ครอบครัวคือเเบบนี้ใช่มั้ย....

ชีวิตของเรามันก็ไม่ได้รันทดหรือน่าเวทนานักหรอกเเต่มันน่าร้องไห้มากกว่า เราเกิดมาตอนที่พ่อมีเอาเมียน้อยเข้าบ้านพอดี เเม่เสียใจมากกกเเละตอนนั้นก็ได้ให้กำเนิดเรามาได้เดือนกว่า เเม่เสียใจจนไม่นึกถึงสิ่งรอบข้าง (เเม้กระทั่งลูก) อดข้าว อดน้ำไม่กินอะไรเลยย นมไม่มีให้กินเเละในช่วงนั้นๆพ่อได้ยกเราไปให้เเม่น้อยเลี้ยง (เเม่น้อยเป็นหมัน) เเละเเม่น้อยก้เลี้ยงเรามาจนเราเริ่มรู้ความ เราติดเเม่น้อยมากกกเเละเเม่น้อยก็ดูเเลเอาใจใส่เรามาก ตามใจตลอดช่วงเด็กๆนั้นเราจำได้ว่าเเม่สรรหาของอร่อยให้กินตลอดจนอ้วนนน ตุ้ยยย55555 ตอนอนุบาล1เราเรียนอยุที่อ.เทิง จำได้ว่าตอนไปวันเเรกเเม่ไม่ได้ให้ค่าขนมเพราะคิดว่าครูจะเเจกให้กิน เราไม่ได้กินขนมทั้งวันนนได้เเต่นั่งมองเพื่อนกิน (ครูเล่าให้เเม่ฟัง) จนเยนวันนั้นเเม่ไปรับครูก้เล่าให้เเม่ฟังเเม่เลยพาไปเลี้ยงขนมหนำใจ ไม่รู้ว่าจำได้ยังไงเเต่มันจำได้อ่ะนะ เเต่สุดท้ายก้ต้องได้จากเเม่ ช่วงปิดเทอมเเม่น้อยพาเรากลับไปที่เพชรบูรณ์ซึ่งเราไม่รู้ว่าจะไม่ได้กลับไปพร้อมเเม่ จนวันที่เเม่กลับไปที่เทิงในเยนวันนั้นเราไม่รุว่าเเม่กลับ เราถามหาเเม่ ตะโกนเเละวิ่งไปรอบๆบ้านเเต่ก็ไม่เจอเเล้ว เเต่ก็ยังได้ไปหาเเม่อยู่นะเเต่เป็นช่วงที่เเม่ย้ายไปอยู่ตากแล้ว ไปหาทีไรร้องไห้หาเเม่ก่อนกลับทุกที เเละพอจบป.2พ่อตัดสินใจย้ายเราไปอยู่กับเเม่น้อยอีกอยู่จนจบป.6 ม.1เรามาต่อที่เชียงใหม่ปัจจุบันเราอยู่ม.3 เเละนี่เเหละครอบครัวเริ่มมีปัญหา อ้อลืมไปความจริงเราเป็นน้องสุดท้องเเต่เเม่มาท้องน้องตอนเราอยู่ป.5เเม่เลี้ยงดีมากตั้งเเต่คลอดยันโต (น้องโชคดีเนาะ) เเละในปัจจุบันน้องอยุ ป.2 เเละพ่อก้เอาเมียใหม่ตอนเราอยุม.3นี่เเหละ กำลังท้องอีกต่างหากเห้ออเรานี่เครียดดเลย เเต่เหมือนจะจบมันกลับยิ่งมีไฟลุกโชนมากขึ้นเเม่ๆเริ่มไม่ถูกกัน ซึ่งเราเจ็บปวดมากกกเพราะเราไม่เหมือนคนอื่น ถูกเลี้ยงมาโดยเเม่เลี้ยงเเละยังต้องมาทนฟังเเม่ใหญ่ด่าเเละพูดถึงเเม่น้อยอยุตลอดๆ ตอนนี้เรารู้สึกว่าการได้อยู่กันเเบบครอบครัวเราอึดอัดมากกก เรามาอยุเชียงใหม่ต้องมาอยุกับเเม่ใหญ่เเละต้องฟังเเม่พูดถึงเเม่น้อยเเต่พูดเเบบไม่ดีใส่มาเปนระยะเวลา 3 ปี เเม่ใหญ่มักจะคิดว่าเเม่น้อยจะทำอะไรไม่ดีให้ จะใส่ร้าย จะรังเเกอยุตลอดๆ ทั้งๆที่เเม่น้อยต้องทนอยุตลอดเเต่มีบ้างที่พูดเเรงๆใส่เเม่ใหญ่เเต่จะเเรงตอนที่หมดความอดทน ไม่ใช่ตอนที่อยากเเรงก็เเรง เเต่เดี๋ยวนี้เรารู้สึกว่าเเม่น้อยก็ทำให้เราอึดอัดอยู่บ่อยๆเหมือนกัน เเละพ่อก็เหมือนกัน เคยมั้ยทุกคน....มักจะดูความรุสึกของคนอื่นออกจากสีหน้า.....นั่นเเหละเราดูออกทุกอย่าง เวลาเราพูดอะไรถ้าเเม่ไม่อยากฟังเเม่ก็จะพูดเรื่องตัวเองออกมาเเละเปลี่ยนเรื่องทันที พ่อเวลาไม่เชื่อในสิ่งที่เราพูด(ทั้งๆที่มันความจริงที่เราอยากให้พ่อรับรู้ว่าเราโตขึ้นเเล้ว)พ่อมักจะเก็บไปถามพี่เเละปรึกษาพี่ๆเเละทุกเรื่องที่เราพูดหรือบอกออกไปมักจะถูกคัดค้านเป็นเเบบนี้มา 3 ปี จะเป็นไปได้น้อยมากกกที่พ่อจะเชื่อใจเเละไว้ใจเรา ตอนนี้เราเเค่อายุ 15 เเต่รู้มั้ยเราคิดอะไรเราอยากเริ่มสร้างอนาคตตั้งเเต่ตอนนี้ เราอยากทำทุกอย่างให้พ่อเเม่สบายใจกว่านี้ เราไม่อยากใช้เงินพ่อเเม่ต่อไปอีกแล้ว เราอยากเลี้ยงตัวเอง เราเชื่อว่าเราทำได้เเค่ต้องใช้เวลา ตอนนี้เราเเอบทำงานเป็นระบบเครือข่ายเเต่เราก็ยังตั้งใจเรียนอยุเหมือนเดิม งานนี้มันสามารถทำให้เราออกไปสร้างอนาคตได้เเละทำให้เราเลี้ยงตัวเองได้ เพราะเราเรียนรู้เเละทำความเข้าใจกับงานนี้มาเปนเวลาหลายเดือนเเล้ว ทั้งครอบครัวคัดค้านเเละบอกให้เลิก เค้าตัดสินเราที่อายุ ไม่ใช่ความรู้ของเราเลย....เพราะเราเเค่เด็กอายุ 15 งั้นรึ????? เราคงไร้ค่ามากสิน๊ะะะ................ขอบคุณที่ท่านอ่านจนจบ