เคยมั้ย? บางทีคิดว่ามันใช่มันก็ใช่ บางทีว่ามันไม่ใช่มันก็ไม่ใช่...
เราเป็นผู้หญิงที่ก้าวเข้ามาเรียนวิศวะเครื่องกล ใน มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เรียนไปตอนแรกมันไม่ใช่ ไม่มีแม้แต่ความใช่ เทอมแรก ก็ F 2ตัวเลย แต่พอมานั่งคิดอีกที มันก็ใช่น้ะ เรียนแบบนี้ จบไปทำงานแบบนี้ เลยมีความหวังว่า ต้องทำได้ แต่ไปๆมาๆ มันรู้สึกแบบอธิบายไม่ได้ เราเดินตามหลังเพื่อน เราต้องพึ่งตัวเอง รู้สึกเป็นตัวถ่วงของเพื่อน รู้สึกว่าค่าเรามันน้อยลงกับการที่จะไม่จบ 4 ปีเหมือนคนอื่นเค้า มันน้อยเนื้อต่ำใจมากเลยน้ะกับการที่ต้องมีความรู้สึกแบบนี้
แต่อีกสิ่งหนึ่ง คนข้างหลังเค้าคอยความสำเร็จของเราอยู่ เค้าส่งเสียให้มาเรียนไม่ได้ให้มาท้อ...
ก็ไม่รู้จะต้องทนกับความรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานเท่าไร ....
ว่าที่วิศวะเครื่องกล...
เราเป็นผู้หญิงที่ก้าวเข้ามาเรียนวิศวะเครื่องกล ใน มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เรียนไปตอนแรกมันไม่ใช่ ไม่มีแม้แต่ความใช่ เทอมแรก ก็ F 2ตัวเลย แต่พอมานั่งคิดอีกที มันก็ใช่น้ะ เรียนแบบนี้ จบไปทำงานแบบนี้ เลยมีความหวังว่า ต้องทำได้ แต่ไปๆมาๆ มันรู้สึกแบบอธิบายไม่ได้ เราเดินตามหลังเพื่อน เราต้องพึ่งตัวเอง รู้สึกเป็นตัวถ่วงของเพื่อน รู้สึกว่าค่าเรามันน้อยลงกับการที่จะไม่จบ 4 ปีเหมือนคนอื่นเค้า มันน้อยเนื้อต่ำใจมากเลยน้ะกับการที่ต้องมีความรู้สึกแบบนี้
แต่อีกสิ่งหนึ่ง คนข้างหลังเค้าคอยความสำเร็จของเราอยู่ เค้าส่งเสียให้มาเรียนไม่ได้ให้มาท้อ...
ก็ไม่รู้จะต้องทนกับความรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานเท่าไร ....