สวัสดีครับผม เรื่องของผมอาจจะดูเป็นเรื่องประสบการณ์ธรรมดาๆสำหรับใครๆหลายคน ผมยังไงก็รบกวนขอความคิดเห็นด้วยครับ
วันนี้ผมมีเรื่องอยากให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ช่วยเหลือนะครับ ขอเกริ่นตัวเองก่อนละกันนะครับ ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนโปรไฟล์ดีระดับนึงครับ (มโนครับ 555+) เรียนจบมหาวิทยาลัยรัฐที่มีชื่อเสียงระดับต้นๆของประเทศ ตอนนี้กำลังศึกษาต่อต่างประเทศอยู่น่ะครับ และผมเป็นเกย์ครับ ด้วยความที่ทะนงตัวว่าตัวเองเป็นคนโปรไฟล์ดี ผมจึงเลือกคนที่สถาบันการศึกษาในระดับนึง แฟนผมแต่ละคนละคนที่ผมเลือกคุยจะต้องเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงเท่านั้น เป็นนิสัยเสียส่วนตัวครับ อยากเลิกมาก แต่ยังทำไม่ได้ครับ ตั้งแต่เกิดมาผมมีแฟนมาไม่เยอะ ไม่น้อย หน้าตาผมไม่ได้ดี ไม่ได้แย่ครับ ปานกลางๆ ออกตี๋ๆ ลูกคนจีนครับ แต่ผมเป็นคนตัวเล็กครับ สูงไม่ถึง 170 เลย ผมไม่ได้เป็นคนดีครับ อาจจะชั่วด้วยซ้ำ เข้าเรื่องๆ ผมคบกับแฟนคนล่าสุดเลิกได้ประมานปีนึงครับ แฟนผมจะใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล อารมณ์ร้อน ขี้เหวี่ยง แล้วทีนี้ตลอดที่คบกันแฟนคนล่าสุดผมรู้สึกไม่มีความสุข อึดอัดมากครับ และบางทีผมเหนื่อยครับที่จะทะเลาะกันบ่อยๆ ผมเลยเลือกที่จะเล่นแอพหาเพื่อนคุย ซึ่งอาจจะดูแย่ว่ามีแฟนแล้วทำไมผมถึงยังเล่นแอพนี้ แต่ตอนหาเพื่อนคุยผมบอกก่อนเลยว่าหาเพื่อนคุยเท่านั้น มีแฟนแล้ว!!
สุดท้ายผมเลยเป็นคนบอกเลิกแฟน เพราะผมคิดว่าแฟนคนนี้เริ่มไม่ใช่ตั้งแต่3เดือนแล้ว แต่ผมไม่อยากเลิกแล้วไปเริ่มต้นไปคบกับใครใหม่แล้ว ผมรู้สึกเหนื่อยครับที่จะต้องศึกษารู้จักใครใหม่ๆอีกเลย ตั้งจิตไว้ว่า ผมจะไม่เลิกกับแฟนคนล่าสุด จะพยายามประคองกันให้ได้ ช่วงหลังๆเราทะเลาะกันเกือบทุกวัน และส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ จนถึงระดับจุดๆนึงผมทนไม่ไหวแล้วครับ มีวันนึงเราทะเลาะกันเรื่องงี่เง่ามากๆครับ จนกระทั่งปัจจุบันผมยังรู้สึกว่าผมไม่เป็นคนผิด คือพอดีวันนั้นพ่อผมโทรมาว่า เดี๋ยวบางทีพ่อผมจะมาเยี่ยมที่มหาวิทยาลัย ช่วงนั้นช่วงม็อบปิดถนน แล้วพอดีตอนนั้นแฟนผมค้างอยู่กับผมที่หอ ผมเลยบอกว่า "วันนี้กลับบ้านไปก่อนได้ไหม บางทีพ่ออาจจะมาหา" และบ้านแฟนผมกับหอผมนั้นไม่ไกลกันมากครับ ผมเริ่มเห็นสีหน้าของแฟนผมละครับว่า ไม่พอใจเหวี่ยงละ แต่ทำไงได้ ในเมื่อ พ่อแม่ผมไม่รู้ครับว่าเป็นเกย์ ก่อนออกจากหอผมบอกว่า เดี๋ยวไปส่งนะ แต่แฟนผมบอกว่าไม่ต้อง แล้วแฟนก็สะกิดผมแล้วตบหน้าผม อย่างแรง ณ จุดๆนั้นมันทำให้ผมโกรธจนพูดไม่ออกเลยครับ ตอนนั้นคิดว่าจะสวนกลับแต่ ไม่กล้า เพราะ1. ผมตัวเล็ก คงสู้แรงไม่ไหว 2. ถ้าแฟนผมมันคลั่งขึ้นมาเอามีดปาดคอหรือทำร้ายกายอีกคงไม่คุ้มครับ จากนั้นผมก็ถามแฟนว่า ทำไมต้องตบผมด้วย แฟนผมตอบว่า เหมือนผมไล่เค้า ซึ่งผมขอย้ำประโยคที่ผมพูดอีกทีนะครับ "วันนี้กลับบ้านไปก่อนได้ไหม บางทีพ่ออาจจะมาหาที่มหาวิทยาลัย" ผมคิดว่าประโยคที่ผมพูดไปไม่ได้เหมือนประโยคไล่เท่าไร ทำไมผมต้องโดนตบด้วย จากนั้นแฟนผมเค้าก็ขอโทษ ขอโทษไม่หยุด แต่เหมือนความรู้สึกผมอยู่ดีๆมันเปลี่ยนไปเลย รู้สึกเกลียดขึ้นมาเลย เค้าเลยขอร้องว่าขอค้างคืนนี้อีกสักคืนนึง ไม่อยากกลับบ้านสภาพแบบนี้ คือตอนนั้นดูน่าสงสารครับ ด้วยความใจอ่อนของผม ผมเลยบอกว่า ค้างได้แต่พรุ่งนี้ตอน7 โมงต้องออกจากหอนะ พอเจ็ดโมง ผมปลุกแฟนผม ปลุกนานมากกกก!! สรุปไม่ตื่น -*- สุดท้ายผมโทรหาพ่อว่า พ่อจะมาเปล่า ผมอยู่นี่ไม่มีปัญหา สงบดี ปลอดภัย หายห่วง จนกระทั่ง9 โมงเกือบ10 โมง แฟนผมเพิ่งจะตื่น ด้วยความที่ผมยังโกรธไม่หาย ผมเลยบอกให้กลับบ้านไป หลังจากนั้นผมเก็บตัวอยู่ในห้อง นั่งร้องไห้ ว่ากรุจะคบทำไม ยื้อไว้ทำไม ประคองไว้ทำไม ตลอดเวลาช่วงที่ผ่านมาผมไม่มีความสุขที่คบกับแฟนคนนี้ พลันดูข้อความเก่าๆในไลน์ ยิ่งดูแล้วคิดถึงเวลาช่วงแรกๆ แต่ในที่สุดก็ไม่ไหวจริงๆ เลยโทรไปขอเลิก แต่เหมือนแฟนผมไม่ยอมเลิก มาหาผมที่หอขอร้องนานมาก สุดท้ายผมเลยใช้เงื่อนไขว่า ถึงจะคบแต่ก็ทำตัวไม่เหมือนเดิม ยังจะคบหรอ เค้าบอกว่าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ ไม่งี่เง่าแล้ว ผมก็คิดถึงเวลาเก่าๆ เลยกลับไปคบครับ แต่ดีไม่ทันถึงอาทิตย์ นิสัยเดิมกลับมาอีกละ ผมก็เริ่มเบื่อแล้วก็เลยหายๆ ห่างๆดู พอผมหายๆ ห่างๆดูแฟนผมก็โพสสเตตัสในเฟส เหมือนประชด ประชันผม ว่าผมไม่สนใจ ไม่เหมือนเดิม ยังงู้นงี้ จนเพื่อนผมบางคนเข้ามาถามเกิดไรขึ้น กับคนนี้ผมคงเป็นแฟนไม่ได้ แต่ผมไม่อยากให้เค้าหายไปจากชีวิตผม ผมอยากให้เค้าเป็นเพื่อนผมมากกว่า สุดท้ายผมก็ตัดสินใจแน่วแน่ละว่า ยังไงๆต้องเลิก เพราะความรู้สึกผมไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่ทั้งผมและแฟนผมยังมี เฟส มีไลน์ไม่ได้บล็อคกัน เข้าปัญหาสักที 555+ คือ ณ ปัจจุบันผมอยู่เมืองนอกแล้ว แต่ผมยังคิดถึงเรื่องเก่าๆอยู่ แต่ผมคิดในด้านลบ ผมมองแต่สิ่งที่แฟนผมทำมันแย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มองด้านดีไม่ได้เลย ซึ่งแฟนผมรู้สึกได้ว่ารักผมมาก แต่ผมไม่ได้รักเค้าเลย ผมบอกกับตัวผมเองว่า ทำไมมองแต่ด้านแย่ๆเค้า เค้าก็เป็นคนดีคนนึงนะ แต่ผมทำไม่ได้ครับ ซึ่งตอนนี้ขนาดผ่านมาตั้งปีนึงแล้วยังคิดว่า ทำไมมันเป็นประสบการณ์ที่เลวร้าย อยู่ดีๆทำไมก็รู้สึกเกลียดมากขึ้นๆๆ รู้สึกแค้นยังไงก้ไม่รู้ เลยรบกวนเพื่อนๆครับว่าผมควรจะทำไงดีให้ผมใจเย็นๆ ไม่ให้หงุดหงิดดีครับ เพราะผลรู้สึกมันกระทบกับการเรียนของผม
และปัญหาอีกข้อนึงนะครับ คือผมอยากรู้ว่า ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวหรอครับ ที่ผมคบกับเค้าแล้ว แล้วสุดท้ายผมทิ้งเค้าเพราะนิสัยเราเข้ากันไม่ได้ เพราะเค้าชอบยกข้อนี้มาบอกว่า ผมเห็นแก่ตัว คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป ไม่เคยคิดถึงหัวอกคนเป็นแฟน
ขอบคุณครับ
ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวไหมที่จะเลิกกับคนๆนึงด้วยเหตุผลที่ว่า "ความคิดเห็นไม่ตรงกัน"
วันนี้ผมมีเรื่องอยากให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ช่วยเหลือนะครับ ขอเกริ่นตัวเองก่อนละกันนะครับ ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนโปรไฟล์ดีระดับนึงครับ (มโนครับ 555+) เรียนจบมหาวิทยาลัยรัฐที่มีชื่อเสียงระดับต้นๆของประเทศ ตอนนี้กำลังศึกษาต่อต่างประเทศอยู่น่ะครับ และผมเป็นเกย์ครับ ด้วยความที่ทะนงตัวว่าตัวเองเป็นคนโปรไฟล์ดี ผมจึงเลือกคนที่สถาบันการศึกษาในระดับนึง แฟนผมแต่ละคนละคนที่ผมเลือกคุยจะต้องเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงเท่านั้น เป็นนิสัยเสียส่วนตัวครับ อยากเลิกมาก แต่ยังทำไม่ได้ครับ ตั้งแต่เกิดมาผมมีแฟนมาไม่เยอะ ไม่น้อย หน้าตาผมไม่ได้ดี ไม่ได้แย่ครับ ปานกลางๆ ออกตี๋ๆ ลูกคนจีนครับ แต่ผมเป็นคนตัวเล็กครับ สูงไม่ถึง 170 เลย ผมไม่ได้เป็นคนดีครับ อาจจะชั่วด้วยซ้ำ เข้าเรื่องๆ ผมคบกับแฟนคนล่าสุดเลิกได้ประมานปีนึงครับ แฟนผมจะใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล อารมณ์ร้อน ขี้เหวี่ยง แล้วทีนี้ตลอดที่คบกันแฟนคนล่าสุดผมรู้สึกไม่มีความสุข อึดอัดมากครับ และบางทีผมเหนื่อยครับที่จะทะเลาะกันบ่อยๆ ผมเลยเลือกที่จะเล่นแอพหาเพื่อนคุย ซึ่งอาจจะดูแย่ว่ามีแฟนแล้วทำไมผมถึงยังเล่นแอพนี้ แต่ตอนหาเพื่อนคุยผมบอกก่อนเลยว่าหาเพื่อนคุยเท่านั้น มีแฟนแล้ว!!
