สวัสดีครับ
ความจริงนี่เป็นครั้งที่สองของฤดูกาลนี้แล้วที่ผมไปดูบอลไทยลีกสดๆกับลูกกะตา หลังจากนัดก่อนไปดูโอสถสภาเจอะกับสุพรรณบุรีที่ราชมังคลาฯมา
ทำไมผมถึงไปดูคู่นั้นน่ะเหรอ มันน่าสนใจตรงไหน
คำตอบง่ายโคตรๆเลยฮะ ก็ผมอยู่แถวนี้ไง จากปากประตูห้องพักของผมไปถึงหน้าสนามใช้เวลาไม่เกิน 20 นาที นับตั้งแต่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องเลยนะ ก็คิดเอาเองว่าใกล้แค่ไหน
นัดก่อนผมไม่ได้ถ่ายรูป เก็บมาแค่ประสบการณ์ คือ เวลาอยู่ในสนามผมสนใจแต่เกมการแข่งขันเท่านั้น เคยเข้าสนามไปดูฟุตบอลกันมั้ยครับ มันไม่มีภาพช้ารีเพลย์ให้ดูนะ เราก็จำเป็นจะต้องมีสมาธิกับมัน ยกเว้นเสียแต่เกมมันน่าเบื่อจนต้องงัดมือถือมาถ่ายรูปนั่นแหล่ะ
สำหรับนัดนี้ผมดูโปรแกรมแล้ว คู่บิ๊กแมตช์ เมืองทอง-บุรีรัมย์ ดูน่าสนใจมากที่สุด ก็แหงล่ะ ทีมอันดับต้นๆของประเทศมาเจอกันนี่เนอะ
คืนวันพุธผมเข้าเว็บของไทยทิกเก็ตไปเช็กดู แม่เจ้าโว้ย โซน E เหลือสองที่นั่ง มันจะเต็มเร็วเว่อร์ไปละ ผมถอดใจละ พอดีเป็นคนที่ไม่ชอบแย่งชิงอะไรกับใครเค้า แผน B ถูกงัดขึ้นมาใช้ทันที
อีกที่หนึ่งที่เล็งๆไว้เป็นทางเลือกคือคู่ของ ท่าเรือ-สระบุรี นี่แหล่ะ
หลายคนอาจจะมองว่าผมเมายาห้องน้ำอยู่รึไง จะไปทำหอยลายอัลลัยแพท สเตเดี้ยม
ความจริงคือ ผมอยากไปตั้งแต่ฤดูกาลก่อนแล้ว แต่ยังไม่ว่างจะไป ปีนี้กระแสบอลไทยกำลังมาจากผลงานของทีมชาติเมื่อปลายปีก่อน กระตุ้นความอยากดูของผมอีกหลายเท่า
แล้วนี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกๆหรอกนะที่ผมเข้าไปดูไทย ลีก เพราะเคยไปดูเมืองทองสมัยที่สนามยังสร้างไม่เสร็จดีด้วยซ้ำ นัดที่ลีซอลงสนามนัดแรกให้เมืองทองนั่นแหล่ะผมจำได้
แล้วก็ห่างหายไปเพราะ ส่วนตัวผมไปแล้วก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับสโมสรนี้ ความคิดของผมคือ ผมอยากจะหาทีมเชียร์ในไทย ลีก ทีแรกคิดจะเชียร์ เชียงราย ยูไนเต็ด เพราะความผูกพันที่เคยโตที่เชียงราย แต่มันมีคำพูดหนึ่งที่เหมือนเอามีดร้อนๆมากรีดกลางใจผม เพื่อนชาวเชียงรายของผมคนหนึ่งพูดแบบไม่คิดอะไรแต่ทำร้ายจิตใจกันมาก ว่า
