ตอนนี้ละครกำลังฟินกับละครมากๆ ใกล้จะจบแล้วด้วย เห็นตัวละครในเรื่องนี้แล้วแอบคิดถึงเรื่องของตัวเอง และเชื่อว่าทุกคนคงจะมีประการณ์เรื่องรักๆในโลกออนไลน์กันมาบ้างนะคะ
มาๆๆเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า
ย้อนไปเมื่อเกือบๆ5ปีที่แล้ว ช่วงนั้น(ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นช่วงรอยต่อจากhi5มาfacebookค่ะ)เป็นช่วงที่เรากำลังจะจบม.6 แล้วจะต้องหาที่ต่อมหาลัยฯ เรามีความฝันมาตั้งแต่เด็กๆว่าอยากจะเข้ามหาลัยนึงมากๆไม่ว่าจะต้องเรียนคณะอะไรเราก็ยอมค่ะ(ไม่ไกลจากบ้านด้วย) ไม่ว่าจะสอบโควตา สอบตรง เราสมัครมาหมดแล้ว แต่เราก็พลาดมาตลอด(คงเป็นเพราะเราพยายามไม่พอ)เราเสียใจมากค่ะ เเต่เราก็คิดว่ายังไงต้องเรียนที่นี่ให้ได้เพราะยังมีรอบแอดมิชชั่น เราไม่ยอมยื่นโควต้าม.ไหนเลยเพราะจะรอแอดฯม.นี้ค่ะ เพื่อนๆส่วนใหญ่ก็ได้ที่เรียนกันเกือบหมดแล้วค่ะ เราก็เริ่มมีใจแป้วมาบ้าง.. จนถึงตอนแอดมิชชั่นค่ะ ผลออกมาว่าเราไม่ติดที่ม.นี้ ทั้งๆที่เรามั่นใจมาก (คะแนนเกินปีที่แล้วมามาก) ด้วยความที่เสียใจ เราจงไปโพสในหน้าเพจของม.นั้นประมาณว่าหมดหวังแล้วค่ะ ม.ในฝัน ต่อมาหลายวันได้มีพี่คนนึงมาคอมเม้นให้กำลังใจเราในโพสนั้นของเราทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อน เค้าเม้นประมานว่าให้ข้อคิดเราแล้วบอกให้เรายอมรับและทำมันให้ดีที่สุด นี่คือจุดเริ่มต้นของความประทับใจของเราค่ะ ตอนนั้นเราก็แอดเฟรนด์(ในเฟส)พี่เค้าไปค่ะ ในความคิดเราจอนนั้นคือพี่เค้าน่าจะเป็นคนเตี้ยๆหน่อย(รูปโปรค่อนข้างมืด)ใส่เสื้อสีเขียวขี้ม้า(น่าจะเป็นเสื้อรด.)อีกไม่กีวันพี่เค้าก็รับแอดเราค่ะ
ช่วงนั้นเราต้องย้ายไปอยู่หอในของมหาลัย ต้องย้ายไปเรียนไกลบ้านค่อนข้างมากเพราะไม่ติดม.ในฝัน TT^TT ตอนนั้นยังหาเพื่อนที่สนิทไม่ได้ค่ะ แล้วไม่ค่อยมีเวลาได้เล่นเฟสด้วย เพราะเราไม่ได้เอาคอมจากที่บ้านไป หอเรามีคอมให้เล่นค่ะ หอละ2เครื่อง แน่นอนว่ามันไม่เพียงพอกับคนทั้งหอ ตอนแรกเราก็ไม่ได้สนใจที่จะเล่น แต่มีวันนึงเราเรียนวิชาEngอาจารย์เค้าให้เราไปทำควิชในเว็บค่ะ (นอกเวลาเรียน) เราก็เลยต้องไปเล่นเน็ตที่ตึกซิทคอมฯของมอ เป็นช่วงหัวค่ำแล้วค่ะ เราทำเสร็จแล้ว แต่เพื่อนยังไม่เสร็จเราก็เลยหาอะไรเล่นรอเพื่อน (ช่วงนี้เริ่มมีเพื่อนสนิทแล้วค่ะ) จึงได้เข้าเฟสบุค เล่นๆ แล้วก็เห็นพี่เค้าออนไลน์อยู่ ตอนนั้นคิดว่าอยากคุยกับพี่เค้าค่ะ แต่ใจนึงก็กลัวว่าเค้าจะไม่คุยด้วย ตอนนั้นคิดไรไม่ออกเลยพิมพ์คำว่า "หวัดดี" ไป ตอนนั้นนี่แบบใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมากค่ะ กลัวเค้าไม่ตอบ กลัวเค้า... กลัวไปหมดทุกอย่าง แต่!! ...
