**นานาจิตตัง** พากย์..๒

๐ สมบัติประเทศล้ำ เกียรติยศ
อิสรภาพจรด จึ่งกล้า
บรรพบุรุษวรพจน์ เอกราช
ประวัติศาสตร์ส่องหล้า ง่ายล้ำอธิปไตยฯ

๐ ดาราการหนักแท้ เหนื่อยยาก
หวังนรชนทราบจาก สื่อได้
พลันสวมแว่นตาตาก กันแดด ไรฤา
ฤเพื่อกันมิให้ หมู่พ้องจำไฉนฯ

๐ ไผชอบตรวนโซ่ไซร้ ไป่มี
ผิว่าสร้างอย่างดี มาศก้อน
เทียวทั่งทุบเหล็กหนี หายอด ทนฤา
พอเปลี่ยนแปรเป็นค้อน เร่งเค้นตีสนองฯ

๐ การเมืองอดีตล้วน ประวัติ ศาสตร์เอย
บรรพชนไชยถนัด ถนี่แคว้น
การเมืองเน่าขจัด ขจายหมด
คอร์รัปชั่นเชียรณ์แม้น มอดม้วยฤาสลายฯ

๐ พิณวิญญาณร่างล้วน กายเรา
เปล่งท่วงทำนองเนาว์ นึกไซร้
ไพเราะเสนาะเสลา สุดแต่ เชลงเนอ
เจรียงส่งลีลาให้ ห่ำห้วงอเวจีฯ

๐ อภิมุขดีมอบให้ รางวัล
ไป่ระบายโรมรัน ลูกน้อง
ผิดนายที่หุนหัน รมณ์โกรธ
แถมห่อนรางวัลคล้อง คิดแล้วใจหายฯ

๐ อันมนุษย์สุดทึ่งแท้ ใฝ่สนอง
หวังสิ่งหลายครอบครอง มากได้
ยิ่งได้ยิ่งใฝ่ปอง พูนเพิ่ม
เท่าไหร่จึงพอให้ พวกใช้ตัณหาฯ

๐ สิ่งกระทำส่งให้  บวกหรือ ลบเอย
ผิผลักโลกแรงปรือ สะท้อน
หากสัมผัสนับถือ  นวลนุ่ม
สนองสิ่งละไมย้อน  อ่อนน้อมลองเห็นฯ

๐ สามัญชนร่วมพ้อง กระทำ
วีรชนกิจกรรม เกริกกล้า
เปรียบไก่ออกไข่นำ แนวฉลาด
มันไม่ขันเอ้กอ้า ไข่แล้วจึงขันฯ

๐ โรงกษาปณ์ยากไร้ คือมัธ ยัสถ์เอย
ความฟุ่มเฟือยถนัด เกี่ยวข้อง
อยากได้อย่าไปจัด จงหยุด
สตางค์หนึ่งพึงแพงพร้อง เพื่อไร้จำเป็นฯ

๐ สิ่งน่ากลัวยากได้ คือเงิน
สิ่งน่ารักบังเอิญ ชวดใช้
รู้คุณค่ามันเทอญ ทวยเชื่อ ยืมฤา
ยืมยากลำบากไซร้ หยั่งซึ้งค่าเงินฯ

๐ ควบคุมมั่งคั่งแล้ว พอเพียง
ดลสี่ปัจจัยเจรียง จับต้อง
อิสระภาพเมียง มองจรด
มั่งคั่งครอบงำข้อง จะข้นแค้นจนฯ

๐ งานเสรีผิไร้ คนคุม
วุฒิภาวะรุม เรียกร้อง
เปรียบเงินติดตัวสุม สลัดเสี่ยง
อยุติธรรมจ้อง ตอบโต้คืนไฉนฯ

๐ จิตวิญญาณซึ่งผู้ ครอบครอง
อาจถูกทำลายสนอง ชั่วช้า
คืออำนาจมัวหมอง หินชาติ
ลุแก่อำนาจบ้า ชาติหน้าเดรัจฉานฯ ...