“แล้วเชียงใหม่เมิงล่ะ”
เจ็บจี๊ดเข้าไปถึงผนังนิวเคลียสทันที ยังไงซะผมก็ยังคงความเป็นชาวเชียงใหม่แท้ๆโดยสายเลือด แม้ว่าจะไม่ชอบชีวิตในตัวเมืองเชียงใหม่เลยก็ตาม ไม่งั้นผมไม่หนีมาอยู่กรุงเทพหรอก แต่เชียงใหม่ยังคงเป็นบ้านเกิดที่ผมรักมากที่สุดอยู่ดี เอาล่ะ เพื่อตอบโต้การโดนดูถูกครั้งนั้น ผมไม่สนใจแล้ว ผมจะสนับสนุนทีมเชียงใหม่บ้านเกิด ต่อให้อยู่ดิวิชั่นไหนก็ช่าง แล้วถ้าซักวันเราอัดพวกเชียงรายให้เจ็บๆได้ผมจะสะใจมาก
แต่ว่ารอแล้วรอเล่าทีมบ้านเกิดของผมก็ไม่ขึ้นมาไทยลีกเสียที ผมก็ขี้เกียจจะหาสาเหตุว่าเพราะอะไรหรือทำไมหรอกนะ แต่เอาเป็นว่าปีก่อนผมก็เลยเริ่มไปตระเวนดูไทยลีกกับเพื่อนๆ เคยถ่อสังขารไปถึงมีนบุรีเพื่อดูเทโรเตะกับเมืองทอง นัดนั้นเสมอกัน 1-1
แล้วอีกที่ที่เราเล็งๆกันอยากไปแต่ยังหาคิวว่างไม่ได้คือ แพท สเตเดี้ยม ที่ว่ากันว่าเป็น อาลี ซามี เยน แห่งเมืองไทยนี่แหล่ะ
ปีนี้เพื่อนผมออกไปทำงานต่างจังหวัดนานๆจะเข้ากรุงเทพทีเพราะเขาไปขยายกิจการในต่างจังหวัด คราวนี้ก็เหลือผมโด่เด่แล้วสิ คนอื่นผมไม่อยากชวนหรอก ไม่มีใครบ้าบอลระดับผมกับเพื่อนสนิท ที่ดูบอลดะตั้งแต่ไทยลีก เจลีก กัลโช่ ลา ลีกา พรีเมียร์ บุนเดส คือมีไรให้ดูเราดูหมด เคยไปนั่งเชียร์ทีมชาติยุคตกต่ำด้วยกันมาตลอด คนอื่นมันไม่ได้บ้าถึงระดับนี้
ถ้ากิจการอยู่ตัวเมื่อไหร่เขาคงกลับมาแต่คงไม่ใช่ในเร็วๆนี้ เรื่องกลับคงกลับมาแน่ หมอนั่นชอบชีวิตในกรุงเทพจะตายไม่มีทางไปจมอยู่ต่างจังหวัดได้นานๆหรอก แต่ตอนนี้ผมคงต้องตะลุยเพื่อเบิกทางให้คนอื่นๆไปก่อน ไม่แน่เราอาจจะได้สมาชิกเพิ่มก็เป็นได้
ถ้าถามว่าผมไม่กลัวเหรอ ถ้าบอกว่าไม่ก็คงขี้จุ๊เบ่เบ๊แล้วล่ะ มันก็มีบ้าง แต่ผมไม่ได้ไปทำอะไรนี่หว่าผมแค่ไปดูบอล ไม่ได้ไปหาเรื่องใคร ใครจะแพ้จะชนะก็ช่าง ขอดูบอลสนุกๆ ไปสัมผัสบรรยากาศสักหน่อย มันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบนะ คือ เราไม่ต้องเครียดกับผลการแข่งขันไง
เอาล่ะเข้าเรื่องกันเสียที