พี่เค้าตอบกลับมาว่า "หวัดไม่ดี" ฮ่าๆๆ จากใจที่เต้นๆอยู่หายไปไหนไม่รู้ค่ะ ทั้งดีใจที่เค้าตอบ อะไรไม่รู้เต็มไปหมด แล้วเราก็เริ่มคุยกัน เค้าจำเราได้ค่ะ ว่าเราคือคนที่ไปโพสในเพจม. เค้าบอกว่าพี่เค้าเคยไปเรียนไกลๆมาก่อน เคยผิดหวังมาก่อนเลยพอจะเข้าใจเรา(ตอนนี้เค้าได้เรียนม.ในฝันเราค่ะเค้าแอดฯใหม่) ตอนนั้นเราก็เริ่มคุยกันค่ะ คุยทุกวัน จนคิดว่าเริ่มสนิทกัน อย่างที่บอกไปว่าเราไม่มีคอมมาจากบ้าน เวลาจะเล่นเน็ตทีก็ต้องลำบากค่ะ แต่ช่วงนั้นเราจะบ้ามากคิดว่าลำบากแค่ไหนก็จะต้องคุยกับเค้าทุกวันให้ได้ คอมของหอที่มีแค่2เครื่องเราก็ต้องตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อไปนั่งออนเฟสค่ะแต่ห้องนี้จะมีเวลาปิดเปิด เราก็สู้ตายค่ะ ไม่หวั่นขอแค่ได้คุย หรือตอนที่เรียนเสร็จเราก็จะเข้าหอสมุดทุกวันค่ะเพื่อไปเล่นคอมของหอสมุด ที่มีให้เราเล่น หลายเครื่อง บางทีก็เจอเค้าออนบ้างไม่เจอบ้าง แต่เราก็รอเค้าทุกวันค่ะ ออนรอตลอด จนกว่าเค้าจะออน บางวันก็มืดแล้วค่ะ แต่เราก็รอ ขอแค่ได้คุยสักนิดก็พอใจแล้ว เค้ากับเรามักจะแชร์เรื่องชีวิตประจำวันต่างๆที่เจอมาเล่าให้กันฟังค่ะ ไม่ว่าเรื่องเรียน เรื่องสอบ เรื่องกิน เรื่องเที่ยว หรือแม้แต่เรื่องความรัก เค้าก็จะเล่าให้เราฟังเสมอ ไม่ว่าจะเรื่องแฟน เค้าก็จะเล่าให้เราฟัง มาระบายตอนที่ไม่สบายใจ เราก็รู้นะคะว่าเค้าคิดกับเราแค่น้อง เราก็มีเสียใจบ้าง แต่ยังไม่สน ความรักมันบังตาค่ะ จุกบ้างเวลาที่เค้าพูดเรื่องแฟน แต่ก็พยายามคุยตลกๆปกติกับเค้าตลอด เราคุยกันแทบจะทุกวัน ตอนนั้นเราบ้าเค้ามากค่ะ เซพรูปเค้าไปอัด แล้วเอามาแปะที่หัวนอน พอออกไปอยู่หอนอดก็เอาไปติดผนังห้องด้วย เราวาดรูปเค้าด้วยค่ะ ทั้งๆที่เราวาดรูปไม่เก่งเลย แต่เราก็วาดรูปเค้าออกมาได้(เพื่อนบอกว่าเหมือน) นั่นคงจะเป็นเพราะเราวาดมันด้วยใจ พอปี2เราย้ายออกมาอยู่หอนอกแล้ว เราก็ซื้อโน้ตบุค ที่หอมีเน็ตให้เล่นถึงห้อง ทีนี้ก็สบายค่ะ คุยกันแบบไม่ต้องลำบากไปหาคอมที่อื่นแล้ว พอช่วงเค้าเลิกกับแฟนคนนั้น เค้าเสียใจมากแล้วเค้าก็มาระบายให้เราฟัง เค้าออกไปกินเหล้าด้วยค่ะ เราเป็นห่วงเค้ามากค่ะ เค้าบอกว่าเค้ารักคนนี้มาก
