ช่วงนี้เหงาๆว่างๆก็เลยจัดมาหลายเรื่องหน่อยนะครับ คราวนี้ลองมองมุมอืนๆของผมบ้าง T_T
คำถาม ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำอย่างไร???
ผมขอเกริ่นก่อนนะครับ ถ้าได้อ่านเรื่องของผม คุณๆจะรู้ว่าทุกวันนี้ผมอยู่คนเดียวกะหมา ไม่ครอบครัว
ชีวิตผมตั้งแต่เด็กแม่ทิ้งผมไป ให้อยู่กับพ่อ ครับ ผมก็ได้รับการปลูกฝังจากทางบ้านว่า แม่ผมเสียไปแล้วแล้วก็ไม่เคยได้รับรู้อะไรเกียวกับแม่
แม้กระทั้งรูปถ่ายสักใบ
ผมมีพี่สาวอยู่คนนึงแต่ก็โดนแยกกันเลี้ยงคนละครอบครัวตั้งแต่ตอนเด็กๆหลังแม่ทิ้งเราไป นานๆสองพี่น้องถึงจะได้เจอกันที
ผมโตมาโดยมองคุณพ่อเป็นวีรบุรุษเสมอ พ่อซึ่งเป็นหนึ่งเดียวในชีวิตน้อยๆของผม ผมรักพ่อผมมาก นอนกอดพ่อผมทุกคืน
พ่อใจดีกับผมเสมอ ตอนนั้นผมรู้แต่ว่าผมไม่ต้องการใครนอกจากพ่อ
#ครับ มันเป็นความคิดของผมตอนเด็กและจริงๆผมก็อยากคิดแบบนั้นไปตลอด แต่ผมทำไม่ได้ครับ T_T
พอผม7ขวบ พ่อผมมีแม่ใหม่....และลูกใหม่ ญาติๆในบ้านมองผมห่างออกไป ผมรู้สึกว่าผมเหมือนส่วนเกินยังไงไม่รู้
ทุกคนมุ่งความสนใจในตัวน้องชายผมไปซะทุกคน
ไม่แปลกใจหรอกครับ ผมเองก็รักน้องผมเช่นกัน บ้านที่เคยเหงาๆกับครอบครัวใหญ่ๆ มันสดชื่อขึ้นอีกครั้งตั้งแต่น้องเกิดมา
เช่นเดียวกับเด็กไร้แม่ ส่วนเกินอย่างผม ที่ห่างไกลออกไปช้าๆ จนไม่อยู่ในความสำคัญของครอบครัวที่ผมรักมาก
หลายๆครั้ง...ผมรู้สึกเดียวดาย ผมถามตัวเองตลอด แม่ผมละ แม่ผมละ ผมได้เห็นความรักของแม่ที่มีต่อน้องชาย ผมอิจฉาครับ
ทำไมผมถึงอยู่ไกลพ่อผมจัง ผมไม่กล้าแม้แต่จะไปอ้อนพ่อ เพระากลัวแม่เลี้ยงว่า กลัวทำอะไรผิด กลัวจะถูกให้ห่างออกไปอีก ผมกลัวทุกคนลืมผม
ชีวิตเหมือนละครช่อง7 ผมเจอคำเสียดสี หลายๆคำจากแม่เลี้ยงในเวลาไม่มีใครได้ยิน หรือเห็น เจอสายตาเย็นชาเหมือนมองให้ผมหายไปจากบ้านนี้ก็ดี
แต่ผมก็ได้รับคำหวานๆหลายคำ โดยเฉพาะ บนโต๊ะอาหารในเวลาที่แม่เลี้ยงอยากให้ทุกคนเห็นว่าเขาเอ็นดูผม และรักผมเช่นกัน
นรกชัดๆ!!!!ทำไมชีวิตผม นรกอย่างนี้
ผมเคยได้นอนกับพ่อผมทุกวัน แต่ตอนนี้ผมต้องมานอนห้องคนเดียว โดยมีข้ออ้างของผู้ใหญ่ว่าผมต้องโตได้แล้ว
แต่ผมพึ่งจะ8ขวบกว่า เรียกว่าโตหรอ???? ผมแค่อยากนอนกอดพ่อผมบ้าง ทำไม ทำไม ผมคิดแบบนี้วนไปวนมา
บ้างคืน...ที่แม่เลี้ยงผมไปนอนบ้าน ตจว. หรือไปธุร ตจว. ผมโครตจะดีใจเลย ผมจะบอกพ่อให้เช่าวีดีโอยอดมนุษย์5 สี มาเปิดให้ผมดู