วันศุกร์ ผมคิดว่าควรจะหาข้อมูลการเดินทางเสียหน่อย อันดับแรก ภาคทฤษฏี เปิดกูเกิ้ลแมปเพื่อดูเส้นทางคร่าวๆ โอเคถึงผมจะอยู่กรุงเทพมาหลายปีแล้ว แต่การออกนอกเขตพื้นที่ที่ตัวเองอยู่เนี่ยมันไม่ใช่เรื่องคุ้นเลยซักนิด โชคดีที่สมัยนี้มีข้อมูลมากมายที่รอให้เราไปค้นหาอยู่ในโลกอินเตอร์เน็ต
เอาล่ะภาคทฤษฏีเสร็จแล้วผมเมมทุกอย่างไว้ในหัว มันก็ไม่ห่างจากสถานีรถไฟฟ้าเท่าไหร่นี่หว่า งั้นเราเดินไปก็ได้
ต่อไปก็ถึงภาคปฏิบัติกันเสียที การเดินทางก็ไม่ได้ลำบากอะไร ก็อาศัยบริการเรือด่วนคลองแสนแซ่บ เอ๊ย แสนแสบ ไปขึ้นที่สถานีเพชรบุรี จากนั้นก็มุดลงดินไปยังสถานีคลองเตย แล้วก็เดินอีกนิดหน่อย ก็ไม่น่าจะมีปัญหานะ แค่ใกล้ๆ แถมกลางคืนด้วยแดดไม่ร้อน
โผล่จาก MRT คลองเตยมา ผมยืนงงๆเหมือนแม้วเข้าเมือง แล้วนี่ตูจะต้องไปทางไหนต่อฟะเนี่ย เอาน้ำลายทาหัวแบบไม่กลัวขี้กลาก ใช้หมองแบบอิ๊คคิวซัง คิดสิคิด เดินไปทางตลาดคลองเตย เจอแยกแล้วเลี้ยวขวา ตรงไปเรื่อยๆแล้วจะเจอสะพานลอยยาวๆ ข้ามฟากแล้วก็ถึงเลย
เออ เอาตามนี้แหล่ะ
คือ ผมมาจากย่านที่มันคึกคักกันแทบทั้งคืนน่ะ มาเจอแถวนี้ทุ่มสองทุ่มไม่ค่อยคึกคักกันเลย นอกจากรถจำนวนมหาศาลบนถนนแล้ว ค่อนข้างจะมืดเลยทีเดียว ผมเดินอย่างระมัดระวังไปสนาม
ยืนอยู่บนสะพานลอยเห็นสปอร์ตไลท์สว่างจ้า คิดว่าน่าจะใช่ที่นี้นะ เห็นป้ายชื่อสโมสรการท่าเรือ ก็ค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าเป็นที่นี่ โอเค ได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว แต่ว่าบอลเลิกน่าจะประมาณสี่ทุ่ม ตอนนั้นเรือหมดแล้ว ส่วนหน้ารามเหรอก็รู้ๆกันอยู่ว่าธรรมดารถมันก็ติดยันเที่ยงคืนอยู่แล้ว
ทางเลือกคือมุดลงใต้ดินไปโผล่สถานีลาดพร้าว แล้วต่อรถเมล์กลับ ตัวถนนลาดพร้าวมันก็ติดแค่ไม่กี่ช่วงเอง แยกรัชดา โชคชัยสี่ บิ๊กซี ถึงจะอ้อมไกลหน่อยแต่น่าจะใช้เวลาพอๆกัน แล้วผมจะเสียสุขภาพจิตบนถนนทำไมในเมื่อที่ๆผมอยู่มันไปได้ทั้งจากลาดพร้าวและรามคำแหง
ใช้เวลาประมาณชั่วโมงนึงบวกกับเวลาที่แวะกินข้าวแล้ว มันก็โอเค อีกอย่างพรุ่งนี้มันคืนวันหยุดอยู่แล้วผมจะนอนกี่โมงก็ไม่ใช่ปัญหา เอาล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน แพท สเตเดี้ยม