สุดท้ายผมเลยเป็นคนบอกเลิกแฟน เพราะผมคิดว่าแฟนคนนี้เริ่มไม่ใช่ตั้งแต่3เดือนแล้ว แต่ผมไม่อยากเลิกแล้วไปเริ่มต้นไปคบกับใครใหม่แล้ว ผมรู้สึกเหนื่อยครับที่จะต้องศึกษารู้จักใครใหม่ๆอีกเลย ตั้งจิตไว้ว่า ผมจะไม่เลิกกับแฟนคนล่าสุด จะพยายามประคองกันให้ได้ ช่วงหลังๆเราทะเลาะกันเกือบทุกวัน และส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ จนถึงระดับจุดๆนึงผมทนไม่ไหวแล้วครับ มีวันนึงเราทะเลาะกันเรื่องงี่เง่ามากๆครับ จนกระทั่งปัจจุบันผมยังรู้สึกว่าผมไม่เป็นคนผิด คือพอดีวันนั้นพ่อผมโทรมาว่า เดี๋ยวบางทีพ่อผมจะมาเยี่ยมที่มหาวิทยาลัย ช่วงนั้นช่วงม็อบปิดถนน แล้วพอดีตอนนั้นแฟนผมค้างอยู่กับผมที่หอ ผมเลยบอกว่า "วันนี้กลับบ้านไปก่อนได้ไหม บางทีพ่ออาจจะมาหา" และบ้านแฟนผมกับหอผมนั้นไม่ไกลกันมากครับ ผมเริ่มเห็นสีหน้าของแฟนผมละครับว่า ไม่พอใจเหวี่ยงละ แต่ทำไงได้ ในเมื่อ พ่อแม่ผมไม่รู้ครับว่าเป็นเกย์ ก่อนออกจากหอผมบอกว่า เดี๋ยวไปส่งนะ แต่แฟนผมบอกว่าไม่ต้อง แล้วแฟนก็สะกิดผมแล้วตบหน้าผม อย่างแรง ณ จุดๆนั้นมันทำให้ผมโกรธจนพูดไม่ออกเลยครับ ตอนนั้นคิดว่าจะสวนกลับแต่ ไม่กล้า เพราะ1. ผมตัวเล็ก คงสู้แรงไม่ไหว 2. ถ้าแฟนผมมันคลั่งขึ้นมาเอามีดปาดคอหรือทำร้ายกายอีกคงไม่คุ้มครับ จากนั้นผมก็ถามแฟนว่า ทำไมต้องตบผมด้วย แฟนผมตอบว่า เหมือนผมไล่เค้า ซึ่งผมขอย้ำประโยคที่ผมพูดอีกทีนะครับ "วันนี้กลับบ้านไปก่อนได้ไหม บางทีพ่ออาจจะมาหาที่มหาวิทยาลัย" ผมคิดว่าประโยคที่ผมพูดไปไม่ได้เหมือนประโยคไล่เท่าไร ทำไมผมต้องโดนตบด้วย จากนั้นแฟนผมเค้าก็ขอโทษ ขอโทษไม่หยุด แต่เหมือนความรู้สึกผมอยู่ดีๆมันเปลี่ยนไปเลย รู้สึกเกลียดขึ้นมาเลย เค้าเลยขอร้องว่าขอค้างคืนนี้อีกสักคืนนึง ไม่อยากกลับบ้านสภาพแบบนี้ คือตอนนั้นดูน่าสงสารครับ ด้วยความใจอ่อนของผม ผมเลยบอกว่า ค้างได้แต่พรุ่งนี้ตอน7 โมงต้องออกจากหอนะ พอเจ็ดโมง ผมปลุกแฟนผม ปลุกนานมากกกก!! สรุปไม่ตื่น -*- สุดท้ายผมโทรหาพ่อว่า พ่อจะมาเปล่า ผมอยู่นี่ไม่มีปัญหา สงบดี ปลอดภัย หายห่วง จนกระทั่ง9 โมงเกือบ10 โมง แฟนผมเพิ่งจะตื่น ด้วยความที่ผมยังโกรธไม่หาย ผมเลยบอกให้กลับบ้านไป