ตั้งแต่ตอนเช้าวันนั้นจนถึงตอนนี้ เราก็ยังคิดถึงหน้าของเธอคนนั้น ทั้งที่ได้เจอกันแค่แวบเดียว
และเราก็ได้แต่มองเธออยู่ข้างหลัง เธออาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนๆนึง ที่คอยเอาแต่มองเธอเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง
ไม่รู้ว่าเคยมีใครเป็นเหมือนกันรึป่าวนะ แต่สำหรับเรานี่เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกขนาดนี้
เราอยากรู้จักผู้หญิงคนที่เรา "ไม่รู้จัก" คนนั้นจัง ////////
เธอแต่งตัวธรรมดาๆ เสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำ หน้าเปลือยธรรมชาติ แต่สำหรับเรา
โครตน่ารักอ่ะ
เราโครตเกลียดตัวเองที่เราไม่กล้าเดินเข้าไปทักทาย เข้าไปขอเบอร์ ขอไลน์ ทั้งที่เค้าก็เดินทางคนเดียว ในตอนนั้นเราก้อหยิบมือถือ
เปิดหน้าค้นหาเพื่อนด้วยไอดีแล้วด้วย ชั่งใจว่าจะเดินเข้าไปดีมั้ย มือไม้สั่นไปหมด ใจเต้นรัวมาก แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า
ทั้งที่รู้ว่าอาจไม่ได้เจอแบบนี้อีกแล้วสุดท้ายเราก็ได้แต่มองเค้าขึ้นแท็กซี่ไป แล้วก็ได้แค่มองหน้าจอมือถือที่ว่างเปล่า
......โครตป๊อดเลยเราอ่ะ TT
ก็ไม่รู้ดิ มันกลัว มันประหม่าอ่ะ ไม่เคยเข้าหาใครเลย ไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไง กลัวว่าเธอจะกลัวเรา
กลัวว่ามีแฟนแล้ว เรากลัวว่าจะถูกมองว่าโรคจิต กลัวว่าถูกมองว่าขี้หลี
และที่สำคัญที่สุด กลัวว่าเธอจะรังเกียจเรา เพราะเราไม่ใช่ผช. ค่ะ
เฮ้อออ... คนเมืองกรุงมีเป็นล้านคน โอกาศที่จะโคจรมาเจอ แทบไม่มีเลยอ่ะ
เพราะงั้นเราขอพื้นที่เล็กๆ บอกผ่านทางนี้ไปแระกัน เผื่อสวรรค์เปิดทาง ฟ้าดลใจให้เธอผ่านมาเจอกระทู้นี้บ้าง ก็ยังจะแอบหวัง 5555+
ปล. ขอบคุณกระทู้ E13 ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรากล้าตั้งกระทู้ เป็นกระทู้แรกนะคะ ยังเล่นไม่ค่อยเป็นค่ะ ผิดพลาดอะไรก็ขออภัยนะคะ
ตกหลุมอากาศผู้หญิงที่นั่งนกแอร์ เชียงใหม่-ดอนเมือง รอบวันอังคาร ที่ 24/02/58 เวลา 08.30 น. seat 56C
และเราก็ได้แต่มองเธออยู่ข้างหลัง เธออาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนๆนึง ที่คอยเอาแต่มองเธอเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง
ไม่รู้ว่าเคยมีใครเป็นเหมือนกันรึป่าวนะ แต่สำหรับเรานี่เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกขนาดนี้
เราอยากรู้จักผู้หญิงคนที่เรา "ไม่รู้จัก" คนนั้นจัง ////////
เธอแต่งตัวธรรมดาๆ เสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำ หน้าเปลือยธรรมชาติ แต่สำหรับเรา
เราโครตเกลียดตัวเองที่เราไม่กล้าเดินเข้าไปทักทาย เข้าไปขอเบอร์ ขอไลน์ ทั้งที่เค้าก็เดินทางคนเดียว ในตอนนั้นเราก้อหยิบมือถือ
เปิดหน้าค้นหาเพื่อนด้วยไอดีแล้วด้วย ชั่งใจว่าจะเดินเข้าไปดีมั้ย มือไม้สั่นไปหมด ใจเต้นรัวมาก แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า
ทั้งที่รู้ว่าอาจไม่ได้เจอแบบนี้อีกแล้วสุดท้ายเราก็ได้แต่มองเค้าขึ้นแท็กซี่ไป แล้วก็ได้แค่มองหน้าจอมือถือที่ว่างเปล่า
......โครตป๊อดเลยเราอ่ะ TT
ก็ไม่รู้ดิ มันกลัว มันประหม่าอ่ะ ไม่เคยเข้าหาใครเลย ไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไง กลัวว่าเธอจะกลัวเรา
กลัวว่ามีแฟนแล้ว เรากลัวว่าจะถูกมองว่าโรคจิต กลัวว่าถูกมองว่าขี้หลี
และที่สำคัญที่สุด กลัวว่าเธอจะรังเกียจเรา เพราะเราไม่ใช่ผช. ค่ะ
เฮ้อออ... คนเมืองกรุงมีเป็นล้านคน โอกาศที่จะโคจรมาเจอ แทบไม่มีเลยอ่ะ
เพราะงั้นเราขอพื้นที่เล็กๆ บอกผ่านทางนี้ไปแระกัน เผื่อสวรรค์เปิดทาง ฟ้าดลใจให้เธอผ่านมาเจอกระทู้นี้บ้าง ก็ยังจะแอบหวัง 5555+
ปล. ขอบคุณกระทู้ E13 ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรากล้าตั้งกระทู้ เป็นกระทู้แรกนะคะ ยังเล่นไม่ค่อยเป็นค่ะ ผิดพลาดอะไรก็ขออภัยนะคะ