ปัญหานี้ มันเหมือนจะง่ายนะครับแต่สำหรับผมยากมากเลย  คือผมคบกับแฟนมา2 ปีแล้วแหละครีบ แต่เอาจริงๆนะ เราความคิดต่างกันคนละแบบเลย ทะเลาะกันบ่อยมากๆกับเรื่องที่ไม่ควรทะเลาะ  ผมพุดแบบนี้อาจจะเข้าข้างตัวเองนะ แต่ผมเป็นคนพุดเก่งมาก ถ้ามีอะไรที่แบบว่ามันผิด ผมก็จะบอกเขานะถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรง ยกตัวอย่างเช่น ไห้เขาอ่านหนังสือ  ไม่อยากไห้ไปเที่ยวดึก บ่นว่าอ้วนขึ้น หรือว่าไห้เลิกกินของเผ็ดๆเค็มๆอะไรแบบนี้อะครับ เหมือนไปจู้จี้กับชีวิตเขาเลยเนอะ แต่เขาก็ทำไห้บ้างไม่ทำไห้บ้าง บางครั้งเขาก็บอกว่าเขาคิดได้ไม่ต้องมาบอกขนาดนี้ แต่พอมีปัญหา เขาก็มาเล่าไห้ผมฟังนะครับแทบทุกเรื่อง แต่มันวนกลับไปตรงผมบ่นนิแหละว่านั้นว่านี้   จนหลังๆเริ่มรุนแรงทะเลาะทุกวันโดยแบบ ไม่ค่อยมีเหตุผลเลย แล้วผมก็พูดไห้เขานะครับว่าก็บอกแล้วหลายครั้งก็ไม่เคยทำแล้วเป็นไง บลาๆๆ   จนเขาบอกผมว่า " คนรักกัน เขาไม่โทษกันหรอกว่าใครถูกใครผิด "  ผมเลยไม่เข้าใจไงครับว่ามันจริงไหม เขาคิดแบบนี้ แต่ผมดันคิดว่า  คนรักกัน หากอีกคนทำผิดหรือไม่เข้าใจ เราก็ควรที่จะบอกที่จะกล่าวไม่ใช่เหรอครับ บ่นยาวๆนิไม่ใช่แปลว่าเราเป็นห่วงเหรอครับเพื่อจะไห้มันหาทางออกหรือไห้กำลังใจไม่อยากไห้เงียบไปเพราะมันจะยิ้งเลวร้าย  หรือผมคิดผิดเอง    จนถึงตอนนี้ก็ยังทำใจลำบากอยู่เลย