ช่วงนั้นเค้าออกไปกินเหล้าบ่อย หรือด้วยอะไรก็ไม่ทราบ เรากับพี่เค้าเลยห่างๆกัน
ไม่ได้คุยกันทุกวัน จนมาอีกพักนึงเราก็เห็นเค้ามีแฟนอีกคนนึงค่ะ เห็นเค้าสวีทหวานกันในเฟสมากเราก็เลยคิดที่จะตัดใจและตั้งใจว่าจะไม่คุยกับเค้าแล้วค่ะ แต่มีช่วงนึงเค้าก็ทักเรามาอีกเค้าบอกว่าเราหายไปไหน ไม่คุยกันนานเลย แล้วเค้าก็เล่าเรื่องแฟนให้ฟัง ประมานว่าเค้าไม่ได้รัก แต่กลัวคนนี้จะเสียใจ ประมานว่าอยากเลิกนั่นแหละค่ะ ตอนนั้นก็กลับมาคุยกันอีก แต่ก็ไม่เหมือนช่วงแรกค่ะมันเหมือนเราค่อยๆห่างกันไปเรื่อยๅ จนสุดท้ายแล้วเราก็ไกลจากกันมาก จนมารู้ตัวอีกทีเราก็ไม่รู้ว่าจะได้คุยกันอีกไหม ตอนนี้เค้ามีแฟนอีกคนแล้วค่ะ เเฟนเค้าน่ารักมาก เหมาะสมกันดี เราก็ดีใจนะคะที่เห็นเค้ามีความสุข แต่ลึกๆแล้วไม่มีใครไม่เจ็บหรอกจริงไหมคะ เรา2คนไม่เคยเจอตัวจริงกันหรอกค่ะ มีแต่เพื่อนเราที่เรียนม.เดียวกันกับเค้าเคยเจอเค้าแล้วมาเล่าให้เราฟัง(ลงเรียนวิชาเดียวกัน) เราไม่รู้หรอกค่ะว่าสิ่งที่เราเป็นอยู่ มันใช่ความรักไหม หรือจะอะไรก็แล้วแต่ แต่เค้าทำให้เรารู้จักความพยายามในการที่จะคุยกับเค้า ทำให้เรามีความหวัง เค้าคอยเตือนให้คำปรึกษาเราตลอดช่วงที่คุยกัน เค้าทำให้เรามีความสุขทุกครั้งที่คุยกัน จนวันนี้มันผ่านมาจะ5ปีแล้ว เรายังคิดถึงมันเสมอค่ะ และยังมีความหวังอยู่เสมอว่าวันนึงเราจะได้คุยกันอีกครั้งค่ะ ทุกวันนี้เรายังติดตามความเคลื่อนไหวของเค้าอยู่เสมอผ่านสเตตัสในเฟสบุคของเค้า (ไม่กล้าแม้แต่จะกดไลค์ค่ะ ได้แต่เข้าไปอ่าน)
ไม่รู้ว่าตอนนี้เค้าจะลืมเราไปหรือยัง
และเราก็หวังเสมอว่าอย่างน้อย เค้าจะไม่ลืมเรา...หรือลืมช่วงเวลาดีๆที่เราเคยมีด้วยกัน
นี่แหละค่ะประสบการณ์ "แอบรักออนไลน์" ของเรา
แล้วของคุณละคะ เป็นยังไงบ้าง?