แล้วผมจะนั้งดูกับพ่อ ถามๆๆพ่อ ทำไม ทำไม ทำไม 5555+++ (พิมพ์ไปร้องไห้ไปเลยนะเนี้ยยย)
ผมเกลียดแม่เลี้ยงครับ แต่ผมรักน้องผมมากก ไม่รู้คำแช่งของผมตอนเด็กจะเป็นจริงหรือเปล่า555
แล้ววววว มันก็มีเหตุการณ์ที่เด็กอย่างผมยังไม่เข้าใจ แต่ผมแอบดีใจ >>>แม่เลี้ยงหนีพ่อไปพร้อมน้องผม หายไปเลย
โลกของบ้านผมหยุดเดินครับ...... แล้วทำไมผมไม่ดีใจเหมือนที่ผมคิดไว้ ผมคิดถึงน้องเหมือนกัน
พ่อเครียดมาก เริ่มไม่ไปทำงาน พ่อตามหาแม่เลี้ยงกะน้องผมไม่เจอ โลกของพ่อหยุดเดินจริงๆครับ......พ่อไม่ไปทำงานอีกเลยหลังจากนั้น
พ่อกินแต่เหล้า....พ่อของผมเปลี่ยนไป และผมก็เริ่มเปลี่ยนไป
ผมโตขึ้น และไม่อยากอยู่ใกล้พ่อผม ในทุกๆวัน ชีวิตของผม ผมรู้สึกมันโหดร้ายทำไมพ่อต้องคิดถึงแต่น้อง คิดถึงแต่แม่เลี้ยง
แล้วผมละ ผมไปอยู่ไหนผมห่างไกลไปกว่าเดิม
พ่อไม่ทำงาน - ค่าเทอมผมไม่มี ผมเจอรร.ทวงผมอายมากก
พ่อไม่ทำงาน - ผมไม่มีเงินไปเรียนหนังสือ ผมต้องประหยัด ไม่ได้กินของดีดีแบบเพื่อน
พ่อไม่ทำงาน - ผมอยากไปเทียวห้างกับเพื่อนแต่ผมไม่มีเงิน ผมต้องแอบเอาขนมปังฟาร์มเฮาท์ยัดใส่เป๋ไปกินกันหิว
พ่อไม่ทำงาน - ผมไม่มีหนังสือเรียนต้องคอยยืมเพื่อนอ่าน ผมไม่มีร้องเท้า ไม่มีเสื้อผ้าดีดีใส่
มีอีกหลายเรื่องราวที่ผมตั้งคำถาม ว่า ทำไมพ่อไม่ไปทำงาน ผมไม่เข้าใจ ผมเริ่มไม่รักพ่อ ผมอยากหนีออกจากบ้าน
กลับมาทีไรก็เจอแต่พ่อ เมาๆๆๆ ความสุขหายไป ผมลืมพ่อผมคนเดิมแล้ววว
@คำถามว่าทำไมผมถึงเป็นเกย์ คำตอบของผมชัดเจนมากตอนนี้ ผมอยากได้ความรัก และผมเลือกที่จะได้รับความรักจากผู้ชายคนแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตผม เขาได้เติมเต็มความสมบูรณ์ให้ผม เขาได้ให้ความรักจากผมในทุกๆอย่างที่ผมอยากได้ (ย้อนอ่านในกระทู้เก่าผมนะครับ)
ผมเลยขอสรุปของผมเองว่า
***คนที่เกิดมาเป็นเกย์บางคนก็เกิดมาจากใจที่อยากเป็นหรือโลกได้สร้างเขามาเพื่อเป็นเพศที่ 3-4-5 แต่กำเนิด
แต่สำหรับบางคนเช่นผม มันคือการโหยหาความรักที่ผมอยากได้รับ จนกลายเป็นความคุ้นเคย เคยชิน และ หล่อหลอมความรู้สึกจนเป็นผมทุกวันนี้
กระทั้งตอนเด็กจนถึงวัยรุ่นผมก็ยังไม่เข้าใจหรอกนะว่าทำไม? ผมจึงเลือกเดินทางสายนี้ สายที่ผิดเพส แต่ตอนนี้ผมเข้าใจชัดหมดแล้ว
และไม่ว่าอะไรก็ตามที่ผ่านเข้ามา ผมนอมยอมรับไว้ เสมอ
หลังพ่อผมจากโลกนี้ไปด้วยโลกพิษสุรา ผมก็รู้แล้วละครับ ว่าผมรักพ่อผมมากแค่ไหน และนั้นละคือก้าวสำคัญในชีวิตผม
ผมเริ่มออกเดินตามความฝันที่ผมอยากได้ อยากมี ผมเริ่มสร้างทุกอย่างด้วยตัวผมเอง
ผมว่าหลายๆคนที่เกิดมาในโลกนี้ ช่างไม่มีอะไรเท่าเทียมกัน บางคนมีมากก็มีต้นทุนมาก แต่คนที่มีน้อยๆเช่นผมต้องสร้างทุกอย่างเอง แม้กระทั้งความสุขรู้ผมได้รับรู้ว่า....ช่วงชีวิตคนเรามันยาวนักทำไมเราต้องตัดสินชีวิตเราในวัยเด็กด้วยละ มันผ่านไปแล้ว และ เรากำหนดอะไรไม่ได้
แต่ตอนนี้วันนี้ >>>>เราสามารถจัดการหาสิ่งที่เราขาดไปคืนมาได้ถ้าเรามีความตั้งใจมากพอ
สำหรับผม เรื่องราว หรือ อะไรที่ขาดไปในวัยเด็กได้เป็นภูมิป้องกันตัวผมเองจากความขาด
ในวันนี้ก็ยังจะเติมเต็มทุกอย่างที่ผมขาด ผมได้มีทุกอย่างและได้แบ่งปันสิ่งที่ผมขาดให้คนรอบๆข้างเสมอ แต่มีเรื่องเดียวที่ผมทำไม่ได้
และไม่มีโอกาส ผมไม่สามารถมีเวลา ดูแลพ่อผมได้คนดีคนนี้ ที่ตั้งใจทำมาหากิน ได้เคยเดินหันหลังจากพ่อของเขาไป
ผมก็เลยไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดี ทั้งๆที่พยายามคิดดีทำดีทุกๆในทุกๆเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาเสมอ
นั้นละครับผมเรื่องของผมอีกมุมหนึ่ง
*รู้ตัวเมื่อสาย....ได้แต่ทำดี เพื่อให้พ่อจากบนฟ้า มองผมอย่างภาคภูมิใจบ้าง T_T
สวัสดีครับเพื่อนๆ
ทำไมผมถึงเป็นเกย์.... ???? คำตอบของผมอยู่ในเรื่องนี้คับ
คำถาม ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำอย่างไร???
ผมขอเกริ่นก่อนนะครับ ถ้าได้อ่านเรื่องของผม คุณๆจะรู้ว่าทุกวันนี้ผมอยู่คนเดียวกะหมา ไม่ครอบครัว
ชีวิตผมตั้งแต่เด็กแม่ทิ้งผมไป ให้อยู่กับพ่อ ครับ ผมก็ได้รับการปลูกฝังจากทางบ้านว่า แม่ผมเสียไปแล้วแล้วก็ไม่เคยได้รับรู้อะไรเกียวกับแม่
แม้กระทั้งรูปถ่ายสักใบ
ผมมีพี่สาวอยู่คนนึงแต่ก็โดนแยกกันเลี้ยงคนละครอบครัวตั้งแต่ตอนเด็กๆหลังแม่ทิ้งเราไป นานๆสองพี่น้องถึงจะได้เจอกันที
ผมโตมาโดยมองคุณพ่อเป็นวีรบุรุษเสมอ พ่อซึ่งเป็นหนึ่งเดียวในชีวิตน้อยๆของผม ผมรักพ่อผมมาก นอนกอดพ่อผมทุกคืน
พ่อใจดีกับผมเสมอ ตอนนั้นผมรู้แต่ว่าผมไม่ต้องการใครนอกจากพ่อ
#ครับ มันเป็นความคิดของผมตอนเด็กและจริงๆผมก็อยากคิดแบบนั้นไปตลอด แต่ผมทำไม่ได้ครับ T_T
พอผม7ขวบ พ่อผมมีแม่ใหม่....และลูกใหม่ ญาติๆในบ้านมองผมห่างออกไป ผมรู้สึกว่าผมเหมือนส่วนเกินยังไงไม่รู้
ทุกคนมุ่งความสนใจในตัวน้องชายผมไปซะทุกคน
ไม่แปลกใจหรอกครับ ผมเองก็รักน้องผมเช่นกัน บ้านที่เคยเหงาๆกับครอบครัวใหญ่ๆ มันสดชื่อขึ้นอีกครั้งตั้งแต่น้องเกิดมา