ไดอารี่ลุยเดี่ยวเฉี่ยวบอลไทย ตอน: เยือนนรกทีมเยือน แพท สเตเดี้ยม 21/2/2015
ความจริงนี่เป็นครั้งที่สองของฤดูกาลนี้แล้วที่ผมไปดูบอลไทยลีกสดๆกับลูกกะตา หลังจากนัดก่อนไปดูโอสถสภาเจอะกับสุพรรณบุรีที่ราชมังคลาฯมา
ทำไมผมถึงไปดูคู่นั้นน่ะเหรอ มันน่าสนใจตรงไหน
คำตอบง่ายโคตรๆเลยฮะ ก็ผมอยู่แถวนี้ไง จากปากประตูห้องพักของผมไปถึงหน้าสนามใช้เวลาไม่เกิน 20 นาที นับตั้งแต่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องเลยนะ ก็คิดเอาเองว่าใกล้แค่ไหน
นัดก่อนผมไม่ได้ถ่ายรูป เก็บมาแค่ประสบการณ์ คือ เวลาอยู่ในสนามผมสนใจแต่เกมการแข่งขันเท่านั้น เคยเข้าสนามไปดูฟุตบอลกันมั้ยครับ มันไม่มีภาพช้ารีเพลย์ให้ดูนะ เราก็จำเป็นจะต้องมีสมาธิกับมัน ยกเว้นเสียแต่เกมมันน่าเบื่อจนต้องงัดมือถือมาถ่ายรูปนั่นแหล่ะ
สำหรับนัดนี้ผมดูโปรแกรมแล้ว คู่บิ๊กแมตช์ เมืองทอง-บุรีรัมย์ ดูน่าสนใจมากที่สุด ก็แหงล่ะ ทีมอันดับต้นๆของประเทศมาเจอกันนี่เนอะ
คืนวันพุธผมเข้าเว็บของไทยทิกเก็ตไปเช็กดู แม่เจ้าโว้ย โซน E เหลือสองที่นั่ง มันจะเต็มเร็วเว่อร์ไปละ ผมถอดใจละ พอดีเป็นคนที่ไม่ชอบแย่งชิงอะไรกับใครเค้า แผน B ถูกงัดขึ้นมาใช้ทันที
อีกที่หนึ่งที่เล็งๆไว้เป็นทางเลือกคือคู่ของ ท่าเรือ-สระบุรี นี่แหล่ะ
หลายคนอาจจะมองว่าผมเมายาห้องน้ำอยู่รึไง จะไปทำหอยลายอัลลัยแพท สเตเดี้ยม
ความจริงคือ ผมอยากไปตั้งแต่ฤดูกาลก่อนแล้ว แต่ยังไม่ว่างจะไป ปีนี้กระแสบอลไทยกำลังมาจากผลงานของทีมชาติเมื่อปลายปีก่อน กระตุ้นความอยากดูของผมอีกหลายเท่า
แล้วนี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกๆหรอกนะที่ผมเข้าไปดูไทย ลีก เพราะเคยไปดูเมืองทองสมัยที่สนามยังสร้างไม่เสร็จดีด้วยซ้ำ นัดที่ลีซอลงสนามนัดแรกให้เมืองทองนั่นแหล่ะผมจำได้
แล้วก็ห่างหายไปเพราะ ส่วนตัวผมไปแล้วก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับสโมสรนี้ ความคิดของผมคือ ผมอยากจะหาทีมเชียร์ในไทย ลีก ทีแรกคิดจะเชียร์ เชียงราย ยูไนเต็ด เพราะความผูกพันที่เคยโตที่เชียงราย แต่มันมีคำพูดหนึ่งที่เหมือนเอามีดร้อนๆมากรีดกลางใจผม เพื่อนชาวเชียงรายของผมคนหนึ่งพูดแบบไม่คิดอะไรแต่ทำร้ายจิตใจกันมาก ว่า
