เมื่อตอน2ปีที่แล้ว ผมได้ตั้งกระทู้เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วนะคับ ตอนนั้นก็มีเพื่อนๆบอกให้ทำใจบ้างตัดใจบ้างเพราะครูแกมีครอบครัวแล้ว ผมก็พยายามแล้วนะคับ จนตอนนี้ผมกับครูคนนั้นเราก็ยิ่งสนิดกันมากกว่าเดิม เมื่อก่อนยังว่าทำได้แต่คิดถึง แต่ตอนนี้ครูแกก็เล่นเฟส เล่นไลน์ ตามยุดสมัย ผมก็ได้รู้ว่าแกทำอะไรที่ไหนอย่างไรมากขึ้น มันก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกอยากทำอะไรมากกว่านั้น จนผมลองโทรไปหาแกตอนแรกก็โทรไปตอนกลางวัน แต่พอนานๆไปก็โทรไปหาตอนดึกๆแทนบางครั้งก็คุยกันจนถึง1-2ตีเลยก็มี ผมจะโทรไปเฉพาะตอนเวลาที่ผมมีปัญหา(บางครั้งก็ไม่มีปัญหาอะไรมากหรอกคับ คิดปัญหาขี้นมาเอง)นานๆคุยกันที แต่ไลน์กับเฟสคุยกันเกือบทุกวันเลยคับ บางครั้งก็นัดเจอกันบาง พากันไปทำบุญ ไปเที่ยวบ้าง แต่ส่วนมากผมจะไปซ่อมคอมให้แก(พอดีผมเรียนปวช.คอมนะ)แต่ทุกครั้งที่ไปจะมีเพื่อนไปด้วยตลอด ไม่กล้าไปคนเดียว พอมาถึงตอนที่โรงเรียนเก่าจัดวันครู ผมก็ได้ไปหาครูแก และที่สำคัญผมได้สัญญากับครูไว้ว่า "ผมจะเอาครูมาเป็นแรงบันดาลใจในการเรียน"
เมื่อตอนที่ผมคุยโทรศัพท์กับแกตอนนั้นผมว่าจะไม่เรียนแล้ว ไม่อยากเรียน เหนื่อย ท้อ ครูก็แนะนำว่าให้ลองไปหาแรงบันดาลใจเพื่อจะเป็นแรงผลักดันให้เรามีแรงที่จะเรียนต่อ) จนถึงตอนนี้ยิ่งนานไปคำว่าตัดใจของผมก็ยิ่งดูเหมือนไกลเหลือเกิน บางครั้งผมเคยไปคบกับผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อที่จะลืมครูแกได้แต่ไม่เป็นผลคบกันไปได้3เดือนผมก็เลิก เพราะผมทำไมได้จริงๆ ผมยังรักยังคิดถึงครูแกตลอดเวลาเลย ตอนนี้ผมอยากจะระบายมากๆๆๆๆ เรื่องนี้บอกกับใครก็ไม่ได้ ได้แต่เก็บไว้คนเดียว ผมเก็บเรื่องนี้มาเป็นเวลาเข้าปีที่5แล้ว บางทีผมเคยคิดที่จะฆ่าตัวตายเลยทีเดียว ผมไม่รู้จะทำอย่างไงต่อไปกับชีวิตดี
นี้ก็เข้าปีที่5แล้วนะ ที่ผมแอบชอบครูคนหนึ่ง