เช่นเดียวกับเด็กไร้แม่ ส่วนเกินอย่างผม ที่ห่างไกลออกไปช้าๆ จนไม่อยู่ในความสำคัญของครอบครัวที่ผมรักมาก
หลายๆครั้ง...ผมรู้สึกเดียวดาย ผมถามตัวเองตลอด แม่ผมละ แม่ผมละ ผมได้เห็นความรักของแม่ที่มีต่อน้องชาย ผมอิจฉาครับ
ทำไมผมถึงอยู่ไกลพ่อผมจัง ผมไม่กล้าแม้แต่จะไปอ้อนพ่อ เพระากลัวแม่เลี้ยงว่า กลัวทำอะไรผิด กลัวจะถูกให้ห่างออกไปอีก ผมกลัวทุกคนลืมผม
ชีวิตเหมือนละครช่อง7 ผมเจอคำเสียดสี หลายๆคำจากแม่เลี้ยงในเวลาไม่มีใครได้ยิน หรือเห็น เจอสายตาเย็นชาเหมือนมองให้ผมหายไปจากบ้านนี้ก็ดี
แต่ผมก็ได้รับคำหวานๆหลายคำ โดยเฉพาะ บนโต๊ะอาหารในเวลาที่แม่เลี้ยงอยากให้ทุกคนเห็นว่าเขาเอ็นดูผม และรักผมเช่นกัน
นรกชัดๆ!!!!ทำไมชีวิตผม นรกอย่างนี้
ผมเคยได้นอนกับพ่อผมทุกวัน แต่ตอนนี้ผมต้องมานอนห้องคนเดียว โดยมีข้ออ้างของผู้ใหญ่ว่าผมต้องโตได้แล้ว
แต่ผมพึ่งจะ8ขวบกว่า เรียกว่าโตหรอ???? ผมแค่อยากนอนกอดพ่อผมบ้าง ทำไม ทำไม ผมคิดแบบนี้วนไปวนมา
บ้างคืน...ที่แม่เลี้ยงผมไปนอนบ้าน ตจว. หรือไปธุร ตจว. ผมโครตจะดีใจเลย ผมจะบอกพ่อให้เช่าวีดีโอยอดมนุษย์5 สี มาเปิดให้ผมดู
แล้วผมจะนั้งดูกับพ่อ ถามๆๆพ่อ ทำไม ทำไม ทำไม 5555+++ (พิมพ์ไปร้องไห้ไปเลยนะเนี้ยยย)
ผมเกลียดแม่เลี้ยงครับ แต่ผมรักน้องผมมากก ไม่รู้คำแช่งของผมตอนเด็กจะเป็นจริงหรือเปล่า555
แล้ววววว มันก็มีเหตุการณ์ที่เด็กอย่างผมยังไม่เข้าใจ แต่ผมแอบดีใจ >>>แม่เลี้ยงหนีพ่อไปพร้อมน้องผม หายไปเลย
โลกของบ้านผมหยุดเดินครับ...... แล้วทำไมผมไม่ดีใจเหมือนที่ผมคิดไว้ ผมคิดถึงน้องเหมือนกัน
พ่อเครียดมาก เริ่มไม่ไปทำงาน พ่อตามหาแม่เลี้ยงกะน้องผมไม่เจอ โลกของพ่อหยุดเดินจริงๆครับ......พ่อไม่ไปทำงานอีกเลยหลังจากนั้น
พ่อกินแต่เหล้า....พ่อของผมเปลี่ยนไป และผมก็เริ่มเปลี่ยนไป
ผมโตขึ้น และไม่อยากอยู่ใกล้พ่อผม ในทุกๆวัน ชีวิตของผม ผมรู้สึกมันโหดร้ายทำไมพ่อต้องคิดถึงแต่น้อง คิดถึงแต่แม่เลี้ยง
แล้วผมละ ผมไปอยู่ไหนผมห่างไกลไปกว่าเดิม
พ่อไม่ทำงาน - ค่าเทอมผมไม่มี ผมเจอรร.ทวงผมอายมากก
พ่อไม่ทำงาน - ผมไม่มีเงินไปเรียนหนังสือ ผมต้องประหยัด ไม่ได้กินของดีดีแบบเพื่อน
พ่อไม่ทำงาน - ผมอยากไปเทียวห้างกับเพื่อนแต่ผมไม่มีเงิน ผมต้องแอบเอาขนมปังฟาร์มเฮาท์ยัดใส่เป๋ไปกินกันหิว
พ่อไม่ทำงาน - ผมไม่มีหนังสือเรียนต้องคอยยืมเพื่อนอ่าน ผมไม่มีร้องเท้า ไม่มีเสื้อผ้าดีดีใส่
