ความรักออนไลน์’ หลายๆคนคงบอกว่าเป็น ความรักที่ฉาบฉวย ไม่ยั่งยืน เราจะรักใครสักคนได้อย่างไร ในเมื่อไม่เคยเจอกันสักครั้ง มันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆก็ได้ ในเมื่อการเปิดใจครั้งแรกนั้นมันทำให้การรอของเรานั้นรู้สึกไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง เพราะอะไรทำไมเราต้องเปิดใจให้กับรักครั้งใหม่ซึ่ง เขาก็เป็น นตท. หรือ นักเรียนเตรียมทหาร เหมือนกัน
การที่เราเจอรักที่ไม่ดีย่อมมีผลทำให้เราไม่อยากเปิดใจให้กับรักครั้งใหม่ การที่เราถูกปล่อยให้รออยู่คนเดียว คิดอยู่คนเดียวกับการกระทำที่ไม่ชัดเจนของเขายิ่งทำให้รู้สึก ‘ไร้ตัวตน’ แต่สุดท้ายแล้วการที่เขาทำแบบนั้นกับเราก็ทำให้เราเจอกับ ‘คนคนนึง’ ที่พร้อมจะก้าวเดินต่อไปพร้อมๆเรา
เราเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เรียนอยู่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง สาย วิทย์-คณิต ห้องเรียนภาษาอังกฤษเข้มข้น ทางบ้านมีฐานะปานกลาง เป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆที่แทบจะเรียกว่า เกือบขี้เหร่ หรือ บางคนอาจเรียกว่าขี้เหร่เลยก็ได้ เราชื่อ พี เราเป็นคนร่าเริง แจ่มใสปกติ แต่ที่แปลกจากคนอื่นคือ พีปลื้มคนในเครื่องแบบมาก
พีเคยคุยกับ นักเรียนเตรียมทหารคนนึงทางเฟซบุ๊ก เค้าชื่อว่า พี่เอ พี่เอเป็นคนที่คุยเก่ง คุยสนุก ถึงแม้จะไม่ได้หล่อมากแต่หลายๆอย่างเขาก็ไม่ได้แย่ แต่แล้วมันช่างเป็นประสบการณ์ที่ไม่ค่อยดีเลย ทั้งเสียใจ เสียความรู้สึก และ เสียค่าโทรศัพท์อย่างมหาศาล เนื่องจากหลายๆคนก็จะพอทราบมาบ้างว่า ทางโรงเรียนเตรียมทหารนั้นจะห้ามนำเครื่องมือสื่อสารเข้าโรงเรียน พ่อของพี่เอก็จะเก็บไว้ก่อนพี่เอเข้าโรงเรียน การที่จะได้คุยคือพี่เอใช้เบอร์เพื่อนยิงมาแล้วพีก็ต้องโทรกลับ ซึ่งคนที่เสียค่าโทรคือพี พอนานเข้าก็เริ่มคุยกันน้อยลง กลายเป็นพี่เอหยอดตู้โทรศัพท์หาพีวันละสามนาที มันเป็นช่วงการรอที่ทรมาณ หากไม่ได้รับก็ถือว่าวันนั้นทั้งวันจะไม่ได้คุยเลย แต่สุดท้าย มันก็เหมือนจะไปกันไม่ได้ เหมือนกับที่หลายๆ คนเรียกว่า ‘ช่วงหมดโปรโมชั่น’ ตอนนั้นพีรู้สึกว่าการรอของพีไร้ค่า ความดีความเอาใจใส่ของพี เหมือนพี่เอไม่เคยเห็น และมองมันเป็นการจู้จี้ ขี้บ่น น่าเหนื่อยหน่าย พีจึงตัดสินใจค่อยๆหายไป และคิดว่า ไม่เอาแล้วพีจะไม่เปิดใจกับนักเรียนเตรียมทหารคนไหนอีก
