สวัสดีครับ ผมคิดอยู่นานกว่าจะตัดสินใจลงเรื่องนี้ เรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อ 5 ปี ก่อนจนถึงปัจจุบันนี้ ผมเป็นเด็กเล่นเกมเอาเป็นว่าติดเลยแล้วกัน ไปเรียนกลับมาเล่นเกมเป็นกิจวัตรได้เลย จนมาวันหนึ่งมีผู้หญิงแอดเฟสผมมา เธอชื่อ แอน (นามสมุติ) แอนส่งข้อความมา เธอเป็นเพื่อนสมัยอยู่ ป.6 แต่คนละห้อง ก็เคยเจอกันอยู่เป็นครั้งคราวแต่ไม่ได้สนิทสนมมากนัก แล้วเราก็คุยกัน แต่ผมก็ตอบเธอบ้างไม่ตอบบ้าง โดยส่วนตัวผมเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงมากถ้าไม่ใช่คนที่รู้จักจะไม่คุยเลย ผมเลยเป็นคนที่มีเพื่อนน้อยมาก เราคุยกันนานเป็นเดือน 2 เดือน กว่าผมจะโต้ตอบแบบรวดเร็ว ผมขอเบอร์แอน โดยอ้างว่าผมจะต้องไปรับเช็คให้พ่อ ไปคนเดียวตอนกลับมันเหงาจะได้มีเพื่อนคุย แอนก็ให้โดยไม่ว่าไร วันนั้นพอผมไปทำธุระ ตอนกลับผมก็โทรหาแอน พอแอนรับสาย " ฮัลโหล ใครคะ " ผมตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก เสียงที่ผมได้ยินมันก็ติดหูมาจนทุกวันนี้ จากนั้นเราก็คุยเฟสบ้าง โทรศัพท์บ้าง เราคุยกันทุกเรื่อง ชีวิตตอนเรียน กลับบ้าน ส่งเพลงให้กันฟัง กินข้าว ฝันดี บลาๆ ก็สนิทกันมากขึ้น
พอเกือบปี ผมเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าผมชอบแอน ผมอยากบอกแอน ผมก็ไม่รู้ว่าแอนคิดเหมือนผมไหม ผมเลยไม่กล้าที่จะบอกกลัวเสียเธอไปพอครบปี ผมตัดสินใจทิ้งเธอเลย บล็อกเฟส เปลี่ยนเบอร์ หนีทุกอย่างเลย
ไม่ติดต่อเธออีกเกือบปี จนมาวันนึงผมฟังเพลง เพิ่งรู้ว่ารัก พอเพลงจบ บางสิ่งบางอย่างในใจมันรู้สึกได้เลย ผมตัดสินใจโทรหาแอนตอนนั้นเลย เธอก็ถามผมกลับว่า ผมทิ้งเธอไปทำไม ผมก็บอกว่าผมชอบเธอ ผมรู้สึกนานแล้ว แต่ที่ไม่อยากบอกเพราะกลัวเธอไม่ได้คิดแบบเดียวกัน กลัวเธอรับไม่ได้ แล้วเธอจะไป เธอก็โอเค เรากลับมาคุยกันอีกครั้งนึง อยู่ๆ แอนก็หายไปเป็นอาทิตย์ ไม่ทักเฟส ไม่โทรหา หายไปดื้อๆ ผมรู้สึกในตอนนั้น ผมคิดถึงเธอ แล้วแอนก็ทักเฟสมา แอนป่วยเป็นไข้เลือดออก แอนเข้าโรงพยาบาล เธอขอโทษที่ไม่ได้บอก แม่แอนมาอยู่ด้วยเลยไม่ได้โทรหา ผมเลยส่งเพลงไว้ให้ไว้ฟัง ชื่อเพลง คำไม่กี่คำ - boydpod แอนก็ถามให้เพลงเฉยๆ หรือให้เธอด้วย ผมก็บอกทั้งสองอย่าง เธอบอกโอเค แล้วเธอไปนอน เราคุยกันมาอีกหลายเดือน ผมก็ชอบเธอขึ้นอีก เธอเก่ง เธอเพอเฟ็ก อ่อ ผมเลยแสดงออกไปหลายอย่าง คุยกันมา 10 เดือน ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมแสดงออกไปทำให้แอนลำบากใจ ผมหมั่นถาม แต่แอนก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ประจวบเหมาะกับแอนเปลี่ยนเฟสใหม่ แต่แอนกลับไม่แอดผม ผมก็โมโห เลิกติดต่อแอนเลย ผ่านไปเกือบปีที่ไม่ได้คุยกันอีก ต่อมาแอนย้ายที่เรียนมาจังหวัดสิงห์บุรี อ่อ ตอนแรกแอนอยู่ขอนแก่นนะครับ จนเมื่อต้นปี 56 เดือนมีนาเป็นเดือนเกิดผม ผมเลยขอในใจให้พรุ่งนี้มีสิ่งดีๆเกิดขึ้น พอวันรุ่งขึ้น ผมก็ปกติ สักช่วงบ่าย 3 ได้ แอนแอดเฟสมาหา ผมก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จัก ถามว่าเป็นใคร แอนก็บอกแอนจำไม่ได้หรือไง ความรู้สึกแรกที่แอนโทรมา ผมดีใจมาก มันมีความสุขแบบไม่ถูก
ผมควรทำยังไงดี...