มีอีกหลายเรื่องราวที่ผมตั้งคำถาม ว่า ทำไมพ่อไม่ไปทำงาน ผมไม่เข้าใจ ผมเริ่มไม่รักพ่อ ผมอยากหนีออกจากบ้าน
กลับมาทีไรก็เจอแต่พ่อ เมาๆๆๆ ความสุขหายไป ผมลืมพ่อผมคนเดิมแล้ววว
@คำถามว่าทำไมผมถึงเป็นเกย์ คำตอบของผมชัดเจนมากตอนนี้ ผมอยากได้ความรัก และผมเลือกที่จะได้รับความรักจากผู้ชายคนแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตผม เขาได้เติมเต็มความสมบูรณ์ให้ผม เขาได้ให้ความรักจากผมในทุกๆอย่างที่ผมอยากได้ (ย้อนอ่านในกระทู้เก่าผมนะครับ)
ผมเลยขอสรุปของผมเองว่า
***คนที่เกิดมาเป็นเกย์บางคนก็เกิดมาจากใจที่อยากเป็นหรือโลกได้สร้างเขามาเพื่อเป็นเพศที่ 3-4-5 แต่กำเนิด
แต่สำหรับบางคนเช่นผม มันคือการโหยหาความรักที่ผมอยากได้รับ จนกลายเป็นความคุ้นเคย เคยชิน และ หล่อหลอมความรู้สึกจนเป็นผมทุกวันนี้
กระทั้งตอนเด็กจนถึงวัยรุ่นผมก็ยังไม่เข้าใจหรอกนะว่าทำไม? ผมจึงเลือกเดินทางสายนี้ สายที่ผิดเพส แต่ตอนนี้ผมเข้าใจชัดหมดแล้ว
และไม่ว่าอะไรก็ตามที่ผ่านเข้ามา ผมนอมยอมรับไว้ เสมอ
หลังพ่อผมจากโลกนี้ไปด้วยโลกพิษสุรา ผมก็รู้แล้วละครับ ว่าผมรักพ่อผมมากแค่ไหน และนั้นละคือก้าวสำคัญในชีวิตผม
ผมเริ่มออกเดินตามความฝันที่ผมอยากได้ อยากมี ผมเริ่มสร้างทุกอย่างด้วยตัวผมเอง
ผมว่าหลายๆคนที่เกิดมาในโลกนี้ ช่างไม่มีอะไรเท่าเทียมกัน บางคนมีมากก็มีต้นทุนมาก แต่คนที่มีน้อยๆเช่นผมต้องสร้างทุกอย่างเอง แม้กระทั้งความสุขรู้ผมได้รับรู้ว่า....ช่วงชีวิตคนเรามันยาวนักทำไมเราต้องตัดสินชีวิตเราในวัยเด็กด้วยละ มันผ่านไปแล้ว และ เรากำหนดอะไรไม่ได้
แต่ตอนนี้วันนี้ >>>>เราสามารถจัดการหาสิ่งที่เราขาดไปคืนมาได้ถ้าเรามีความตั้งใจมากพอ
สำหรับผม เรื่องราว หรือ อะไรที่ขาดไปในวัยเด็กได้เป็นภูมิป้องกันตัวผมเองจากความขาด
ในวันนี้ก็ยังจะเติมเต็มทุกอย่างที่ผมขาด ผมได้มีทุกอย่างและได้แบ่งปันสิ่งที่ผมขาดให้คนรอบๆข้างเสมอ แต่มีเรื่องเดียวที่ผมทำไม่ได้
และไม่มีโอกาส ผมไม่สามารถมีเวลา ดูแลพ่อผมได้คนดีคนนี้ ที่ตั้งใจทำมาหากิน ได้เคยเดินหันหลังจากพ่อของเขาไป
ผมก็เลยไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดี ทั้งๆที่พยายามคิดดีทำดีทุกๆในทุกๆเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาเสมอ
นั้นละครับผมเรื่องของผมอีกมุมหนึ่ง
*รู้ตัวเมื่อสาย....ได้แต่ทำดี เพื่อให้พ่อจากบนฟ้า มองผมอย่างภาคภูมิใจบ้าง T_T
สวัสดีครับเพื่อนๆ