ผมยืม Login เพื่อนผมมาใช้นะครับ
ตามหาผู้หญิงคนนึง ที่ขึ้นรถตู้ อนุสาวรีย์ มา มีนบุรี แต่ไม่รู้ลงตรงไหนเพราะผมลงก่อน รถตู้คิวสีม่วง ขึ้นตรงหน้าโรงพยาบาลราชวิถี เวลาประมาณ 17.30 วันศุกร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558
คือนี่เป็นกระทู้แรกของผมเลยครับ คือผมไม่รู้จะเกริ่นยังไง คือผมได้นั่งรถตู้กลับบ้านครับ ปกติขึ้นไปก็หลับตลอดจนถึงป้ายที่จะลง แต่เผอิญคราวนี้ ผมดันตื่นระหว่างทาง พอตื่นมาผมก็เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นอ่ะครับ คือผมและเธอนอนหลับบนรถตู้แล้วหันหน้าทแยง 45 องศาเข้าหากันอ่ะครับ แวปแรกที่เห็นเธอผมรู้สึกเลยว่าเธอน่ารักจัง อาจจะเป็นเพราะเบลอๆ (555) เธอทำให้ผมไม่ได้นอนบนรถตู้เลย ผมต้องแกล้งหลับ แล้วแกล้งหันหน้าไปทางเธอ ผมอยากจะขอเบอร์โทรเธอแต่ผมก็ไม่กล้า อยากจะทักเธอ อยากทำความรู้จักเธอ แล้วสุดท้ายผมก็ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป ทั้งๆที่ในใจก็รู้ว่าโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีเสมอ อาจจะได้เจอเธอแค่ครั้งเดียว แล้วต้องมานั่งเจ็บใจทีหลัง คิดทีหลังว่า ทำไมตอนนั้นไม่ขอไปเลย ผมก็เคยได้ยินคำพูดที่ว่าด้านได้อายอด ผมก็คิดยังงั้นแล้ว แต่ไม่กล้าจริงๆ ตอนที่ลงรถผมหันไปมองหน้าเธออีกครั้ง ผมนี่อยากกลับไปนั่งรถตู้ต่อเลยครับ เธอคงรู้ว่าผมก็มองเธอเหมือนกัน (วันนั้นเป็นวันที่รถติดมากๆบนทางด่วน ทำให้ผมมีโอกาสใกล้ชิดเธอนานขึ้นอีกนิด แค่นี้ผมก็รู้สึกดีแล้วครับ)
ผมคิดอยู่นานว่าจะตั้งกระทู้ตามหาดีมั้ย คือผมเห็นบางคนตั้งแล้วหาเจอ แต่ผมก็แอบมีความหวังเล็กๆน้อยๆว่าจะได้เจอเธออีกสักครั้ง
ปล. เธอคนนั้นใส่เสื้อสีเขียว กระโปรงสีดำ ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถตู้ พ่อเธอโทรมา และ เพื่อนเธอโทรมา ซึ่งเธอเมมเบอร์เพื่อนว่า My S__ ผมคือคนที่นั่งข้างๆคุณนั่งติดหน้าต่าง เธอน่าจะลงที่ตรงข้ามโรงพยาบาลสินแพทย์ (แอบดูตอนเธอเล่นมือถือน๊ะ แต่ไม่แน่ใจ) เธอใช้ไอโฟน 5S สีขาว
ขอโทษทีน๊ะครับ ที่ผมอาจใช้ภาษาไม่ถูกต้อง
ตามหาผู้หญิงคนนึง ที่ขึ้นรถตู้ อนุสาวรีย์ มา มีนบุรี แต่ไม่รู้ลงตรงไหน ผมว่าเธอเป็นคู่ชีวิตผมแน่ๆ
ตามหาผู้หญิงคนนึง ที่ขึ้นรถตู้ อนุสาวรีย์ มา มีนบุรี แต่ไม่รู้ลงตรงไหนเพราะผมลงก่อน รถตู้คิวสีม่วง ขึ้นตรงหน้าโรงพยาบาลราชวิถี เวลาประมาณ 17.30 วันศุกร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558
คือนี่เป็นกระทู้แรกของผมเลยครับ คือผมไม่รู้จะเกริ่นยังไง คือผมได้นั่งรถตู้กลับบ้านครับ ปกติขึ้นไปก็หลับตลอดจนถึงป้ายที่จะลง แต่เผอิญคราวนี้ ผมดันตื่นระหว่างทาง พอตื่นมาผมก็เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นอ่ะครับ คือผมและเธอนอนหลับบนรถตู้แล้วหันหน้าทแยง 45 องศาเข้าหากันอ่ะครับ แวปแรกที่เห็นเธอผมรู้สึกเลยว่าเธอน่ารักจัง อาจจะเป็นเพราะเบลอๆ (555) เธอทำให้ผมไม่ได้นอนบนรถตู้เลย ผมต้องแกล้งหลับ แล้วแกล้งหันหน้าไปทางเธอ ผมอยากจะขอเบอร์โทรเธอแต่ผมก็ไม่กล้า อยากจะทักเธอ อยากทำความรู้จักเธอ แล้วสุดท้ายผมก็ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป ทั้งๆที่ในใจก็รู้ว่าโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีเสมอ อาจจะได้เจอเธอแค่ครั้งเดียว แล้วต้องมานั่งเจ็บใจทีหลัง คิดทีหลังว่า ทำไมตอนนั้นไม่ขอไปเลย ผมก็เคยได้ยินคำพูดที่ว่าด้านได้อายอด ผมก็คิดยังงั้นแล้ว แต่ไม่กล้าจริงๆ ตอนที่ลงรถผมหันไปมองหน้าเธออีกครั้ง ผมนี่อยากกลับไปนั่งรถตู้ต่อเลยครับ เธอคงรู้ว่าผมก็มองเธอเหมือนกัน (วันนั้นเป็นวันที่รถติดมากๆบนทางด่วน ทำให้ผมมีโอกาสใกล้ชิดเธอนานขึ้นอีกนิด แค่นี้ผมก็รู้สึกดีแล้วครับ)
ผมคิดอยู่นานว่าจะตั้งกระทู้ตามหาดีมั้ย คือผมเห็นบางคนตั้งแล้วหาเจอ แต่ผมก็แอบมีความหวังเล็กๆน้อยๆว่าจะได้เจอเธออีกสักครั้ง
ปล. เธอคนนั้นใส่เสื้อสีเขียว กระโปรงสีดำ ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถตู้ พ่อเธอโทรมา และ เพื่อนเธอโทรมา ซึ่งเธอเมมเบอร์เพื่อนว่า My S__ ผมคือคนที่นั่งข้างๆคุณนั่งติดหน้าต่าง เธอน่าจะลงที่ตรงข้ามโรงพยาบาลสินแพทย์ (แอบดูตอนเธอเล่นมือถือน๊ะ แต่ไม่แน่ใจ) เธอใช้ไอโฟน 5S สีขาว
ขอโทษทีน๊ะครับ ที่ผมอาจใช้ภาษาไม่ถูกต้อง