ปล. 1.ปัจจุบันเราไม่ได้ติดต่อกันเเล้วค่ะ แต่ยังเป็นเฟรนด์กันในเฟสบุค
2. เราไม่เคยบอกว่ารักหรือชอบเค้านะคะ ไม่อย่างนั้นคงไม่เรียกว่าแอบรัก
3. ถ้าพิมพ์ตกหล่นหรือการใช้ภาษาของเราทำให้คุณงง หรือไม่เข้าใจตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ แต่ไม่เขาใจตอนไหนถามเราได้นะ
4. ขอแท็กละครด้วยนะคะ จะได้อินค่ะ
มาแชร์ประสบการณ์ "แอบรักออนไลน์" ของคุณกัน
มาๆๆเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า
ย้อนไปเมื่อเกือบๆ5ปีที่แล้ว ช่วงนั้น(ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นช่วงรอยต่อจากhi5มาfacebookค่ะ)เป็นช่วงที่เรากำลังจะจบม.6 แล้วจะต้องหาที่ต่อมหาลัยฯ เรามีความฝันมาตั้งแต่เด็กๆว่าอยากจะเข้ามหาลัยนึงมากๆไม่ว่าจะต้องเรียนคณะอะไรเราก็ยอมค่ะ(ไม่ไกลจากบ้านด้วย) ไม่ว่าจะสอบโควตา สอบตรง เราสมัครมาหมดแล้ว แต่เราก็พลาดมาตลอด(คงเป็นเพราะเราพยายามไม่พอ)เราเสียใจมากค่ะ เเต่เราก็คิดว่ายังไงต้องเรียนที่นี่ให้ได้เพราะยังมีรอบแอดมิชชั่น เราไม่ยอมยื่นโควต้าม.ไหนเลยเพราะจะรอแอดฯม.นี้ค่ะ เพื่อนๆส่วนใหญ่ก็ได้ที่เรียนกันเกือบหมดแล้วค่ะ เราก็เริ่มมีใจแป้วมาบ้าง.. จนถึงตอนแอดมิชชั่นค่ะ ผลออกมาว่าเราไม่ติดที่ม.นี้ ทั้งๆที่เรามั่นใจมาก (คะแนนเกินปีที่แล้วมามาก) ด้วยความที่เสียใจ เราจงไปโพสในหน้าเพจของม.นั้นประมาณว่าหมดหวังแล้วค่ะ ม.ในฝัน ต่อมาหลายวันได้มีพี่คนนึงมาคอมเม้นให้กำลังใจเราในโพสนั้นของเราทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อน เค้าเม้นประมานว่าให้ข้อคิดเราแล้วบอกให้เรายอมรับและทำมันให้ดีที่สุด นี่คือจุดเริ่มต้นของความประทับใจของเราค่ะ ตอนนั้นเราก็แอดเฟรนด์(ในเฟส)พี่เค้าไปค่ะ ในความคิดเราจอนนั้นคือพี่เค้าน่าจะเป็นคนเตี้ยๆหน่อย(รูปโปรค่อนข้างมืด)ใส่เสื้อสีเขียวขี้ม้า(น่าจะเป็นเสื้อรด.)อีกไม่กีวันพี่เค้าก็รับแอดเราค่ะ
ช่วงนั้นเราต้องย้ายไปอยู่หอในของมหาลัย ต้องย้ายไปเรียนไกลบ้านค่อนข้างมากเพราะไม่ติดม.ในฝัน TT^TT ตอนนั้นยังหาเพื่อนที่สนิทไม่ได้ค่ะ แล้วไม่ค่อยมีเวลาได้เล่นเฟสด้วย เพราะเราไม่ได้เอาคอมจากที่บ้านไป หอเรามีคอมให้เล่นค่ะ หอละ2เครื่อง แน่นอนว่ามันไม่เพียงพอกับคนทั้งหอ ตอนแรกเราก็ไม่ได้สนใจที่จะเล่น แต่มีวันนึงเราเรียนวิชาEngอาจารย์เค้าให้เราไปทำควิชในเว็บค่ะ (นอกเวลาเรียน) เราก็เลยต้องไปเล่นเน็ตที่ตึกซิทคอมฯของมอ เป็นช่วงหัวค่ำแล้วค่ะ เราทำเสร็จแล้ว แต่เพื่อนยังไม่เสร็จเราก็เลยหาอะไรเล่นรอเพื่อน (ช่วงนี้เริ่มมีเพื่อนสนิทแล้วค่ะ) จึงได้เข้าเฟสบุค เล่นๆ แล้วก็เห็นพี่เค้าออนไลน์อยู่ ตอนนั้นคิดว่าอยากคุยกับพี่เค้าค่ะ แต่ใจนึงก็กลัวว่าเค้าจะไม่คุยด้วย ตอนนั้นคิดไรไม่ออกเลยพิมพ์คำว่า "หวัดดี" ไป ตอนนั้นนี่แบบใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมากค่ะ กลัวเค้าไม่ตอบ กลัวเค้า... กลัวไปหมดทุกอย่าง แต่!! ...
