คือเรื่องของเรื่องอยากระบายความรู้สึกที่เจอมามาก ๆ ครับ
ผมเป็นคนไม่ค่อยเปิดใจที่จะรับใครเข้ามาเลยเพราะกลัวว่าจะต้องเสียใจหรือเหตุผลว่าผมรักความเป็นอิสระที่มีอยู่ไม่อยากมีเรื่องที่ต้องผูกมัดกับใคร
แต่แล้วมีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตของผม ... เวลาที่ผมมีปัญหาหรือมีเรื่องไม่สบายใจเขาคนนั้นมักจะเข้ามาพูดคุยกับผมเป็นคนแรกเสมอ ๆ
แต่เวลาเราเจอหน้ากันที่ มหาลัยฯ เรากลับดูเฉยฉาต่อกันเหมือนไม่เคยคุยกันมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่คุยนะครับ แต่ผมเลือกที่จะเดินออกมาจากเขาเพราะอย่างที่บอกไว้ที่ข้างต้น หรืออาจเป็นเพราะกลัวว่าเขาสงสารเราเลยมาคุยกับเรา มันไม่ใช่ความรักอย่างที่เราคิด ไม่อยากต้องคิดไปมากกว่าเพื่อน
เรื่องเกิดจากคืนหนึ่งที่เราต้องไปกินเหล้ากันในหมู่เพื่อน ผมเมามาก เขาก็เมา เราเลยกลับบ้านตัวเองไม่ได้ พอรู้ตัวอีกทีเราก็นอนซบไหล่กัน ...
หัวใจผมเต้นแรงมากถึงมากที่สุด ผมอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ เหมือนกับว่าเขาก็รู้สึกตัวเพราะเขาลุกขึ้นมาแล้วนอนลงเหมือนเดิม (แต่ผมก็แกล้งทำเป็นหลับเหมือนเดิม) ความรู้สึกตอนนั้นหวั่นไหวมาก ลืมทุกอย่างที่กลัวไว้หมด แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะรักคนอื่นที่ไม่ใช่ผม
เคยหวั่นไหวกันบ้างไหมครับ
ผมเป็นคนไม่ค่อยเปิดใจที่จะรับใครเข้ามาเลยเพราะกลัวว่าจะต้องเสียใจหรือเหตุผลว่าผมรักความเป็นอิสระที่มีอยู่ไม่อยากมีเรื่องที่ต้องผูกมัดกับใคร
แต่แล้วมีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตของผม ... เวลาที่ผมมีปัญหาหรือมีเรื่องไม่สบายใจเขาคนนั้นมักจะเข้ามาพูดคุยกับผมเป็นคนแรกเสมอ ๆ
แต่เวลาเราเจอหน้ากันที่ มหาลัยฯ เรากลับดูเฉยฉาต่อกันเหมือนไม่เคยคุยกันมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่คุยนะครับ แต่ผมเลือกที่จะเดินออกมาจากเขาเพราะอย่างที่บอกไว้ที่ข้างต้น หรืออาจเป็นเพราะกลัวว่าเขาสงสารเราเลยมาคุยกับเรา มันไม่ใช่ความรักอย่างที่เราคิด ไม่อยากต้องคิดไปมากกว่าเพื่อน
เรื่องเกิดจากคืนหนึ่งที่เราต้องไปกินเหล้ากันในหมู่เพื่อน ผมเมามาก เขาก็เมา เราเลยกลับบ้านตัวเองไม่ได้ พอรู้ตัวอีกทีเราก็นอนซบไหล่กัน ...
หัวใจผมเต้นแรงมากถึงมากที่สุด ผมอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ เหมือนกับว่าเขาก็รู้สึกตัวเพราะเขาลุกขึ้นมาแล้วนอนลงเหมือนเดิม (แต่ผมก็แกล้งทำเป็นหลับเหมือนเดิม) ความรู้สึกตอนนั้นหวั่นไหวมาก ลืมทุกอย่างที่กลัวไว้หมด แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะรักคนอื่นที่ไม่ใช่ผม