ขอเกริ่นก่อนว่าคุณแม่ชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก และมีวันนึงออเดอร์เยอะมากพีจึงต้องอยู่ช่วยคุณแม่ทำขนมจนดึก โทรศัพท์พีก็ได้ออนเฟสบุ๊กค้างไว้ ระหว่างที่พีรอขนมอบเสด ก็มีเสียง ตึ๊ง!! ดังขึ้นจากโทรศัพท์พพี พอเปิดโทรศัพท์ก็พบว่ามี นักเรียนเตรียมทหาร คนนึงทักมา ”นอนดึกนะครับ ” นึกในใจ ใครเนี่ยรู้จักเราหรอทักมาอ่ะ - -
พีตอบไปว่า “นิดหน่อยค้าบ ” ที่ตอบไปเพราะคิดว่าเผลอกดอ่านไปแล้ว อ่านไม่ตอบก็คงไม่ดี แถมได้คนคุยระหว่างรอขนมสุกอีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ
“555 ไม่ห่วงเรื่องขอบตาหมีแพนด้าหรอครับ”
“เพิ่งหัวค่ำเอง” พีก็เลยกวนเค้ากลับไป
“มันใช่ซะที่ไหนละครับ 555 นี่มันเช้าตะหาก” แหม่ กวนมากวนกลับไม่โกงจริงๆ
“นี่ไงเค้าตื่นเช้าป่ะหล่ะ” พีผู้ไม่ยอม 555
“55555 นี่ก็ไม่ใช่อีกละ ยังไม่นอนเลยยังจะมาว่าตื่นเช้าอีกนะครับ”
กวนกันไปกวนกันมา ผลัดกันเล่นมุก พูดอะไรเรื่อยเปื่อย เป็นการคุยที่ไม่ค่อยจะมีสาระเท่าไหร่ แต่กลับทำให้รู้สึกขำได้ในทุกครั้งที่นึกถึง เพราะเราคุยกันแบบตลกๆไม่อายกัน เหมือนเพื่อนกันทั้งๆที่เราไม่รู้จักชื่อกันด้วยซ้ำ เกือบตอนท้ายของบทสนทนา เขาถามชื่อพี พีก็เฉไฉโดยการเล่นมุก พีไม่กล้าจะบอกชื่อเขาไปตรงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แล้วพีก็ถามชื่อเขา เขาตอบมาว่า เขาชื่อ ซี ครับ พีก็เลยพิมไปว่า ยินดีที่ได้ฮู้จักเน่อ และคิดว่าซีก็คงเป็นเหมือนพี่เอ ซีคงไม่ทักมาหรอก คงทักพีมาเพราะเห็นพีออนอยู่คนเดียวและซีอาจเหงา แต่ก็เป็นการคุยที่ทั้งสนุกและตลกมากเลย
เด๋วมาต่อนะคะ ตอนนี้อาจยังไม่เกี่ยวกับหัวข้อกระทู้สักเท่าไหร่
นักเรียนเตรียมทหาร กับ สัญญาใจ 1ปี คุณว่าจะเป็นไปได้มั้ย?
การที่เราเจอรักที่ไม่ดีย่อมมีผลทำให้เราไม่อยากเปิดใจให้กับรักครั้งใหม่ การที่เราถูกปล่อยให้รออยู่คนเดียว คิดอยู่คนเดียวกับการกระทำที่ไม่ชัดเจนของเขายิ่งทำให้รู้สึก ‘ไร้ตัวตน’ แต่สุดท้ายแล้วการที่เขาทำแบบนั้นกับเราก็ทำให้เราเจอกับ ‘คนคนนึง’ ที่พร้อมจะก้าวเดินต่อไปพร้อมๆเรา
เราเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เรียนอยู่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง สาย วิทย์-คณิต ห้องเรียนภาษาอังกฤษเข้มข้น ทางบ้านมีฐานะปานกลาง เป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆที่แทบจะเรียกว่า เกือบขี้เหร่ หรือ บางคนอาจเรียกว่าขี้เหร่เลยก็ได้ เราชื่อ พี เราเป็นคนร่าเริง แจ่มใสปกติ แต่ที่แปลกจากคนอื่นคือ พีปลื้มคนในเครื่องแบบมาก
