สวัสดีค่ะทุกคน  วันนี้บรรยากาศเศร้านะค่ะเมื่อเรารู้ว่ามีคนหนึ่งคนจากเราไปโดยไปมีวันหวนกลับ ดิฉันเป็นเจ้าหน้าที่สาธารณสุขชุมชนคะ ทำงานที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ตั้งแต่มาทำงานได้รู้จักกับคนไข้คนนึง เขาเป็นมะเร็งที่ตาคะ 1 ข้างคะ  เป็นตั้งแต่สมัยเป็นสาวๆ แต่ในความรู้สึกที่เจอคนไข้คนนี้รู้สึกซาบซึ้งในสามีของป้าเขาอย่างมากเลยคะ ท่านไม่เคยทิ้งป้าเลยท่านเป็นทหาร ป้าเป็นมะเร็งท่านไม่เคยรังเกียจพาป้ามาล้างแผลทุกวันเลยคะ ป้ามาล้างแผลกับหนูทุกวัน แผลเป็นยังไงดิฉันไม่เคยรังเกียจ รู้แต่ว่าต้องทำให้ดีที่สุดคะ แต่วันนึงต้องล้างสองครั้ง  ล้างที่อนามัย และล้างเองที่บ้าน ป้าชอบเอาของฝากมาให้บ่อยๆๆ  จนกระทั้งมาถึงวันนี้ ป้าได้เสียแล้ว ย้อนเวลากลับไปสักสองอาทิตย์ขอเท้าความ ดิฉันรู้ข่าวว่าป้าไม่ยอมล้างแผลเลย กำลังใจไม่ดี  ดิฉันเลยไปหาที่บ้านไปเบิ่งไปแยงป้าดู ว่าป้าเป็นไงบ้าง  ค่ะ ป้าเหนื่อยมากคะ ป้าไม่ได้หันมองดิฉัน ดิฉันถามว่า  "เป็นจังได๋น้อจำเสียงได้ยุบ่น้อเสียงไผ หันมาเบิ่งมาฟังแน่ดุ"ป้าเริ่มหันมา ดิฉันจับมือป้า แล้วน้ำตาไหล เป็นจังไดจังบ่ล้างแผล  ป้าตอบ บ่มีแฮง บ่มีกำลังใจจะทำอะไร อะไรก็ไม่กิน  ดิฉันได้ให้กำลังใจป้าไปรถสิบล้อคันใหญ่ ป้าต้องมีกำลังใจสู้ต่อนะ พอพูดจบป้าก็ขอกินนม จากที่ไม่อยากกินอะไรเลยดูสิค่ะ  ว่ากำลังใจที่เราให้คนไข้สำคัญแค่ไหน  เราเจ้าหน้าที่จริงๆไม่ใช่ญาติคนไข้หรอกคะ  แต่เป็นคนสำคัญที่ทำให้ผู้ป่วยมีแรงใจในการต่อสู้กับโรคร้ายต่อไป ป้าเริ่มพูดคุย เราก็จับมือป้าตลอด น้ำตาเราก็คลอๆ  ไหนๆๆดูแผลหน่อยสิค้ะ น่านดูสิ แผลไม่ได้ล้างเลยนะหลายวันแล้ว  ล้างไม่ได้มาบอกยุ้ยสิยุ้ยจะล้างให้  ล้างที่บ้านก็ได้ไม่ยากเลย  แผลแห้งติดมากเลยคะ  เพราะไม่มีกำลังใจนี่ละคะ ฉะนั้นอะไรก็ตามกำลังใจสำคัญที่สุด  หลังจากวันนั้นป้าไปรักษาตัวที่กรุงเทพคะ  เรามองผ่านบ้านป้าทุกวันว่าเมื่อไรป้าจะกลับมา  ป้ากลับมาคะ  ที่ทำให้ดิฉันเสียใจคือ ดิฉันไม่ได้ไปเยี่ยมป้าคะ ไม่คิดว่าป้าจะเสียเร็วขนาดนี้  รู้สึกเสียใจคะ ขอให้ป้าหลับให้สบายนะคะ รักและคิดถึงเสมอ