หลังจากนั้นผมเก็บตัวอยู่ในห้อง นั่งร้องไห้ ว่ากรุจะคบทำไม ยื้อไว้ทำไม ประคองไว้ทำไม ตลอดเวลาช่วงที่ผ่านมาผมไม่มีความสุขที่คบกับแฟนคนนี้ พลันดูข้อความเก่าๆในไลน์ ยิ่งดูแล้วคิดถึงเวลาช่วงแรกๆ แต่ในที่สุดก็ไม่ไหวจริงๆ เลยโทรไปขอเลิก แต่เหมือนแฟนผมไม่ยอมเลิก มาหาผมที่หอขอร้องนานมาก สุดท้ายผมเลยใช้เงื่อนไขว่า ถึงจะคบแต่ก็ทำตัวไม่เหมือนเดิม ยังจะคบหรอ เค้าบอกว่าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ ไม่งี่เง่าแล้ว ผมก็คิดถึงเวลาเก่าๆ เลยกลับไปคบครับ แต่ดีไม่ทันถึงอาทิตย์ นิสัยเดิมกลับมาอีกละ ผมก็เริ่มเบื่อแล้วก็เลยหายๆ ห่างๆดู พอผมหายๆ ห่างๆดูแฟนผมก็โพสสเตตัสในเฟส เหมือนประชด ประชันผม ว่าผมไม่สนใจ ไม่เหมือนเดิม ยังงู้นงี้ จนเพื่อนผมบางคนเข้ามาถามเกิดไรขึ้น กับคนนี้ผมคงเป็นแฟนไม่ได้ แต่ผมไม่อยากให้เค้าหายไปจากชีวิตผม ผมอยากให้เค้าเป็นเพื่อนผมมากกว่า สุดท้ายผมก็ตัดสินใจแน่วแน่ละว่า ยังไงๆต้องเลิก เพราะความรู้สึกผมไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่ทั้งผมและแฟนผมยังมี เฟส มีไลน์ไม่ได้บล็อคกัน เข้าปัญหาสักที 555+ คือ ณ ปัจจุบันผมอยู่เมืองนอกแล้ว แต่ผมยังคิดถึงเรื่องเก่าๆอยู่ แต่ผมคิดในด้านลบ ผมมองแต่สิ่งที่แฟนผมทำมันแย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มองด้านดีไม่ได้เลย ซึ่งแฟนผมรู้สึกได้ว่ารักผมมาก แต่ผมไม่ได้รักเค้าเลย ผมบอกกับตัวผมเองว่า ทำไมมองแต่ด้านแย่ๆเค้า เค้าก็เป็นคนดีคนนึงนะ แต่ผมทำไม่ได้ครับ ซึ่งตอนนี้ขนาดผ่านมาตั้งปีนึงแล้วยังคิดว่า ทำไมมันเป็นประสบการณ์ที่เลวร้าย อยู่ดีๆทำไมก็รู้สึกเกลียดมากขึ้นๆๆ รู้สึกแค้นยังไงก้ไม่รู้ เลยรบกวนเพื่อนๆครับว่าผมควรจะทำไงดีให้ผมใจเย็นๆ ไม่ให้หงุดหงิดดีครับ เพราะผลรู้สึกมันกระทบกับการเรียนของผม
และปัญหาอีกข้อนึงนะครับ คือผมอยากรู้ว่า ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวหรอครับ ที่ผมคบกับเค้าแล้ว แล้วสุดท้ายผมทิ้งเค้าเพราะนิสัยเราเข้ากันไม่ได้ เพราะเค้าชอบยกข้อนี้มาบอกว่า ผมเห็นแก่ตัว คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป ไม่เคยคิดถึงหัวอกคนเป็นแฟน
ขอบคุณครับ