พีเคยคุยกับ นักเรียนเตรียมทหารคนนึงทางเฟซบุ๊ก เค้าชื่อว่า พี่เอ พี่เอเป็นคนที่คุยเก่ง คุยสนุก ถึงแม้จะไม่ได้หล่อมากแต่หลายๆอย่างเขาก็ไม่ได้แย่ แต่แล้วมันช่างเป็นประสบการณ์ที่ไม่ค่อยดีเลย ทั้งเสียใจ เสียความรู้สึก และ เสียค่าโทรศัพท์อย่างมหาศาล เนื่องจากหลายๆคนก็จะพอทราบมาบ้างว่า ทางโรงเรียนเตรียมทหารนั้นจะห้ามนำเครื่องมือสื่อสารเข้าโรงเรียน พ่อของพี่เอก็จะเก็บไว้ก่อนพี่เอเข้าโรงเรียน การที่จะได้คุยคือพี่เอใช้เบอร์เพื่อนยิงมาแล้วพีก็ต้องโทรกลับ ซึ่งคนที่เสียค่าโทรคือพี พอนานเข้าก็เริ่มคุยกันน้อยลง กลายเป็นพี่เอหยอดตู้โทรศัพท์หาพีวันละสามนาที มันเป็นช่วงการรอที่ทรมาณ หากไม่ได้รับก็ถือว่าวันนั้นทั้งวันจะไม่ได้คุยเลย แต่สุดท้าย มันก็เหมือนจะไปกันไม่ได้ เหมือนกับที่หลายๆ คนเรียกว่า ‘ช่วงหมดโปรโมชั่น’ ตอนนั้นพีรู้สึกว่าการรอของพีไร้ค่า ความดีความเอาใจใส่ของพี เหมือนพี่เอไม่เคยเห็น และมองมันเป็นการจู้จี้ ขี้บ่น น่าเหนื่อยหน่าย พีจึงตัดสินใจค่อยๆหายไป และคิดว่า ไม่เอาแล้วพีจะไม่เปิดใจกับนักเรียนเตรียมทหารคนไหนอีก
ขอเกริ่นก่อนว่าคุณแม่ชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก และมีวันนึงออเดอร์เยอะมากพีจึงต้องอยู่ช่วยคุณแม่ทำขนมจนดึก โทรศัพท์พีก็ได้ออนเฟสบุ๊กค้างไว้ ระหว่างที่พีรอขนมอบเสด ก็มีเสียง ตึ๊ง!! ดังขึ้นจากโทรศัพท์พพี พอเปิดโทรศัพท์ก็พบว่ามี นักเรียนเตรียมทหาร คนนึงทักมา ”นอนดึกนะครับ ” นึกในใจ ใครเนี่ยรู้จักเราหรอทักมาอ่ะ - -
พีตอบไปว่า “นิดหน่อยค้าบ ” ที่ตอบไปเพราะคิดว่าเผลอกดอ่านไปแล้ว อ่านไม่ตอบก็คงไม่ดี แถมได้คนคุยระหว่างรอขนมสุกอีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ
“555 ไม่ห่วงเรื่องขอบตาหมีแพนด้าหรอครับ”
“เพิ่งหัวค่ำเอง” พีก็เลยกวนเค้ากลับไป
“มันใช่ซะที่ไหนละครับ 555 นี่มันเช้าตะหาก” แหม่ กวนมากวนกลับไม่โกงจริงๆ
“นี่ไงเค้าตื่นเช้าป่ะหล่ะ” พีผู้ไม่ยอม 555
“55555 นี่ก็ไม่ใช่อีกละ ยังไม่นอนเลยยังจะมาว่าตื่นเช้าอีกนะครับ”
กวนกันไปกวนกันมา ผลัดกันเล่นมุก พูดอะไรเรื่อยเปื่อย เป็นการคุยที่ไม่ค่อยจะมีสาระเท่าไหร่ แต่กลับทำให้รู้สึกขำได้ในทุกครั้งที่นึกถึง เพราะเราคุยกันแบบตลกๆไม่อายกัน เหมือนเพื่อนกันทั้งๆที่เราไม่รู้จักชื่อกันด้วยซ้ำ เกือบตอนท้ายของบทสนทนา เขาถามชื่อพี พีก็เฉไฉโดยการเล่นมุก พีไม่กล้าจะบอกชื่อเขาไปตรงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แล้วพีก็ถามชื่อเขา เขาตอบมาว่า เขาชื่อ ซี ครับ พีก็เลยพิมไปว่า ยินดีที่ได้ฮู้จักเน่อ และคิดว่าซีก็คงเป็นเหมือนพี่เอ ซีคงไม่ทักมาหรอก คงทักพีมาเพราะเห็นพีออนอยู่คนเดียวและซีอาจเหงา แต่ก็เป็นการคุยที่ทั้งสนุกและตลกมากเลย
เด๋วมาต่อนะคะ ตอนนี้อาจยังไม่เกี่ยวกับหัวข้อกระทู้สักเท่าไหร่