พอเกือบปี ผมเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าผมชอบแอน ผมอยากบอกแอน ผมก็ไม่รู้ว่าแอนคิดเหมือนผมไหม ผมเลยไม่กล้าที่จะบอกกลัวเสียเธอไปพอครบปี ผมตัดสินใจทิ้งเธอเลย บล็อกเฟส เปลี่ยนเบอร์ หนีทุกอย่างเลย
ไม่ติดต่อเธออีกเกือบปี จนมาวันนึงผมฟังเพลง เพิ่งรู้ว่ารัก พอเพลงจบ บางสิ่งบางอย่างในใจมันรู้สึกได้เลย ผมตัดสินใจโทรหาแอนตอนนั้นเลย เธอก็ถามผมกลับว่า ผมทิ้งเธอไปทำไม ผมก็บอกว่าผมชอบเธอ ผมรู้สึกนานแล้ว แต่ที่ไม่อยากบอกเพราะกลัวเธอไม่ได้คิดแบบเดียวกัน กลัวเธอรับไม่ได้ แล้วเธอจะไป เธอก็โอเค เรากลับมาคุยกันอีกครั้งนึง อยู่ๆ แอนก็หายไปเป็นอาทิตย์ ไม่ทักเฟส ไม่โทรหา หายไปดื้อๆ ผมรู้สึกในตอนนั้น ผมคิดถึงเธอ แล้วแอนก็ทักเฟสมา แอนป่วยเป็นไข้เลือดออก แอนเข้าโรงพยาบาล เธอขอโทษที่ไม่ได้บอก แม่แอนมาอยู่ด้วยเลยไม่ได้โทรหา ผมเลยส่งเพลงไว้ให้ไว้ฟัง ชื่อเพลง คำไม่กี่คำ - boydpod แอนก็ถามให้เพลงเฉยๆ หรือให้เธอด้วย ผมก็บอกทั้งสองอย่าง เธอบอกโอเค แล้วเธอไปนอน เราคุยกันมาอีกหลายเดือน ผมก็ชอบเธอขึ้นอีก เธอเก่ง เธอเพอเฟ็ก อ่อ ผมเลยแสดงออกไปหลายอย่าง คุยกันมา 10 เดือน ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมแสดงออกไปทำให้แอนลำบากใจ ผมหมั่นถาม แต่แอนก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ประจวบเหมาะกับแอนเปลี่ยนเฟสใหม่ แต่แอนกลับไม่แอดผม ผมก็โมโห เลิกติดต่อแอนเลย ผ่านไปเกือบปีที่ไม่ได้คุยกันอีก ต่อมาแอนย้ายที่เรียนมาจังหวัดสิงห์บุรี อ่อ ตอนแรกแอนอยู่ขอนแก่นนะครับ จนเมื่อต้นปี 56 เดือนมีนาเป็นเดือนเกิดผม ผมเลยขอในใจให้พรุ่งนี้มีสิ่งดีๆเกิดขึ้น พอวันรุ่งขึ้น ผมก็ปกติ สักช่วงบ่าย 3 ได้ แอนแอดเฟสมาหา ผมก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จัก ถามว่าเป็นใคร แอนก็บอกแอนจำไม่ได้หรือไง ความรู้สึกแรกที่แอนโทรมา ผมดีใจมาก มันมีความสุขแบบไม่ถูก