เข้าเรื่องเลยนะคะ
หนูรู้ตัวดีคะว่าความรักในวัยเด็กมันไม่ดีคะ. แต่หนูแค่อยากหากำลังใจมาเรียนก็เท่านั้นจะให้มาโรงเรียนแล้วเจอแต่กับครูก็ไม่ไหวนะคะ. หนูอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งในชลบุรีคะ อยู่แค่ม.ต้น และอีกไม่กี่วันก็จบ ม.ต้นแล้วคะ พูดเลยว่าไม่อยากจบเลยพราะทางครอบครัวตัวหนูเองให้กลับไปเรียนที่ กทม. คะ หนูใช้ชีวิตม.ต้นเหมือนคนทั่วไปอะคะ มีทั้งสุข มีทั้งเศร้า มีเพื่อนที่ดีอยู่มาตั้งหลายปีก็มีคนชอบหนูบ้างอะคะ แต่หนูเป็นคนติ่งเกาหลีก็เลยไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้อะคะจนหนูได้เจอพี่คนนึงคะ เค้าอยู่ม.5 เป็นเพื่อนของแฟนคนที่หนูรู้จักคะ หนูจำได้เลยครั้งแรกเค้าคุยกับหนูก็ทางไลน์คะ เค้าได้ไลน์หนูมาจากไหนไม่รู้คะ หนูเห็นพี่เค้าหล่อดีก็เลยไปทักพี่เค้าก่อนคะ (แอบแรดนิดนึงคะ) เราก็คุยกันเรื่อยๆ เกือบๆจะ2เดือนคะบางคนอาจจะบอกว่าเร็วแต่หนูว่านานนะคะกับการที่เราคุยกันทางไลน์ทุกวัน พอเจอหน้ากันที่โรงเรียนตัวหนูเองก็แอบเขิน พูดเลยว่าตอนแรกก็เฉยๆอะคะ เพราะไม่อยากคุยกับใครรู้ตัวเองดีว่ายังไงก็ต้องออกจากโรงเรียนเลยไม่อยากให้ความหวังใคร ทำไงได้อะคะ หนูรู้สึกคุยกับเค้าแล้วสบายใจอะ เค้าไม่ใช่คนที่หล่ออะไรเลย ไม่ใช่คนในสเป็กเลย ก็อย่างที่บอกเค้าเป็นคนที่คุยแล้วสบายใจ ตัวหนูเองก็บอกเพื่อนเกี่ยวกับพี่เค้าเพราะกลุ่มหนูเวลามีอะไรจะบอกกันหมดไม่มีความลับต่อกัน. เพื่อนถามว่า "ชอบเค้าป่าว?" อารมณ์ตอนนั้นมันไม่ใช่ความรู้สึกว่าชอบคะ แต่คนคุยด้วยกันทุกวันก็ต่องมีความรู้สึกดีๆบาง หนูเลยตอบเพื่อนว่า "คนคุยกันทุกวันก็ต้องมีบ้าง" ในใจหนูคงชอบไปแล้ว. ไม่นานพี่เค้าก็บอกแอบชอบหนู. หนูก็เลย. ตอบพี่เค้าไปว่า. "พี่แต่หนูจะออกแล้วนะหนูไปโรงเรียนที่อยู่ใน กทม นะ." พี่เค้าก็บอกว่า. "แต่เราก็ยังได้คุยกันได้" หลังจากวันนั้นเราก็คุยกัน แต่มันไม่เหมือนเดิม เริ่มห่าง เริ่มหาย แต่ตอนนี้ หนูก็ชอบพี่เค้าไปแล้ว พี่เค้าก็พูดนะคะว่าไม่ออกได้ไหม แต่พ่อแม่บังคับให้ออกทำไงได้ หนูไม่อยากออกจากโรงเรียนนี้เลย หนูได้เพื่อนที่ดีที่คอยช่วยเหลือ ได้รุ่นพี่ที่คอยแอบมอง แต่เพราะแม่ให้ออก ตอนนี้หนูทำใจไม่ได้ มากกว่าแอบชอบรุ่นพี่คือเพื่อน. หนูรักเพื่อนของหนูมาก หนูจะหาเพื่อนแบบนี้ไม่ได้ พี่ๆคะ ช่วยแนะนำหนูที ว่าหนูต้องทำยังไง