“แล้วเชียงใหม่เมิงล่ะ”
เจ็บจี๊ดเข้าไปถึงผนังนิวเคลียสทันที ยังไงซะผมก็ยังคงความเป็นชาวเชียงใหม่แท้ๆโดยสายเลือด แม้ว่าจะไม่ชอบชีวิตในตัวเมืองเชียงใหม่เลยก็ตาม ไม่งั้นผมไม่หนีมาอยู่กรุงเทพหรอก แต่เชียงใหม่ยังคงเป็นบ้านเกิดที่ผมรักมากที่สุดอยู่ดี เอาล่ะ เพื่อตอบโต้การโดนดูถูกครั้งนั้น ผมไม่สนใจแล้ว ผมจะสนับสนุนทีมเชียงใหม่บ้านเกิด ต่อให้อยู่ดิวิชั่นไหนก็ช่าง แล้วถ้าซักวันเราอัดพวกเชียงรายให้เจ็บๆได้ผมจะสะใจมาก
แต่ว่ารอแล้วรอเล่าทีมบ้านเกิดของผมก็ไม่ขึ้นมาไทยลีกเสียที ผมก็ขี้เกียจจะหาสาเหตุว่าเพราะอะไรหรือทำไมหรอกนะ แต่เอาเป็นว่าปีก่อนผมก็เลยเริ่มไปตระเวนดูไทยลีกกับเพื่อนๆ เคยถ่อสังขารไปถึงมีนบุรีเพื่อดูเทโรเตะกับเมืองทอง นัดนั้นเสมอกัน 1-1
แล้วอีกที่ที่เราเล็งๆกันอยากไปแต่ยังหาคิวว่างไม่ได้คือ แพท สเตเดี้ยม ที่ว่ากันว่าเป็น อาลี ซามี เยน แห่งเมืองไทยนี่แหล่ะ
ปีนี้เพื่อนผมออกไปทำงานต่างจังหวัดนานๆจะเข้ากรุงเทพทีเพราะเขาไปขยายกิจการในต่างจังหวัด คราวนี้ก็เหลือผมโด่เด่แล้วสิ คนอื่นผมไม่อยากชวนหรอก ไม่มีใครบ้าบอลระดับผมกับเพื่อนสนิท ที่ดูบอลดะตั้งแต่ไทยลีก เจลีก กัลโช่ ลา ลีกา พรีเมียร์ บุนเดส คือมีไรให้ดูเราดูหมด เคยไปนั่งเชียร์ทีมชาติยุคตกต่ำด้วยกันมาตลอด คนอื่นมันไม่ได้บ้าถึงระดับนี้
ถ้ากิจการอยู่ตัวเมื่อไหร่เขาคงกลับมาแต่คงไม่ใช่ในเร็วๆนี้ เรื่องกลับคงกลับมาแน่ หมอนั่นชอบชีวิตในกรุงเทพจะตายไม่มีทางไปจมอยู่ต่างจังหวัดได้นานๆหรอก แต่ตอนนี้ผมคงต้องตะลุยเพื่อเบิกทางให้คนอื่นๆไปก่อน ไม่แน่เราอาจจะได้สมาชิกเพิ่มก็เป็นได้
ถ้าถามว่าผมไม่กลัวเหรอ ถ้าบอกว่าไม่ก็คงขี้จุ๊เบ่เบ๊แล้วล่ะ มันก็มีบ้าง แต่ผมไม่ได้ไปทำอะไรนี่หว่าผมแค่ไปดูบอล ไม่ได้ไปหาเรื่องใคร ใครจะแพ้จะชนะก็ช่าง ขอดูบอลสนุกๆ ไปสัมผัสบรรยากาศสักหน่อย มันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบนะ คือ เราไม่ต้องเครียดกับผลการแข่งขันไง
เอาล่ะเข้าเรื่องกันเสียที
