถทำอะไรได้บ้างครับ
เสริม : หลายคนคงอ่านแล้วก็คิดว่า
1.ทำไมผมถึงไม่เป็นคนกลางทำให้พ่อกับแม่ดีกัน
-คือผมก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงครับ ผมสนิทกับแม่มากกว่า+ปกติก็อยู่เงียบๆอยู่แล้ว
ก็เลยไปกันใหญ่เลยทีนี้พอทะเลาะกันจู่ๆผมก็ไม่ค่อยคุยกับพ่อซึ่งก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร
2.ทำไมถึงไม่ไปช่วยแม่
-จะอ้างว่ามีเรียนก็คงจะไม่ใช่ข้ออ้างที่น่าฟังสักเท่าไหร่ เอาตรงๆก็คือผมเป็นคนที่นอนแล้ว
ถ้าไม่มีคนปลุกแบบถึงตัวก็ไม่ตื่น แล้วช่วงปิดเทอมนี้แม่ก็ไปขายของแบบออกไปไม่ปลุกผมเลย
(คงอยากให้ผมสบาย).
มีอะไรเพิ่มเติมแล้วจะมาแก้ไขครับ
กลุ้มใจจริงๆครับ
เรื่องก็คือ พ่อแม่ของผมทำอาชีพเป็นพ่อค้าแม่ค้าครับ ขายน้ำผลไม้สด
ซึ่งแม่ของผมแกเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี คือเวลาลูกค้าที่เป็นคนรู้จักมาซื้อของเนี่ย
แม่ผมก็จะคุยกับลูกค้าครับ แต่ว่าพ่อผมไม่ชอบที่แม่ผมคุยครับ บางครั้งแม่เค้าก็วิ่งเข้าวิ่งออกหลังบ้าน
ซึ่งไม่ได้เข้าไปคุยกับลูกค้าครับ แต่พ่อผมแกจะอยู่หน้าร้านตลอด ก็ชอบเข้าใจว่าแม่เข้าไปคุยกับลูกค้า
ที่พ่อผมไม่ชอบให้คุยเพราะเหมือนว่าแม่ไม่ตั้งใจขายของครับ เอาแต่จะคุยอย่างเดียว
ทีนี้มีวันนึงเค้าก็ทะเลาะกันครับว่าแม่ผมจะคุยอย่างเดียวจะไม่ขายของ พอกลับมาวันรุ่งขึ้นก็ไม่ไปช่วยแม่ครับ
จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณหลายเดือนอยู่ครับ อ่อลืมบอกครับว่า นานๆทีก็จะทะเลาะกันบ้าง(ตามประสาคนอยู่ด้วยกัน)
ทุกครั้งที่ทะเลาะก็จะไม่คุยกันครับ บางทีก็กินเวลานานเหมือนกัน(รวมถึงคราวนี้)
ทีนี้ไอเรื่องที่ผมกลุ้มใจคือ วันนี้แม่ผมปลุกให้มาช่วยยกของขึ้นรถเพราะแม่เจ็บช่วงไหล่ครับ
ผมก็ลงไปช่วยยกปกติ พอยกเสร็จกำลังจะออกจากบ้าน แม่เข้าก็บอกให้เอากุญแจไปล็อคครับ
น้ำเสียงตอนนั้นคือเหมือนคนร้องไห้ ผมก็รู้แล้วละว่าร้องไห้ แต่ก็เงียบไม่ได้ถามอะไร
พอแม่กำลังขึ้นรถ ก็พูดว่า"อย่าตื่นสายละ" คราวนี้ชัดเลยว่าร้องไห้ครับ
ผมก็งงครับว่าจู่ๆทำไมถึงร้องไห้ ผมจึงอยากจะมาปรึกษาพี่ๆทุกคนครับว่า
ในฐานะที่ผมเป็นลูกผมสามารถทำอะไรได้บ้างครับ
เสริม : หลายคนคงอ่านแล้วก็คิดว่า
1.ทำไมผมถึงไม่เป็นคนกลางทำให้พ่อกับแม่ดีกัน
-คือผมก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงครับ ผมสนิทกับแม่มากกว่า+ปกติก็อยู่เงียบๆอยู่แล้ว
ก็เลยไปกันใหญ่เลยทีนี้พอทะเลาะกันจู่ๆผมก็ไม่ค่อยคุยกับพ่อซึ่งก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร
2.ทำไมถึงไม่ไปช่วยแม่
-จะอ้างว่ามีเรียนก็คงจะไม่ใช่ข้ออ้างที่น่าฟังสักเท่าไหร่ เอาตรงๆก็คือผมเป็นคนที่นอนแล้ว
ถ้าไม่มีคนปลุกแบบถึงตัวก็ไม่ตื่น แล้วช่วงปิดเทอมนี้แม่ก็ไปขายของแบบออกไปไม่ปลุกผมเลย
(คงอยากให้ผมสบาย).
มีอะไรเพิ่มเติมแล้วจะมาแก้ไขครับ