พี่เค้าตอบกลับมาว่า "หวัดไม่ดี" ฮ่าๆๆ จากใจที่เต้นๆอยู่หายไปไหนไม่รู้ค่ะ ทั้งดีใจที่เค้าตอบ อะไรไม่รู้เต็มไปหมด แล้วเราก็เริ่มคุยกัน เค้าจำเราได้ค่ะ ว่าเราคือคนที่ไปโพสในเพจม. เค้าบอกว่าพี่เค้าเคยไปเรียนไกลๆมาก่อน เคยผิดหวังมาก่อนเลยพอจะเข้าใจเรา(ตอนนี้เค้าได้เรียนม.ในฝันเราค่ะเค้าแอดฯใหม่) ตอนนั้นเราก็เริ่มคุยกันค่ะ คุยทุกวัน จนคิดว่าเริ่มสนิทกัน อย่างที่บอกไปว่าเราไม่มีคอมมาจากบ้าน เวลาจะเล่นเน็ตทีก็ต้องลำบากค่ะ แต่ช่วงนั้นเราจะบ้ามากคิดว่าลำบากแค่ไหนก็จะต้องคุยกับเค้าทุกวันให้ได้ คอมของหอที่มีแค่2เครื่องเราก็ต้องตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อไปนั่งออนเฟสค่ะแต่ห้องนี้จะมีเวลาปิดเปิด เราก็สู้ตายค่ะ ไม่หวั่นขอแค่ได้คุย หรือตอนที่เรียนเสร็จเราก็จะเข้าหอสมุดทุกวันค่ะเพื่อไปเล่นคอมของหอสมุด ที่มีให้เราเล่น หลายเครื่อง บางทีก็เจอเค้าออนบ้างไม่เจอบ้าง แต่เราก็รอเค้าทุกวันค่ะ ออนรอตลอด จนกว่าเค้าจะออน บางวันก็มืดแล้วค่ะ แต่เราก็รอ ขอแค่ได้คุยสักนิดก็พอใจแล้ว เค้ากับเรามักจะแชร์เรื่องชีวิตประจำวันต่างๆที่เจอมาเล่าให้กันฟังค่ะ ไม่ว่าเรื่องเรียน เรื่องสอบ เรื่องกิน เรื่องเที่ยว หรือแม้แต่เรื่องความรัก เค้าก็จะเล่าให้เราฟังเสมอ ไม่ว่าจะเรื่องแฟน เค้าก็จะเล่าให้เราฟัง มาระบายตอนที่ไม่สบายใจ เราก็รู้นะคะว่าเค้าคิดกับเราแค่น้อง เราก็มีเสียใจบ้าง แต่ยังไม่สน ความรักมันบังตาค่ะ จุกบ้างเวลาที่เค้าพูดเรื่องแฟน แต่ก็พยายามคุยตลกๆปกติกับเค้าตลอด เราคุยกันแทบจะทุกวัน ตอนนั้นเราบ้าเค้ามากค่ะ เซพรูปเค้าไปอัด แล้วเอามาแปะที่หัวนอน พอออกไปอยู่หอนอดก็เอาไปติดผนังห้องด้วย เราวาดรูปเค้าด้วยค่ะ ทั้งๆที่เราวาดรูปไม่เก่งเลย แต่เราก็วาดรูปเค้าออกมาได้(เพื่อนบอกว่าเหมือน) นั่นคงจะเป็นเพราะเราวาดมันด้วยใจ พอปี2เราย้ายออกมาอยู่หอนอกแล้ว เราก็ซื้อโน้ตบุค ที่หอมีเน็ตให้เล่นถึงห้อง ทีนี้ก็สบายค่ะ คุยกันแบบไม่ต้องลำบากไปหาคอมที่อื่นแล้ว พอช่วงเค้าเลิกกับแฟนคนนั้น เค้าเสียใจมากแล้วเค้าก็มาระบายให้เราฟัง เค้าออกไปกินเหล้าด้วยค่ะ เราเป็นห่วงเค้ามากค่ะ เค้าบอกว่าเค้ารักคนนี้มาก