วันศุกร์ ผมคิดว่าควรจะหาข้อมูลการเดินทางเสียหน่อย อันดับแรก ภาคทฤษฏี เปิดกูเกิ้ลแมปเพื่อดูเส้นทางคร่าวๆ โอเคถึงผมจะอยู่กรุงเทพมาหลายปีแล้ว แต่การออกนอกเขตพื้นที่ที่ตัวเองอยู่เนี่ยมันไม่ใช่เรื่องคุ้นเลยซักนิด โชคดีที่สมัยนี้มีข้อมูลมากมายที่รอให้เราไปค้นหาอยู่ในโลกอินเตอร์เน็ต
เอาล่ะภาคทฤษฏีเสร็จแล้วผมเมมทุกอย่างไว้ในหัว มันก็ไม่ห่างจากสถานีรถไฟฟ้าเท่าไหร่นี่หว่า งั้นเราเดินไปก็ได้
ต่อไปก็ถึงภาคปฏิบัติกันเสียที การเดินทางก็ไม่ได้ลำบากอะไร ก็อาศัยบริการเรือด่วนคลองแสนแซ่บ เอ๊ย แสนแสบ ไปขึ้นที่สถานีเพชรบุรี จากนั้นก็มุดลงดินไปยังสถานีคลองเตย แล้วก็เดินอีกนิดหน่อย ก็ไม่น่าจะมีปัญหานะ แค่ใกล้ๆ แถมกลางคืนด้วยแดดไม่ร้อน
โผล่จาก MRT คลองเตยมา ผมยืนงงๆเหมือนแม้วเข้าเมือง แล้วนี่ตูจะต้องไปทางไหนต่อฟะเนี่ย เอาน้ำลายทาหัวแบบไม่กลัวขี้กลาก ใช้หมองแบบอิ๊คคิวซัง คิดสิคิด เดินไปทางตลาดคลองเตย เจอแยกแล้วเลี้ยวขวา ตรงไปเรื่อยๆแล้วจะเจอสะพานลอยยาวๆ ข้ามฟากแล้วก็ถึงเลย
เออ เอาตามนี้แหล่ะ
คือ ผมมาจากย่านที่มันคึกคักกันแทบทั้งคืนน่ะ มาเจอแถวนี้ทุ่มสองทุ่มไม่ค่อยคึกคักกันเลย นอกจากรถจำนวนมหาศาลบนถนนแล้ว ค่อนข้างจะมืดเลยทีเดียว ผมเดินอย่างระมัดระวังไปสนาม
ยืนอยู่บนสะพานลอยเห็นสปอร์ตไลท์สว่างจ้า คิดว่าน่าจะใช่ที่นี้นะ เห็นป้ายชื่อสโมสรการท่าเรือ ก็ค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าเป็นที่นี่ โอเค ได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว แต่ว่าบอลเลิกน่าจะประมาณสี่ทุ่ม ตอนนั้นเรือหมดแล้ว ส่วนหน้ารามเหรอก็รู้ๆกันอยู่ว่าธรรมดารถมันก็ติดยันเที่ยงคืนอยู่แล้ว
ทางเลือกคือมุดลงใต้ดินไปโผล่สถานีลาดพร้าว แล้วต่อรถเมล์กลับ ตัวถนนลาดพร้าวมันก็ติดแค่ไม่กี่ช่วงเอง แยกรัชดา โชคชัยสี่ บิ๊กซี ถึงจะอ้อมไกลหน่อยแต่น่าจะใช้เวลาพอๆกัน แล้วผมจะเสียสุขภาพจิตบนถนนทำไมในเมื่อที่ๆผมอยู่มันไปได้ทั้งจากลาดพร้าวและรามคำแหง
ใช้เวลาประมาณชั่วโมงนึงบวกกับเวลาที่แวะกินข้าวแล้ว มันก็โอเค อีกอย่างพรุ่งนี้มันคืนวันหยุดอยู่แล้วผมจะนอนกี่โมงก็ไม่ใช่ปัญหา เอาล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน แพท สเตเดี้ยม