ผมเป็นคนนึงนะครับที่ได้รับผลกระทบไม่แน่ใจว่าทางตรงหรือทางอ้อมจากพิษของเศรษฐกิจที่ชะลอตัว(หรือหยุดอยู่กับที่) ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่า ธุรกิจที่ผมทำอยู่นี่ เป็นธุรกิจค้าขายวัสดุก่อสร้างครับ เป็นธุรกิจของครอบครัวผม เพื่อน ๆ และคนทั่วไปมักคิดเสมอครับว่าธุรกิจนี้ดี รวย มีเงินหมุนตลอด ซื้อมาขายไป แต่ในความเป็นจริงครับ ผมบอกเลยธุรกิจที่ผมทำอยู่นี้ ต้องใช้คำว่าเคยดีถึงดีมากครับ แต่ที่ว่าดีมากเนี่ย คือในยุคสมัยก่อนหน้านี้นะครับ โดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนไม่ค่อยสนใจการเมืองสักเท่าไหร่ครับเพราะผมเคยคิดว่า จะยุคไหน ๆ เราก็ยังขายของได้ มีเงินหมุน มีโทรศัพท์ดัง(หมายถึงมีลูกค้าโทรมาสั่งสินค้า) จนผมก็ได้พบกับความจริงที่ประสบกับตนเองครับ บอกได้เลยว่า ยุคนี้ รัฐบาลนี้ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดและหันมาสนใจการเมืองครับ ความเป็นอยู่ที่ผมคิดว่าน่าจะสบายกว่าหลาย ๆ คนนะครับ ก็ได้หายไปครับ จากที่เคยอยากทานอะไรก็ทานเลย จากที่เคยอยากได้อะไรก็เก็บเงินสะสมไม่นานก็ได้สิ่งที่ต้องการครับ ผมก็เคยคิดนะครับว่าผมโชคดีกว่าหลาย ๆ คน แต่พอมาเจอยุคนี้ครับ ผมไม่อยากจะเรียกว่ายุคตกต่ำเลย แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกประมาณนั้นจริง ๆ จากที่เคยรู้สึกหรือที่ทำได้ข้างต้น ตอนนี้เหรอครับ จะทำอะไรก็ต้องคิดก่อนครับ ใช้ชีวิตแบบห้ามมองไปข้างหน้าครับ คิดแต่ว่า วันนี้พรุ่งนี้จะมีเงินพอไหมที่จะไว้ใช้ในการค้าขาย ผมเริ่มรู้สึกว่าลำบากขึ้นมากครับ ทั้ง ๆ ที่ใช้ชีวิตไม่ได้ฟุ่มเฟือยเลยออกไปทางประหยัดด้วยซ้ำ
พอเริ่มรู้สึกแบบนี้ครับ ผมก็เลยเริ่มหาสาเหตุครับว่ามันเกิดจากอะไร เกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วจะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร
คือผมก็เริ่มสำรวจตัวเองนะครับว่าใช้จ่ายเกินตัวหรือป่าว คนในครอบครัวใช้จ่ายเยอะหรือป่าว คำตอบคือ ไม่เลยคำ ทุกคนในบ้านไม่มีหนี้หรือพันธะที่ถึงขั้นจะรับภาระไม่ไหวครับ ทุกคนก็ยังพอที่จะมีกำลังจ่าย(คือพูดง่าย ๆ ว่าเป็นภาระที่ผ่อนมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่ก่อนที่จะถึงยุคนี้นะครับไม่ใช่เพิ่งเริ่มก่อหนี้ใหม่) พอมองไปอีกก็ไม่เจออะไรที่ผิดปกตินะครับ ยกเว้นแต่ว่า ลูกค้าที่เคยโทรมาสั่งสินค้ากันสายแทบไหม้ กลับจางหายไปในพริบตาก็วันที่มีการประกาศจะชุมนุมจากฝ่ายที่เค้าออกมาเดินเป่านกหวีดอ่ะครับ ตั้งแต่วันนั้นครับ จนถึงวันนี้นะครับ ผมรู้สึกได้เลยครับว่าเศรษฐกิจฝืดมากครับ ร้านค้าคู่ค้ากับร้านผม(ร้านค้าช่วง)ก็บ่นครับ ว่ากำลังซื้อหายไปไหนหมด เงินที่เคยเป็นาสวัสดิการซื้อเอ็มร้อย ให้ลูกน้องทุกวันนี้ยังแทบจะต้องคิดอีกทีเลยว่าซื้อให้ดีไหม จากเมื่อก่อนเนี่ย ซื้อเอ็มร้อยเป็นแพ็ค ๆ มาแช่ถังน้ำแข็ง ใครอยากกินหยิบเลย แต่ตอนนี้ต้องประหยัดครับ หลายเจ้าพูดเป็นเสียงเดียวกันครับว่าอยู่ยากจริง ๆ ครับเวลานี้
ที่มาตั้งกระทู้นี่ ผมไม่ได้มีเจตนาอะไรไม่ดีนะครับ แค่อยากทราบท่านอื่น ๆ ในที่นี้ประสบปัญหาเดียวกันนี้หรือไม่ครับ แล้วผมอยากให้พ้นช่วงนี้ไปไว ๆ ครับ ให้พระคุ้มครองนะครับ
ว่าด้วยเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของคนทำมาค้าขายในยุคนี้
พอเริ่มรู้สึกแบบนี้ครับ ผมก็เลยเริ่มหาสาเหตุครับว่ามันเกิดจากอะไร เกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วจะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร
คือผมก็เริ่มสำรวจตัวเองนะครับว่าใช้จ่ายเกินตัวหรือป่าว คนในครอบครัวใช้จ่ายเยอะหรือป่าว คำตอบคือ ไม่เลยคำ ทุกคนในบ้านไม่มีหนี้หรือพันธะที่ถึงขั้นจะรับภาระไม่ไหวครับ ทุกคนก็ยังพอที่จะมีกำลังจ่าย(คือพูดง่าย ๆ ว่าเป็นภาระที่ผ่อนมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่ก่อนที่จะถึงยุคนี้นะครับไม่ใช่เพิ่งเริ่มก่อหนี้ใหม่) พอมองไปอีกก็ไม่เจออะไรที่ผิดปกตินะครับ ยกเว้นแต่ว่า ลูกค้าที่เคยโทรมาสั่งสินค้ากันสายแทบไหม้ กลับจางหายไปในพริบตาก็วันที่มีการประกาศจะชุมนุมจากฝ่ายที่เค้าออกมาเดินเป่านกหวีดอ่ะครับ ตั้งแต่วันนั้นครับ จนถึงวันนี้นะครับ ผมรู้สึกได้เลยครับว่าเศรษฐกิจฝืดมากครับ ร้านค้าคู่ค้ากับร้านผม(ร้านค้าช่วง)ก็บ่นครับ ว่ากำลังซื้อหายไปไหนหมด เงินที่เคยเป็นาสวัสดิการซื้อเอ็มร้อย ให้ลูกน้องทุกวันนี้ยังแทบจะต้องคิดอีกทีเลยว่าซื้อให้ดีไหม จากเมื่อก่อนเนี่ย ซื้อเอ็มร้อยเป็นแพ็ค ๆ มาแช่ถังน้ำแข็ง ใครอยากกินหยิบเลย แต่ตอนนี้ต้องประหยัดครับ หลายเจ้าพูดเป็นเสียงเดียวกันครับว่าอยู่ยากจริง ๆ ครับเวลานี้
ที่มาตั้งกระทู้นี่ ผมไม่ได้มีเจตนาอะไรไม่ดีนะครับ แค่อยากทราบท่านอื่น ๆ ในที่นี้ประสบปัญหาเดียวกันนี้หรือไม่ครับ แล้วผมอยากให้พ้นช่วงนี้ไปไว ๆ ครับ ให้พระคุ้มครองนะครับ