หนูต้องทำไงดีคะ ช่วยบอกหนูทีแล้วช่วยอ่านกระทู้หนูที
หนูรู้ตัวดีคะว่าความรักในวัยเด็กมันไม่ดีคะ. แต่หนูแค่อยากหากำลังใจมาเรียนก็เท่านั้นจะให้มาโรงเรียนแล้วเจอแต่กับครูก็ไม่ไหวนะคะ. หนูอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งในชลบุรีคะ อยู่แค่ม.ต้น และอีกไม่กี่วันก็จบ ม.ต้นแล้วคะ พูดเลยว่าไม่อยากจบเลยพราะทางครอบครัวตัวหนูเองให้กลับไปเรียนที่ กทม. คะ หนูใช้ชีวิตม.ต้นเหมือนคนทั่วไปอะคะ มีทั้งสุข มีทั้งเศร้า มีเพื่อนที่ดีอยู่มาตั้งหลายปีก็มีคนชอบหนูบ้างอะคะ แต่หนูเป็นคนติ่งเกาหลีก็เลยไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้อะคะจนหนูได้เจอพี่คนนึงคะ เค้าอยู่ม.5 เป็นเพื่อนของแฟนคนที่หนูรู้จักคะ หนูจำได้เลยครั้งแรกเค้าคุยกับหนูก็ทางไลน์คะ เค้าได้ไลน์หนูมาจากไหนไม่รู้คะ หนูเห็นพี่เค้าหล่อดีก็เลยไปทักพี่เค้าก่อนคะ (แอบแรดนิดนึงคะ) เราก็คุยกันเรื่อยๆ เกือบๆจะ2เดือนคะบางคนอาจจะบอกว่าเร็วแต่หนูว่านานนะคะกับการที่เราคุยกันทางไลน์ทุกวัน พอเจอหน้ากันที่โรงเรียนตัวหนูเองก็แอบเขิน พูดเลยว่าตอนแรกก็เฉยๆอะคะ เพราะไม่อยากคุยกับใครรู้ตัวเองดีว่ายังไงก็ต้องออกจากโรงเรียนเลยไม่อยากให้ความหวังใคร ทำไงได้อะคะ หนูรู้สึกคุยกับเค้าแล้วสบายใจอะ เค้าไม่ใช่คนที่หล่ออะไรเลย ไม่ใช่คนในสเป็กเลย ก็อย่างที่บอกเค้าเป็นคนที่คุยแล้วสบายใจ ตัวหนูเองก็บอกเพื่อนเกี่ยวกับพี่เค้าเพราะกลุ่มหนูเวลามีอะไรจะบอกกันหมดไม่มีความลับต่อกัน. เพื่อนถามว่า "ชอบเค้าป่าว?" อารมณ์ตอนนั้นมันไม่ใช่ความรู้สึกว่าชอบคะ แต่คนคุยด้วยกันทุกวันก็ต่องมีความรู้สึกดีๆบาง หนูเลยตอบเพื่อนว่า "คนคุยกันทุกวันก็ต้องมีบ้าง" ในใจหนูคงชอบไปแล้ว. ไม่นานพี่เค้าก็บอกแอบชอบหนู. หนูก็เลย. ตอบพี่เค้าไปว่า. "พี่แต่หนูจะออกแล้วนะหนูไปโรงเรียนที่อยู่ใน กทม นะ." พี่เค้าก็บอกว่า. "แต่เราก็ยังได้คุยกันได้" หลังจากวันนั้นเราก็คุยกัน แต่มันไม่เหมือนเดิม เริ่มห่าง เริ่มหาย แต่ตอนนี้ หนูก็ชอบพี่เค้าไปแล้ว พี่เค้าก็พูดนะคะว่าไม่ออกได้ไหม แต่พ่อแม่บังคับให้ออกทำไงได้ หนูไม่อยากออกจากโรงเรียนนี้เลย หนูได้เพื่อนที่ดีที่คอยช่วยเหลือ ได้รุ่นพี่ที่คอยแอบมอง แต่เพราะแม่ให้ออก ตอนนี้หนูทำใจไม่ได้ มากกว่าแอบชอบรุ่นพี่คือเพื่อน. หนูรักเพื่อนของหนูมาก หนูจะหาเพื่อนแบบนี้ไม่ได้ พี่ๆคะ ช่วยแนะนำหนูที ว่าหนูต้องทำยังไง