ช่วงนั้นเค้าออกไปกินเหล้าบ่อย หรือด้วยอะไรก็ไม่ทราบ เรากับพี่เค้าเลยห่างๆกัน
ไม่ได้คุยกันทุกวัน จนมาอีกพักนึงเราก็เห็นเค้ามีแฟนอีกคนนึงค่ะ เห็นเค้าสวีทหวานกันในเฟสมากเราก็เลยคิดที่จะตัดใจและตั้งใจว่าจะไม่คุยกับเค้าแล้วค่ะ แต่มีช่วงนึงเค้าก็ทักเรามาอีกเค้าบอกว่าเราหายไปไหน ไม่คุยกันนานเลย แล้วเค้าก็เล่าเรื่องแฟนให้ฟัง ประมานว่าเค้าไม่ได้รัก แต่กลัวคนนี้จะเสียใจ ประมานว่าอยากเลิกนั่นแหละค่ะ ตอนนั้นก็กลับมาคุยกันอีก แต่ก็ไม่เหมือนช่วงแรกค่ะมันเหมือนเราค่อยๆห่างกันไปเรื่อยๅ จนสุดท้ายแล้วเราก็ไกลจากกันมาก จนมารู้ตัวอีกทีเราก็ไม่รู้ว่าจะได้คุยกันอีกไหม ตอนนี้เค้ามีแฟนอีกคนแล้วค่ะ เเฟนเค้าน่ารักมาก เหมาะสมกันดี เราก็ดีใจนะคะที่เห็นเค้ามีความสุข แต่ลึกๆแล้วไม่มีใครไม่เจ็บหรอกจริงไหมคะ เรา2คนไม่เคยเจอตัวจริงกันหรอกค่ะ มีแต่เพื่อนเราที่เรียนม.เดียวกันกับเค้าเคยเจอเค้าแล้วมาเล่าให้เราฟัง(ลงเรียนวิชาเดียวกัน) เราไม่รู้หรอกค่ะว่าสิ่งที่เราเป็นอยู่ มันใช่ความรักไหม หรือจะอะไรก็แล้วแต่ แต่เค้าทำให้เรารู้จักความพยายามในการที่จะคุยกับเค้า ทำให้เรามีความหวัง เค้าคอยเตือนให้คำปรึกษาเราตลอดช่วงที่คุยกัน เค้าทำให้เรามีความสุขทุกครั้งที่คุยกัน จนวันนี้มันผ่านมาจะ5ปีแล้ว เรายังคิดถึงมันเสมอค่ะ และยังมีความหวังอยู่เสมอว่าวันนึงเราจะได้คุยกันอีกครั้งค่ะ ทุกวันนี้เรายังติดตามความเคลื่อนไหวของเค้าอยู่เสมอผ่านสเตตัสในเฟสบุคของเค้า (ไม่กล้าแม้แต่จะกดไลค์ค่ะ ได้แต่เข้าไปอ่าน)
ไม่รู้ว่าตอนนี้เค้าจะลืมเราไปหรือยัง
และเราก็หวังเสมอว่าอย่างน้อย เค้าจะไม่ลืมเรา...หรือลืมช่วงเวลาดีๆที่เราเคยมีด้วยกัน
นี่แหละค่ะประสบการณ์ "แอบรักออนไลน์" ของเรา
แล้วของคุณละคะ เป็นยังไงบ้าง?
ปล. 1.ปัจจุบันเราไม่ได้ติดต่อกันเเล้วค่ะ แต่ยังเป็นเฟรนด์กันในเฟสบุค
2. เราไม่เคยบอกว่ารักหรือชอบเค้านะคะ ไม่อย่างนั้นคงไม่เรียกว่าแอบรัก
3. ถ้าพิมพ์ตกหล่นหรือการใช้ภาษาของเราทำให้คุณงง หรือไม่เข้าใจตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ แต่ไม่เขาใจตอนไหนถามเราได้นะ
4. ขอแท็กละครด้วยนะคะ จะได้อินค่ะ